Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ:ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ

 

Εφόσον Άγιος είναι μόνο ο Θεός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, γιατί αποκαλούμε Αγίους τους Αγίους μας και πως όλοι οι άνθρωποι οφείλουν να αγιάσουν; 

Άγιος υπό την απόλυτον έννοια σημαίνει αναμάρτητος. Και άγιος είναι μόνον ο Θεός. «Εις Άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Έτσι ψάλλουμε στην Εκκλησία μας. Αλλά υπό την σχετική έννοια το όνομα άγιος είναι και ένα από τα πρώτα ονόματα που μας δόθηκε. Οι Χριστιανοί κατά τους πρώτους χρόνους ελέγοντο «άγιοι», «αδελφοί», «οι της οδού» και ύστερα σκωπτικώς, περιφρονητικώς, τους ονόμασαν «Χριστιανούς» για να τους θυμίζουν πως είναι του Χριστού. Ώστε άγιος με την σχετική έννοια δεν είναι ο αναμάρτητος. Διότι αναμάρτητος είναι ο Χριστός. Άγιος με την σχετική έννοια είναι αυτός που αγωνίζεται για να επιτύχει τον αγιασμό της ψυχής του, την τελείωση, την θέωση. Αυτός άλλωστε είναι και ο προορισμός του ανθρώπου εδώ κάτω στην γη. « Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιος ειμί». Και στην Αποκάλυψη, ο απόστολος της αγάπης, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, προτρέπει «ο άγιος έτι περισσότερον να αγιάζεται». Ο άγιος δεν πρέπει να σταματά τον αγώνα. Δεν παίρνει πτυχίο αγιότητος. Αλλά καθημερινώς φοιτά στην σχολή της αγιότητος που είναι η Εκκλησία μας και κατεργάζεται τον αγιασμό παντός ανθρώπου. Συνεχώς και ακαταπαύστως η Εκκλησία μας αγιάζει τον άνθρωπο με τα Μυστήρια και την Χάρη της. Όποιος θέλει να επιτύχει τον αγιασμό, μόνον μέσα στην Εκκλησία τον επιτυγχάνει. Επομένως, άγιος είναι αυτός που μάχεται στον στίβο της ζωής και αγωνίζεται εναντίον του κακού και της αμαρτίας, που φωλιάζει πρώτα μέσα στην καρδιά του και ύστερα μέσα στην κοινωνία.
[…] 


Άγιος είναι αυτός που αγωνίζεται. Η καλύτερα· αυτός που πέφτει και σηκώνεται. Αυτός που σκοντάφτει και λασπώνεται εκατό φορές και σηκώνεται εκατόν μία. Έπεσες; λέγει ο ιερός Χρυσόστομος. Σήκω. Ξαναέπεσες; Και πάλι σήκω. Και το τρίτον έπεσες; Και το τρίτον σήκω και προχώρει. Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια του Αγίου Πατρός; Θάρρος όταν πέφτουμε, σκοντάφτουμε, αμαρτάνουμε, λυγίζουμε, λερώνουμε την σκέψη μας, τραυματίζουμε την καρδιά μας. Δεν απογοητευόμαστε. Το σφάλλειν και το αμαρτάνειν είναι ανθρώπινο. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Κανένας δεν είναι αναμάρτητος. Ο καθένας ξέρει τον εαυτό του. Αγωνιζόμαστε να γίνουμε καλύτεροι, νικώντας το κακό και την αμαρτία, συντασσόμενοι στο θέλημα του Θεού. Το αμαρτάνειν ανθρώπινο, το εμμένειν εις την αμαρτίαν είναι σατανικό. Έπεσες; Δεν χάθηκες. Σήκω όρθιος. Καθάρισε τα χέρια σου. Πλύνε την σκέψη σου και προχώρα με θάρρος και αποφασιστικότητα. Και πάλι θα πέσουμε, αλλά και πάλι θα σηκωθούμε. Το ανίστασθαι, το να προσπαθούμε να σηκωθούμε μετά από την πτώση μας, αυτό είναι θεϊκό, είναι αγιότητα. Αγιότητα είναι να πέφτεις και να σηκώνεσαι, αλλά και να προσπαθείς να μείνεις σταθερός, ακλόνητος, εδραίος και αμετακίνητος στην πίστη σου, τις αρχές σου και το θέλημα του Θεού. Είναι δύσβατος ο δρόμος. Δύσκολος και ανηφορικός. Πριν από μας όμως τον περπάτησαν άλλοι. Μπορεί να ματώσουν τα πόδια μας, να πληγωθούν τα χέρια μας, να φουσκώσουν τα πνευμόνια μας. Αλλά περπατώντας στο στενό μονοπάτι θα φθάσουμε στην κορυφή της αγιότητος. Η κορυφή δεν είναι απάτητος. Οι Άγιοι Πάντες «κατηγωνίσαντο βασιλείας, έφραξαν στόματα λεόντων» ( Εβρ. ια΄ 33), ενίκησαν τα πάθη, τις αδυναμίες, πάλεψαν με τους αυτοκράτορες, με τους αθέους, με τους απίστους, με τους δημίους. 
 

 Ανέκαθεν η Εκκλησία κατεργάζεται τον αγιασμό και την σωτηρία των ανθρώπων. Και έχει και σήμερα αγίους. Βεβαίως, δεν θα τους δείτε στις οθόνες των τηλεοράσεων. Από κει πολλές φορές δέχεσθε την βρωμιά και την δυσωδία της κοινωνίας μας. Οι άγιοι είναι κρυμμένοι. Δεν λείπουν όμως από πουθενά. Και ανάμεσα στους Αρχιερείς και τους κληρικούς. Και ανάμεσα στους στρατιωτικούς. Και μέσα στην οικογένεια. Και ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς. Και ανάμεσα στους εργάτες και τους οδοκαθαριστές. Δυο πράγματα τήρησαν οι Άγιοι.Πρώτον, αγάπησαν πολύ τον Χριστό. Και δεύτερον, επειδή αγαπούσαν πολύ τον Κύριό μας, αγαπούσαν και την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο. Όποιος αγαπάει τον Θεό, δεν μπορεί να μισή τον αδελφό. Εμείς ποιόν έχουμε άραγε στο κέντρο της καρδιάς μας; Ο θρόνος της καρδιάς μας ανήκει στον Χριστό; Αυτόν πρέπει να αγαπούμε πάνω και περισσότερο από όλα, για να επιτύχουμε τον αγιασμό. Πρέπει να νοιώσουμε θεϊκό έρωτα, αγάπη πύρινη, φλόγα. Οι Άγιοι αγάπησαν τον Κύριο και ομολόγησαν την πίστη τους.Σήμερα, που είναι αιώνας της αποστασίας, έχουμε χρέος να δίδουμε κι εμείς την μαρτυρία. Με την γλώσσα μας, με την ζωή μας, με τις καθημερινές μας πράξεις να μαρτυρούμε και να ομολογούμε ότι είμαστε παιδιά του Θεού. Ότι αγωνιζόμαστε μέσα σ’ αυτήν την σάπια, βρώμικη και αμαρτωλή κοινωνία, που μυρίζει πτωμαΐνη. Στεκόμαστε όρθιοι με ψηλά τα λάβαρα και την σημαία της πίστεως. Κάνουμε τον σταυρό μας, εκκλησιαζόμαστε, θρησκεύουμε, μελετούμε τον Λόγο του Θεού, ζούμε μυστηριακή ζωή και κοινωνούμε των Αχράντων Μυστηρίων. Κι όταν ο καιρός το καλέσει δίδουμε την μαρτυρία και φωνάζουμε δυνατά· «Είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, παιδιά του Θεού και χάριν της πίστεως και της Ορθοδοξίας είμαστε έτοιμοι και το αίμα μας και την ζωή μας να θυσιάσουμε και τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας. AMHN.
Απόσπασμα από άρθρο του Θ. Θεοφυλάκτου

Πηγή : tv4e.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου