Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ - ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ


 



ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ 

ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ



Κάποιοι αδελφοί πήγαν στον αββά Αντώνιο να του αναφέρουν τα οράματα που έβλεπαν, και να πληροφορηθούν απ΄ αυτόν εάν πρόκειται για αληθινά οράματα ή τα δημιουργούν οι δαίμονες.

Αυτοί είχαν ένα γαϊδουράκι που τους ψόφησε στον δρόμο.

Μόλις έφθασαν στον Γέροντα, πρόλαβε και τους είπε:

“Πώς ψόφησε το γαϊδουράκι στον δρόμο;”

“Πού το ξέρεις, αββά;” τον ρώτησαν.

Κι εκείνος τους είπε:

“Οι δαίμονες μου το φανέρωσαν”.

“Μα κι εμείς -είπαν- γι αυτό το θέμα ήρθαμε να σε ρωτήσουμε, γιατί βλέπουμε οράματα και πολλές φορές βγαίνουν αληθινά. Αλλά μη τυχόν πέφτουμε σε πλάνη;”

Και ο Γέροντας παίρνοντας ως παράδειγμα αυτό που συνέβη με τον όνο, τους πληροφόρησε ότι προέρχονται από τους δαίμονες.
 

Κάποιος αδελφός είπε στον αββά Αντώνιο:

“Προσευχήσου για μένα”.

Και ο Γέροντας του λέει:

“Ούτε εγώ σε σπλαχνίζομαι ούτε ο Θεός, εάν συ ο ίδιος δεν σπεύσεις με ζήλο να ζητήσεις από τον Θεό”.
 

Είπε επίσης ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να ΄ρθουν οι μεγάλοι πειρασμοί στη γενιά αυτή όπως στις παλαιότερες, γιατί γνωρίζει ότι είναι αδύναμοι και δεν αντέχουν. 
 

Είπε ο αββάς Αντώνιος ότι θα΄ ρθει εποχή, πού οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες. Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων, θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε: 

“Εσύ είσαι τρελός”, επειδή δεν είναι όμοιος μ΄ αυτούς.
 

Είπε ο αββάς Αγάθων:

“Εάν κάποιος μου είναι υπερβολικά αγαπητός αλλά καταλάβω ότι με παρασύρει σε κάποιο ελάττωμα, κόβω αμέσως τις σχέσεις μου μαζί του”.
 

Είπε επίσης ο αββάς Δανιήλ:

“Όσο ακμάζει το σώμα, τόσο η ψυχή αδυνατίζει, και όσο το σώμα αδυνατίζει, τόσο η ψυχή ακμάζει”.

35. Ρωτήθηκε ο μακάριος Επιφάνιος εάν αρκεί ένας δίκαιος άνθρωπος για να κινήσει τον Θεό σε ευσπλαχνία, και είπε:

“Ναι, γιατί ο ίδιος ο Θεός είπε: Ψάξτε να βρείτε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι στην πράξη δίκαιος και ευσεβής και θα φανώ σπλαχνικός για όλο το λαό”.
 

Είπε ο αββάς Ησαϊας: 

“Η απλότητα και το να μην έχουμε περί πολλού τον εαυτό μας, καθαρίζει την καρδιά από την πονηρία”.
 

Ο ίδιος είπε:

“Καμιά αρετή δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την αρετή, να μην εξουθενώνουμε τον άλλον”.
 

Ρωτήθηκε από κάποιον η αμμάς Θεοδώρα σχετικά με τα ακούσματα που φθάνουν στ΄ αυτιά μας:

“Πώς είναι δυνατόν -είπε- όταν γενικά τ΄ αυτιά μας δέχονται λόγια κοσμικών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα άσχετα, να παραμένουν προσανατολισμένα στον Θεό μόνο;”

Και η αμμάς του λέει:

“Όπως ακριβώς αν κάθεσαι σε τραπέζι όπου υπάρχουν πολλά φαγητά και τρως βέβαια, αλλά όχι με ευχαρίστηση, το ίδιο και όταν κοσμικά λόγια φθάνουν στ΄ αυτιά σου, την καρδιά σου να έχεις στραμμένη στον Θεό και μ΄ αυτή τη διάθεση δεν θ΄ ακούς με ευχαρίστηση και δεν παθαίνεις καμιά ζημιά”.
 

Είπε ο αββάς Ιακώβ:

“Δεν χρειάζονται τα λόγια μοναχά, γιατί πολλά λένε οι άνθρωποι τούτον τον καιρό, χρειάζονται έργα.

Αυτό είναι το ζητούμενο και όχι τα λίγα τα άκαρπα”.
 

Ρωτήθηκε ο αββάς Μιώς από έναν στρατιωτικό εάν ο Θεός δέχεται τον μετανοημένο.

Κι εκείνος αφού τον κατήχησε λέγοντάς του πολλά, τον ρώτησε:

“Πες μου, αγαπητέ, εάν σχισθεί η χλαίνη σου, την πετάς;”

“Όχι, -είπε- τη ράβω πάλι και τη χρησιμοποιώ”.

“Αν λοιπόν εσύ -του λέει ο Γέροντας- λυπάσαι το ρούχο σου, ο Θεός δεν θα λυπηθεί το δικό του πλάσμα;”
 

Ενας αδελφός συμβουλεύθηκε τον αββά Ποιμένα: 

“Διέπραξα -είπε- μεγάλη αμαρτία και θέλω να μπω σε κανόνα μετανοίας για τρία χρόνια”.

Και ο Γέροντας του λέει:

“Πολύ είναι”.

“Μήπως για ένα χρόνο;” ρωτάει ο αδελφός.

“Πολύ είναι” απαντά πάλι ο Γέροντας.

Αυτοί που βρίσκονταν εκεί είπαν:

“Μέχρι σαράντα μέρες;”

Και πάλι ο Γέροντας είπε:

“Είναι πολύ”.

Και πρόσθεσε:

“Εγώ πιστεύω ότι εάν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να κάνει την αμαρτία, και μέσα σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός”.
 

Κάποιος αδελφός είπε στον αββά Ποιμένα:

“Αν δω κάτι, το βλέπεις σωστό να μιλήσω γι αυτό;

Ο Γέροντας του λέει:

“Είναι γραμμένο ότι όποιος εκφράσει γνώμη, πριν του δώσουν τον λόγο, προδίδει αμυαλοσύνη και είναι ντροπή του.

Αν σε ρωτήσουν, μίλησε, αλλιώς σώπαινε”.
 

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:

“Εάν βρεθεί ένας άνθρωπος να κάνει κάποια αμαρτία και μετανοήσει, θα τον συγχωρήσει ο Θεός;”

Και ο Γέροντας του λέει:

“Μα, ο Θεός που έδωσε εντολή στους ανθρώπους να κάνουν αυτό, πολύ περισσότερο δεν θα το κάνει ο ίδιος;

Είναι γνωστό ότι στον Πέτρο έδωσε εντολή: Μέχρι εβδομήντα φορές το εφτά να συγχωρούμε”.
 

Ρώτησε κάποιος αδελφός τον αββά Ποιμένα:

“Τι είναι μετάνοια για την αμαρτία;”

Και ο Γέροντας απάντησε:

“Το να μην κάνει κανείς στο εξής την αμαρτία. Γι αυτό τον λόγο οι δίκαιοι ονομάσθηκαν άμεμπτοι, γιατί έπαυσαν να αμαρτάνουν και έγιναν δίκαιοι”.
 

Άλλος αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:

“Είναι προτιμότερο το να μιλάει κανείς ή να σιωπά;”

Ο Γέροντας είπε:

“Εκείνος που μιλάει, επειδή το θέλει ο Θεός, καλά κάνει.

Και εκείνος που σιωπά, γιατί το θέλει ο Θεός, επίσης καλά κάνει”.
 

Είπε ο αββάς Παλλάδιος: 

“Η ψυχή που ασκείται κατά Θεόν πρέπει ή να μαθαίνει με εμπιστοσύνη ακούγοντας όσα δεν γνωρίζει, ή να διδάσκει με σαφήνεια όσα έμαθε με την πείρα. Αν κανένα από τα δυο δεν θέλει, δεν είναι στα καλά της. Γιατί είναι αρχή απομάκρυνσης από τον Θεό η χορτασιά της διδασκαλίας και η ανορεξία να ακούσει λόγο Θεού, για τον οποίο πάντοτε πεινάει η ψυχή του ανθρώπου που αγαπάει τον Θεό”.
 

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Σισόη:

“Τι να κάνω, αββά, που έπεσα;”

“Σήκω πάνω πάλι” απαντά ο Γέροντας.

“Σηκώθηκα -του λέει ο αδελφός- και ξαναέπεσα”.

“Σήκω ξανά και ξανά”, λέει ο Γέροντας.

Και ρωτάει ο αδελφός:

“Ως πότε;”

“Έως ότου -αποκρίνεται ο Γέροντας- σε βρει η ώρα του θανάτου είτε στο καλό είτε στην πτώση.

Γιατί σ΄ όποια κατάσταση βρεθεί ο άνθρωπος, σ΄ αυτήν και φεύγει”.
 

Ελεγε κάποιος από τους Γέροντες: 

“Παρεκάλεσα τον αββά Σισόη να μου πει έναν λόγο, και μου είπε ότι όσα μπορεί ο άνθρωπος να τα αποφύγει και δεν λαμβάνει τα μέτρα του, είναι σαν να προκαλεί την αμαρτία”.
 

Είπε ο αββάς Υπερέχιος: 

“Αληθινά σοφός είναι όχι αυτός πού διδάσκει με τα λόγια, αλλά εκείνος που παιδαγωγεί με το παράδειγμα”.
 

Ρωτήθηκε Γέροντας:

“Ποιο είναι το έργο του μοναχού;”

Και απάντησε:

“Η διάκριση”.
 

Ρωτήθηκε Γέροντας:

“Τι πρέπει να κάνει ο μοναχός;”

Και είπε:

“Να επιδιώκει κάθε τι το καλό και να απέχει από κάθε κακό”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Το να βιάζει κανείς σ΄ όλες τις περιπτώσεις τον εαυτό του, αυτός είναι ο δρόμος του Θεού”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Μην κάνεις τίποτε, προτού εξετάσει την καρδιά σου αν αυτό που θέλεις να κάνεις είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Να μη θέλεις ν΄ αποφεύγεις την καταφρόνια από μέρους των άλλων”.

209. “Ο Θεός -είπε άλλος Γέροντας- ζητάει από τον άνθρωπο τούτα: Τον νού, τον λόγο και την πράξη”.
 

Ο ίδιος είπε:

“Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τα εξής:

 Να φοβάται την κρίση του Θεού,

 να μισήσει την αμαρτία,

 να αγαπήσει την αρετή και

 να προσεύχεται στον Θεό αδιάλειπτα”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Οι Προφήτες έγραψαν τα βιβλία (της Γραφής). Ήρθαν κατόπιν οι Πατέρες και τα εφάρμοσαν. Οι μεταγενέστεροι τα αποστήθισαν.

Ήρθε κι αυτή η γενεά, τα έγραψε και τα τοποθέτησε στα ράφια, όπου μένουν αχρησιμοποίητα”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Ο άνθρωπος που εκούσια προσφέρει τον εαυτό του σε θλίψη, πιστεύω ότι μεταξύ των μαρτύρων τον λογαριάζει ο Θεός.

Γιατί τα δάκρυα του ανθρώπου αυτού υπολογίζονται ως αίμα”.
 

Είπε Γέροντας: 

“Το ψέμα το εκπροσωπεί ο παλαιός άνθρωπος, ενώ, αντίθετα, την αλήθεια ο αναγεννημένος άνθρωπος”.
 

Είπε επίσης: 

“Η ρίζα των καλών έργων είναι η αλήθεια. Το ψέμα είναι θάνατος”.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου