Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ΟΙ 24 ΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ - ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 


Ἄγγελος Πρωτοστάτης. Οὐρανόθεν ἐπέμφθη,

Εἰπείν τή Θεοτόκω τό χαῖρε, (ἐκ γ’) (3) καί σύν τή

Ἀσωμάτω φωνή σωματούμενον Σέ θεωρῶν, Κύριε,

Ἐξίστατο καί ἵστατο, κραυγάζων πρός Αὐτήν

Τοιαῦτα.

Χαῖρε, δι’ ἤς ἡ χαρά ἐκλάμψει

Χαῖρε, δι’ ἤς ἡ ἄρα ἐκλείψει.

Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις

Χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὕας ἡ λύτρωσις.

Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοίς

Χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καί Ἀγγέλων ὀφθαλμοίς.

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα

Χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τόν βαστάνοντα πάντα.

Χαῖρε, Ἀστήρ ἐμφαίνων τόν Ἥλιον

Χαῖρε, Γαστήρ ἐνθέου σαρκώσεως

Χαῖρε, δί ἤς νεουργεῖται ἡ κτίσις

Χαῖρε, δι’ ἤς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Βλέπουσα ἡ Ἁγία, ἑαυτήν ἐν ἁγνείᾳ, φησί τῷ

Γαβριήλ θαρσαλέως. Τό παράδοξόν σου τῆς φωνῆς,

Δυσπαράδεκτόν μου τή ψυχή φαίνεται, ἀσπόρου

Γάρ συλλήψεως τήν κύησιν πῶς λέγεις; Κράζων

Αλληλουϊα

Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶσαι, ἡ Παρθένος

Ζητοῦσα ἁγνῶν Υἱόν, πώς ἔστι τεχθῆναι

Δυνατόν;λέξον μοί. Πρός Ἤν ἐκεῖνος ἔφησεν

Ἐν φόβῳ, πλήν κραυγάζων οὕτω



Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις

Χαῖρε, σιγή δεομένων πίστις.

Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τό προοίμιον

Χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τό κεφάλαιον.

Χαῖρε, κλίμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἤς κατέβη ὁ Θεός

Χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκ Γῆς πρός Οὐρανόν.

Χαῖρε, τό τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα

Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα.

Χαῖρε, τό Φῶς ἀρρήτως γεννήσασα

Χαῖρε, τό πώς μηδένα διδάξασα.

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν

Χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Δύναμις τοῦ Ὕψιστου, ἐπεσκίασε τότε, πρός

Σύλληψιν τή Ἀπειρογάμω καί τήν εὔκαρπον

Ταύτης νηδύν, ὡς ἀγρόν ὑπέδειξεν ἠδύν ἄπασι, τοίς

Θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως



Ἔχουσα Θεοδόχον, ἡ Παρένος τήν Μήτραν,

Ἀνέδραμε πρός τήν Ἐλισάβετ, τό δέ βρέφος ἐκείνης

Εὐθύς ἐπιγνόν τόν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε καί

Ἄλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρός τήν Θεοτόκον

Αλληλούϊα



Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα

Χαῖρε, καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα.

Χαῖρε, γεωργόν γεωργοῦσα Φιλάνθρωπον

Χαῖρε, φυτουργόν τῆς ζωῆς ἠμῶν φύουσα.

Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν

Χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.

Χαῖρε, ὅτι λειμώνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις

Χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.

Χαῖρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα

Χαῖρε, παντός του κόσμου ἐξίλασμα.

Χαῖρε, Θεοῦ πρός θνητούς εὐδοκία

Χαῖρε, θνητῶν πρός Θεόν παρρησία.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων, λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ

Σώφρων Ἰωσήφ ἐταράχθη, πρός τήν ἄγαμον Σέ

Θεωρῶν, καί κλεψίγαμον ὑπονοῶν, Ἄμεμπτε

Μαθῶν δέ Σου τήν σύλληψιν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου,

Ἔφη

Αλληλούϊα

Ἤκουσαν οἱ ποιμένες, τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων,

Τήν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν καί δραμόντες

Ὡς πρός Ποιμένα, θεωρούσι τοῦτον ὡς Ἀμνόν

Ἄμωμον, ἐν τή Γαστρι Μαρίας βοσκηθέντα, ἤν

Ὑμνοῦντες εἶπον



Χαῖρε, Ἀμνοῦ καί Ποιμένος Μήτηρ

Χαῖρε, αὐλή λογικῶν προβάτων.

Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον

Χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀκοικτήτιον.

Χαῖρε, ὅτι τά Οὐράνια συναγάλλεται τή Γῆ

Χαῖρε, ὅτι τά ἐπίγεια εὐγχορεύει Οὐρανοίς.

Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τό ἀσίγητον στόμα

Χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τό ἀνίκητον θάρσος.

Χαῖρε, στερρόν τῆς Πίστεως ἔρεισμα

Χαῖρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα.

Χαῖρε, δι’ ἤς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης

Χαῖρε, δι’ ἤς ἐνεδύθημεν δόξαν.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Θεοδρόμον ἀστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι, τή τούτου

Ἠκολούθησαν αἴγλη καί ὡς λύχνον κρατοῦντες

Αὐτόν, δι’ αὐτοῦ ἠρεύνων κραταιόν Ἄνακτα καί

Φθάσαντες τόν Ἄφθαστον, ἐχάρησαν Αὐτῶ

Βοῶντες

Αλληλούϊα

Ἴδον παῖδες Χλαδαίων, ἐν χερσί τῆς Παρθένου,

Τόν πλάσαντα χειρί τούς ἀνθρώπους καί Δεσπότην

Νοοῦντες αὐτόν, εἰ δούλου ἔλαβεν μορφήν,

Ἐσπεῦσαν τοίς δώροις θεραπεῦσαι, καί βοῆσαι τή

Εὐλογημένη



Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ

Χαῖρε, αὐγή μυστικῆς ἡμέρας.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τήν κάμινον σβέσασα.

Χαῖρε, τῆς Τριάδος τούς μύστας φωτίζουσα.

Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς

Χαῖρε, Κύριον Φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.

Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας

Χαῖρε, ἡ τοῦ βορβόρου ρυομένη τῶν ἔργων.

Χαῖρε, πυρός προσκύνησιν παύσασα

Χαῖρε, φλογός παθῶν ἁπαλλάττουσα.

Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγέ σωφροσύνης

Χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Κήρυκες Θεοφόροι, γεγονότες οἱ Μάγοι,

Ὑπέστρεψαν εἰς τήν Βαβυλώνα ἐκτελέσαντές Σου

Τόν χρησμόν, καί κηρύξαντες Σέ τόν Χριστόν

Ἄπασιν, ἄφεντες τόν Ἡρώδην ὡς ληρώδη, μή

Εἰδότα ψάλλειν

Αλληλούϊα

Λάμψας ἐν τή Αἰγύπτο, φωτισμόν Ἀληθείας,

Ἐδίωξας τοῦ ψεύδους τό σκότος τά γάρ εἴδωλα

Ταύτης, Σωτήρ, μή ἐνέγκαντά Σου τήν ἰσχύν,

Πέπτωκεν οἱ τούτων δέ ρυσθέντες, ἐβόων πρός τήν

Θεοτόκων



Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀναθρώπων

Χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τήν πλάνην πατήσαντα

Χαῖρε, τῶν εἰδώλων τόν δόλον ἐλέγξασα.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τόν νοητόν

Χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τούς διψώντας τήν ζωήν.

Χαῖρε, πύρινε στύλε, ὁδηγῶν τούς ἐν σκότει

Χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου πλατυτέρα νεφέλης.

Χαῖρε, τροφή τοῦ Μάννα διάδοχε

Χαῖρε, τρυφῆς Ἁγίας διάκονε.

Χαῖρε, ἡ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας

Χαῖρε, ἐξ ρέει μέλι καί γάλα.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.





Μέλλοντος Συμεωνός, τοῦ παρόντος αἰῶνος,

Μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος, ἐπεδόθης ὡς βρέφος

Αὐτῶ, ἀλλά ἐγνώσθης τούτω καί Θεός τέλειος

Διόπερ ἐξεπλάγη Σου, τήν ἄρρητον σοφίαν,

Κράζων

Αλληλούϊα

Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμανίσας ὁ Κτίστης, ἠμίν τοίς

Ὑπ’ αὐτοῦ γενομένοις, ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας

Γαστρός, καί φυλάξας ταύτην, ὥσπερ ἤν ἄφθορον

Ἴνα τό θαῦμα βλέποντες, ὑμνήσωμεν Αὐτήν

Βοῶντες



Χαῖρε, τό ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας

Χαῖρε, τό στέφος τῆς ἐγκρατείας.

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα

Χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσα.

Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὐ τρέφονται πιστοί

Χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ’ οὐ σκέπτονται πολλοί.

Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλανωμένοις

Χαῖρε, ἀπογεννώσα λυτρωτήν αἰχμαλώτοις.

Χαῖρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις

Χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις

Χαῖρε, στολή τῶν γυμνῶν παρρησίας

Χαῖρε, στροργή πάντα πόθον νικώσα.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τόν

Νοῦν εἰς Οὐρανόν μεταθέντες διά τοῦτο γάρ ὁ ὑψηλός Θεός, ἐπί Γῆς ἐφάνη ταπεινός ἄνθρωπος,

Βουλόμενος ἐλκύσαι πρός τό ὕψος, τούς Αὐτῶ

Βοώντας

Αλληλούϊα

Ὅλος ἤν ἐν τοίς κάτω, καί τῶν ἄνω οὐδόλως, ἀπήν

Ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος συγκατάβασις γάρ Θεϊκή,

Οὐ μετάβασις δέ τοπική γέγονε καί τόκος ἐκ

Παρθένου Θεολήπτου, ἀκουούσης ταῦτα



Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα

Χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.

Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα

Χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.

Χαῖρε, ὄχημα πανάγιόν του ἐπί τῶν Χερουβίμ

Χαῖρε, οἴχημα πανάριστον τοῦ ἐπί τῶν Σεραφείμ.

Χαῖρε, ἡ ταναντία εἰς ταυτό ἀγαγοῦσα

Χαῖρε, ἡ παρθενίαν καί λοχείαν ζευγνύσα.

Χαῖρε, δι’ ἤς ἐλύθη παράβασις

Χαῖρε, δί΄ἤς ἠνοίχθη Παράδεισος.

Χαῖρε, ἡ κλεῖς τῆς Χρίστου Βασιλείας

Χαῖρε, ἐλπίς ἀγαθῶν αἰωνίων.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Πάσα φύσις Ἀγγέλων, κατεπλάγη τό μέγα, τῆς Σῆς

Ἐνανθρωπήσεως ἔργον τόν ἀπρόσιτον γάρ ὡς

Θεόν, ἐθεώρει πασι προσιτόν ἄνθρωπον, ἠμίν μέν

Συνδιάγοντα, ἀκούοντα δέ παρά πάντων οὕτως



Αλληλούϊα

Ρήτορας πολυφθόγγους, ὡς ἰχθύας ἀφώνους,

Ὀρῶμεν ἐπί Σοῖ, Θεοτόκε ἀπρούσι γάρ λέγειν τό

Πῶς, καί Παρθένος μένεις καί τεκείν ἴσχυσας

Ἠμεῖς δέ τό μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς

Βοῶμεν

Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον

Χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα

Χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.

Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοί συζητηταί

Χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.

Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τᾶς πλοκᾶς διασπώσα

Χαῖρε, τῶν ἁλιέων τᾶς σαγήνας πληροῦσα.

Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα

Χαῖρε, πολλούς ἐν γνώσει φωτίζουσα.

Χαῖρε, ὀλκᾶς τῶν θελόντων σωθῆναι

Χαῖρε, λιμήν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.



Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Σῶσαι θέλων τόν κόσμον, ὁ τῶν ὅλων Κοσμήτωρ,

Πρός τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε καί Ποιμήν

Ὑπάρχων ὡς Θεός, δι’ ἠμᾶς ἐφάνη καθ’ ἠμᾶς

Ἄνθρωπος ὁμοίω γάρ τό ὅμοιον καλέσας, ὡς Θεός

Ἀκούει





Αλληλούϊα

Τεῖχος εἰ τῶν παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καί

Πάντων τῶν εἰς Σέ προστρεχόντων ὁ γάρ του

Οὐρανοῦ καί τῆς Γῆς, κατεσκεύασε Σέ Ποιητής,

Ἄχραντε, οἰκήσας ἐν τή Μήτρα Σου, καί πάντας

Σοί προσφωνείν διδάξας



Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας

Χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας.

Χαῖρε, ἀρχηγέ νοητῆς ἀναπλάσεως

Χαῖρε, χορηγέ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, Σύ γάρ ἀνεγέννησας τούς συλληφθέντας αἰσχρῶς

Χαῖρε, Σύ γάρ ἐνουθέτησας τούς συληθέντας τόν νοῦν

Χαῖρε, ἡ τόν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα

Χαῖρε, ἡ τόν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως

Χαῖρε, πιστούς Κυρίω ἁρμόζουσα.

Χαῖρε, καλή κουροτρόφε παρθένων

Χαῖρε, ψυχῶν Νυμφοστόλε Ἁγίων.



Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ

Πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν Σου ἰσαρίθμους

Γάρ τή ψάμμω ὠδᾶς, ἄν προσφέρωμεν Σοί,

Βασιλεῦ Ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας

Ἠμίν τοίς Σοί βοώσιν



Αλληλουϊα

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοίς ἐν σκότει φανείσαν,

Ὀρῶμεν τήν Ἁγίαν Παρθένον τό γάρ ἄϋλον

Ἄπτουσα φῶς ὁδηγεῖ πρός γνῶσιν Θεϊκήν

Ἅπαντας, αὐγή τόν νοῦν φωτίζουσα, κραυγή δέ

Τιμωμένη ταῦτα



Χαῖρε, ἀκτίς νοητοῦ Ἡλίου

Χαῖρε, βολίς τοῦ ἀδύτου φέγγους.

Χαῖρε, ἀστραπή τᾶς ψυχᾶς καταλάμπουσα

Χαῖρε, ὡς βροντή τούς ἐχθρούς καταπλήττουσα.

Χαῖρε, ὅτι τόν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τόν τύπον

Χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναροῦσα τόν ρύπον.

Χαῖρε, λουτήρ ἐκπλύνων συνείδησιν

Χαῖρε, κρατήρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.

Χαῖρε, ὀσμή τῆς Χριστοῦ εὐωδίας

Χαῖρε, ζωή μυστικῆς εὐωχίας.

Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ

Πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι’

Ἑαυτοῦ, πρός τούς ἀποδήμους της αὐτοῦ χάριτος

Καί σχίσας τό χειρόγραφον, ἀκούει παρά πάντων

Οὕτως

Ἅλληλουϊα



Ψάλλοντές Σου τόν Τόκον, ἀνυμνοῦμεν Σέ

Πάντες, ὡς ἔμψυχον Ναόν, Θεοτόκε ἐν τή Σή γάρ

Οἰκήσας Γαστρι ὁ συνέχων πάντα τή χειρί Κύριος,

Ἠγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοάν πάντας





Χαῖρε, σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου

Χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων.

Χαῖρε, κιβωτέ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι

Χαῖρε, θησαυρέ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.

Χαῖρε, τίμιον διάδημα, Βασιλέων εὐσεβῶν

Χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον, Ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος

Χαῖρε, τῆς Βασιλείας τό ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι’ ἤς ἐγείρονται τρόπαια

Χαῖρε, δι’ ἤς ἐχθροί καταπίπτουσι.

Χαῖρε, χρωτός τοῦ ἐμοῦ θεραπεία

Χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.



Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.



Ὤ Πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων,

Ἁγίων Ἁγιώτατον Λόγον (ἐκ γ’) (3) δεξαμενή

Τήν νῦν προσφοράν, ἀπό πά΄σής ρύσαι συμφορᾶς

Ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως

Τούς συμβοώντας

Ἅλληλοϊα

Κοντάκιον. Ἦχος Πλ. Δ΄

Τή Ὑπερμάχω Στρατηγῶ τά νικητήρια, ὡς

Λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω

Σοί ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τό

Κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων μέ κινδύνων

Ἐλευθέρωσον, ἴνα κράζων Σοί



Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Κων. Γουργουλιάνης: Στον κορωνοϊό «χρεώνονται» θάνατοι και άλλων παθήσεων!


Ο κ. Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης είναι Διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας


Το γεγονός ότι στον κορωνοϊό «χρεώνονται» θάνατοι και από άλλες παθήσεις και πρέπει να ηρεμήσουμε μένοντας μακριά από τα τηλεοπτικά κανάλια και ορισμένα ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα τρομολαγνείας, τόνισε μέσω του Ράδιο ΕΝΑ 102,5, ο Κώστας Γουργουλιάνης καθηγητής Πνευμονολογίας του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Θεσσαλίας. Ο καθηγητής τόνισε ζούμε εποχές άλλων πανδημιών και κάλεσε σε ψυχραιμία και ηρεμία και «να αφήσουν τους ειδικούς να βρουν την καλύτερη λύση».

Όπως ανέφερε ο κ. Γουργουλιάνης, η εμπειρία των προηγούμενων πανδημιών είναι πολύτιμη. Τον καιρό της γρίπης του 2018 χρεώνονταν στη γρίπη και θάνατοι που δεν οφείλονταν σ’ αυτή. Το ξαναζούμε και τώρα. Ο άτυχος συμπολίτης που ήρθε από τη Σύρο, είχε καρκίνο και διαγνώστηκε με κορωνοϊό, χρεώθηκε ως θύμα του ιού, ενώ είχε καρκίνο. Ο ασθενής που πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο 55 χρονών, έγινε ο έλεγχος αν θα γίνει δωρητής οργάνων και βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό, χρεώθηκε στον Covid-19.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, στον καιρό της φυματίωσης, ένα βιβλίο πνευμονολογίας είχε 450 σελίδες για τη φυματίωση και 50 σελίδες για όλα τα άλλα νοσήματα. «Δηλαδή ο πρωταγωνιστής σε κάποιες μέρες και αν αυτό είναι ένα λοιμώδες νόσημα που τρομάζει, συμπαρασύρει και τα άλλα νοσήματα μαζί. Με την κατάσταση αυτή, που το Νοσοκομείο έχει καταλυθεί από ασθενείς που έρχονται ως πιθανά κρούσματα κορωνοϊού, αισθάνομαι ότι κάποιοι άλλοι ασθενείς με σοβαρά προβλήματα που ήταν συχνοί στα νοσοκομεία μας, δεν υπάρχουν αυτό το διάστημα, γιατί φοβούνται να πάνε στο νοσοκομείο», ανέφερε ο κ. Γουργουλιάνης.

Συμπαρασύρουν τον κόσμο

Σύμφωνα με τον καθηγητή στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα, ένα ρόλο έχουν παίξει ορισμένα ΜΜΕ, που συμπαρασύρουν με τον φόβο και τον τρόμο τους τον κόσμο.
«Τα καταλαβαίνω και τα δικαιολογώ όλα αυτά, αλλά από την άλλη μεριά, σ’ αυτό τον καιρό της απομόνωσης όλοι είναι στο σπίτι, βλέπουν πολύ τηλεόραση και βλέπουν και το διαδίκτυο. Δεν καταλαβαίνω, γιατί πρέπει να αναπαραχθεί η είδηση ότι πέθαναν τρεις σε μια μέρα, κάτι που γίνεται σε μια διάθεση τρομολαγνείας», ανέφερε χαρακτηριστικά. Πρόσθεσε δε ότι είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι γνωστός δημοσιογράφος ήταν διασωληνωμένος και την άλλη μέρα διέψευσε, λέγοντας ότι βρίσκεται στο σπίτι του, ενώ για το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στη Λάρισα, είπε ότι κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια εβδομάδα πριν επιβεβαιωθεί!


Άλλη μια επιδημία

Ο κ. Γουργουλιάνης τόνισε ότι φέτος στην Ελλάδα πέθαναν 100 άνθρωποι από την κοινή γρίπη και νοσηλεύτηκαν στις ΜΕΘ περίπου 300 άνθρωποι. Όπως είπε, ας τελειώσουμε και με την ιστορία του κορωνοϊού και μετά να κάνουμε απολογισμό.

Ο καθηγητής Ιατρικής είπε ότι τρομάζει το άγνωστο και αυτό που ζούμε και συμπλήρωσε ότι το θέμα είναι ότι ξαναζούμε πάλι – και είναι επιστημονικά ενδιαφέρον – όσα έγιναν στις πανδημίες, από τον λοιμό των Αθηνών και τις τελευταίες με τον sars και τον mers.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα μέτρα που λήφθηκαν τώρα, έχουν ληφθεί ξανά στο παρελθόν στην πανδημική γρίπη του 1918 σε μια πολιτεία της Αμερικής, που είχε λιγότερα θύματα, σε σχέση με μια άλλη πολιτεία που δεν πήρε μέτρα και πέθαναν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παραπάνω.

«Δεν ξέρω τι ενδιαφέρει τον κόσμο για τους συνδυασμούς φαρμάκων, που δεν ρωτούν για την πνευμονία, πνευμονόκοκκο, λυκόπλασμα, από τα οποία πεθαίνει 5% των ασθενών ή από τη λετζιονέλλα (νόσος των Λεγεωνάριων) πεθαίνει το 17%. Καταλαβαίνω την αγωνία του να βρεθεί ένα φάρμακο, αλλά πολλά πράγματα στην ιατρική έχουν μια σχετική ανασφάλεια, καθώς οι διαγνώσεις δεν είναι 100% σίγουρες, ούτε και οι φαρμακευτικές αγωγές, εκτός από τα αντιβιοτικά για την φυματίωση», επισήμανε ο γιατρός.

Ο κ. Γουργουλιάνης σημείωσε ότι και οι γιατροί παρασύρονται καμία φορά και δημιουργούν ανασφάλεια και να αφήσουμε τους ειδικούς που δουλεύουν κάθε μέρα, να κάνουν το καλύτερο. Η ανάλυση μελετών είναι πολύ δύσκολο να γίνει από κάποιον, που δεν έχει σχέση με την ιατρική. Ο γιατρός συστήνει στον κόσμο να σταματήσει να βλέπει πολύ τηλεόραση, να παρακολουθεί την ενημέρωση που γίνεται καθημερινά από το υπουργείο, για την οποία είπε ότι την εμπιστεύεται και είναι ό,τι καλύτερο ακούγεται αυτόν τον καιρό και να μην αναπαράγουν ότι ακούν, γιατί αυτό θα βοηθήσει πάρα πολύ και θα είμαστε πιο ήρεμοι.

Πίεση για ελέγχους

Ο διευθυντής της Πνευμονολογικής είπε ότι προς το παρόν η πίεση του συστήματος υγείας βρίσκεται στα περιστατικά που πηγαίνουν στο νοσοκομείο με βάση της οδηγίες του ΕΟΔΥ, δηλαδή αντιμετωπίζουν χρόνιο αναπνευστικό πρόβλημα, κάνουν πυρετό και ελέγχονται, ενώ θύμισε ότι τις τελευταίες μέρες όλα τα δείγματα για κορωνοϊό ήταν αρνητικά.

Όπως είπε, για να ληφθεί ένα δείγμα από ύποπτο ασθενή, το ιατρικό και υγειονομικό προσωπικό πρέπει να φοράει ειδική στολή, μάσκες κλπ. που είναι μιας χρήσης και πρέπει να πετιούνται. Επίσης τόνισε ότι υπάρχουν κρεβάτια στο τμήμα λοιμωδών, όπου νοσηλεύονται οι ασθενείς μέχρι να βγει η απάντηση και μετά ή φεύγουν στο σπίτι ή πάνε στην κλινική, ενώ αυτοί που είναι θετικοί και είναι λίγοι προς το παρόν για τη Θεσσαλία, παραμένουν στο Νοσοκομείο με νοσηλεία πάνω από 10 μέρες και στη συνέχεια παίρνουν εξιτήριο.

Σύμφωνα με τον κ. Γουργουλιάνη σ’ αυτή τη φάση δόθηκε χρόνος στο σύστημα υγείας να προετοιμαστεί και εάν τα πράγματα πάνε έτσι, εκτίμησε ότι θα πάμε καλά.

ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

 

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε τον 6ον αιώνα, την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Στα νεανικά της χρόνια ζούσε μέσα στην ακολασία και παρέσυρε πολλούς ανθρώπους στην ηθική καταστροφή.


Όταν ήταν 12 χρονών ξέφυγε από την προσοχή των γονιών της και πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου επί 17 χρόνια ζούσε άσωτη ζωή. Μετά, από περιέργεια πήγε, με πολλούς άλλους προσκυνητές, στα Ιεροσόλυμα, για να παρεβρεθεί στην ύψωση του Τίμιου Σταυρού.


Όταν θέλησε να μπει στο ναό της Ανάστασης, τη μέρα που υψωνόταν ο Τίμιος Σταυρός, ένοιωσε 3 έως 4 φορές κάποιαν αόρατη δύναμη μέσα της, που την εμπόδιζε να μπει, ενώ το πλήθος έμπαινε ανεμπόδιστα.


Αφού πληγώθηκε η καρδιά της απ' αυτό, αποφάσισε ν' αλλάξει ζωή και να εξιλεώσει το Θεό με τη μετάνοια. Έτσι βάζοντας σαν εγγυήτριά της την Παναγία, υποσχέθηκε ότι εάν αφήσει να μπει κα να δει τον Σταυρό του Κυρίου, θα ήταν συνετή και φρόνιμη στο μέλλον και δεν θα μόλυνε πια το σώμα της με πονηρές επιθυμίες και ηδονές.


Όταν γύρισε μετά στην εκκλησία, αυτή τη φορά μπόρεσε να μπει χωρίς καμιά δυσκολία. Τότε προσκύνησε το Τίμιο ξύλο και χωρίς να λησμονήσει την υπόσχεση που έδωσε, αναχώρησε την ίδια μέρα από τα Ιεροσόλυμα κι' αφού πέρασε τον Ιορδάνη μπήκε στα ενδότερα μέρη της ερήμου, όπου έζησε επί 47 χρόνια μια ζωή πολύ σκληρή και ασυνήθιστη, χωρίς να δει άνθρωπο, αλλά, έχοντας μοναδικό της θεατή τον Θεό, προσευχόταν μόνη σ' Αυτόν.

Τόσο δε αγωνίστηκε, ώστε πέρασε την ανθρώπινη φύση και απόκτησε ζωή πάνω στη γη αγγελική και υπεράνθρωπη. Τόσο δε υψώθηκε δια μέσου της απάθειας, ώστε περπατούσε πάνω στα νερά του ποταμού, χωρίς να βυθίζεται. Όταν δε προσευχόταν, σηκωνόταν από τη γη ψηλά και στεκόταν μετέωρη στον αέρα.


Περί το τέλος της ζωής της έτυχε να συναντήσει κάποιον ερημίτη, που λεγόταν Ζωσιμάς, που αφού του διηγήθηκε όλη της τη ζωή, τον παρακάλεσε να της φέρει τα άχραντα Μυστήρια για να κοινωνήσει. Εκείνος το έκανε την επομένη χρονιά, την Μεγάλη Πέμπτη.


Αλλά τον άλλο χρόνο, ξαναγυρνώντας ο Ζωσιμάς την βρήκε νεκρή, ξαπλωμένη στη γη και κοντά της ένα σημείωμα, που έγραφε: «Αββά Ζωσιμά, Θάψον ώδε το σώμα της Αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ' ην εκοινώνησα των αχράντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού».

  
 


ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μια από τις πιο εξαίρετες γυναικείες ασκητικές μορφές είναι και της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Κάθε χριστιανός που θα διαβάσει τη ζωή της θα αντλήσει πολύ ωφέλιμα διδάγματα.


Επί 17 χρόνια ζούσε άσωτα μέσα στην ακολασία και την αμαρτία. Από μικρή παρασύρθηκε από το κακό της αμαρτίας και παρέσυρε κι' άλλους σ΄ αυτή.


Στα Ιεροσόλυμα με Θεϊκήν επέμβαση αλλάζει σκέψεις και παίρνει νέες αποφάσεις που τις εκτελεί. Αποβάλλει τον παλαιόν άνθρωπο και φορά τον καινούργιο. Η αμαρτία της δημιούργησε πολλά ψυχικά τραύματα κι' έτσι έφυγε στην έρημο για να κλείσει και να αποβάλλει τις κακίες των πράξεων και να εξαφανίσει το ρύπο που της προκάλεσε η ακολασία. Μετανόησε, έκλαψε, πόνεσε, νήστεψε και προσευχήθηκε. Μεγάλοι οι αγώνες της κα σκληρή η πάλη εναντίον των παθών της. Πολλές οι δυσκολίες, οι ταλαιπωρίες της μέσα στην έρημα, μα τις αντιμετώπισε όλες με ηρωισμό. Τους πολλούς πειρασμούς τους εξουδετέρωσε με αυτοθυσία. Και ο Κύριος άκουσε τους στεναγμούς και τα δάκρυά της, και δέχτηκε τη μετάνοιά της κι έγινε η οσία Μαρία που πρεσβεύει για τη δική μας σωτηρία.


Κι' εσύ, χριστιανέ μου, πρέπει να γνωρίζεις ότι το φάρμακο της αμαρτίας είναι η μετάνοια, που είναι και το ποιο φοβερό όπλο εναντίον του διαβόλου, που στη ταραγμένη εποχή μας στήνει τις παγίδες του και φωλιάζει παντού. Όταν λοιπόν αμαρτήσεις, όπως λέει ο Δαβίδ, «λέγε τας αμαρτίας σου πρώτος διά να δικαιωθής». Και να είσαι βέβαιος ότι με το φάρμακο της μετάνοιας θα χυθεί άφθονα στη ψυχή σου η φιλανθρωπία του Θεού.

 
 

ΟΒΙΟΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ

Ο ΑΒΒΑΣ ΖΩΣΙΜΑΣ

Στα μέρη της Παλαιστίνης ήταν κάποιος ιερομόναχος , που λεγόταν Ζωσιμάς, που από μικρός ανατράφηκε σύμφωνα προς τα μοναχικά έθιμα και ζούσε πολύ ενάρετη ζωή. (Ας μη νομίσει κανένας ότι πρόκειται για το Ζωσιμά εκείνο, που χαρακτηρίσθηκε ετερόδοξος, γιατί είναι άλλος αυτός, και υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο, παρ' όλο που έχουν και οι δυο το ίδιο όνομα).


Αυτός λοιπόν ο Ζωσιμάς, ο ορθόδοξος, αρχικά εμόνασε σε κάποιο μοναστήρι της Παλαιστίνης, όπου εφαρμόζοντας κάθε είδος άσκησης πέτυχε ν' αποκτήσει εγκράτεια σ' όλα. Από τη μια φύλασσε κάθε κανόνα που του παρέδιναν οι πνευματικοί προπονητές του στην αυτού του είδους παλαίστρα, από την άλλη ο ίδιος επενόησε πολλά από τη δική του πείρα στη προσπάθειά του να υποτάξει τη σάρκα στο πνεύμα. Πράγματι, δεν απότυχε σ' αυτό το σκοπό που έβαλε, η δε φήμη του έγινε παντού γνωστή, ώστε πολλοί μοναχοί, τόσο από κοντινά, όσο και από μακρινά μοναστήρια πήγαιναν κοντά του και άκουαν τη διδασκαλία του.


Ανάμεσα στις ασχολίες του σπουδαία θέση είχαν η μελέτη και η ψαλμωδία, που ασχολείτο συνέχεια και όταν καθότανε και όταν έτρωγε και όταν έκαμνε εργόχειρο. Λέγουν μάλιστα ότι και συχνά ο Γέροντας αξιωνόταν να βλέπει το Θεό και αυτό να μην φανεί παράξενο, γιατί, «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».


Αυτός, λοιπόν, ο Ζωσιμάς, έκανε στο μοναστήρι εκείνο πενήντα τρία χρόνια. Έπειτα δε ενοχλήθηκε από μερικούς λογισμούς, ότι δήθεν ήταν σ' όλα τέλειος, χωρίς να έχει ανάγκη τη διδασκαλία άλλου ανθρώπου. Κάποτε του ερχόταν και ο εξής λογισμός: «Άραγε υπάρχει στη γη μοναχός, που μπορεί να με ωφελήσει η να με υπερβάλλει στην αρετή;» Ενώ ο γέροντας σκεφτόταν αυτά, άγγελος Κυρίου φάνηκε σ' αυτόν και του λέει: «Ώ Ζωσιμά, αγωνίσθηκες ανθρώπινα καλά και εξετέλεσες με επιτυχία τον ασκητικόν αγώνα. Αλλά κανένας άνθρωπος είναι τέλειος, ο δε τωρινός αγώνας είναι μεγαλύτερος από τον προηγούμενο. Να ξέρεις όμως, ότι υπάρχουν κι' άλλοι δρόμοι σωτηρίας και για να πληροφορηθείς γι' αυτούς βγες από τη γη σου και από τους συγγενείς σου, καθώς ακριβώς ο Αβραάμ, ο πρώτος από τους Πατριάρχες, και πήγαινε σ' εκείνο το μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στον Ιορδάνη ποταμό».


Αμέσως, λοιπόν, ο Γέροντας ακολουθώντας τις πιο πάνω οδηγίες βγήκε από το μοναστήρι του και οδηγήθηκε από τον άγγελο σ' εκείνο το μοναστήρι του Ιορδάνη, που τον διέταξε ο Θεός να έλθει. Αφού δε κτύπησε την πόρτα του μοναστηριού, συνάντησε πρώτα το μοναχό, που φύλαγε την εξώπορτα κι' αυτός τον παρουσίασε στον ηγούμενό του. Εκείνος δε, όταν είδε το σχήμα του και το ευλαβικό του ήθος, τον ρώτησε, αφού έβαλε τη συνηθισμένη στους μοναχούς μετάνοια κι' έλαβε ευχή: «Από πού είσαι αδελφέ και εξ αιτίας ποιου από τους ταπεινούς γέροντες ήλθες εδώ;» Ο δε Ζωσιμάς αποκρίθηκε: «Όσο με αφορά το «από πού»δεν είναι ανάγκη να σας αναφέρω. Ήλθα δε, πάτερ, χάριν ωφελείας, γιατί έχω ακούσει για σας πολύ σπουδαία και αξιέπαινα πράγματα». Απάντησε δε ο ηγούμενος: «Ο Θεός, αδελφέ, ο μόνος που θεραπεύει την ανθρώπινη αρρώστεια, Αυτός και σένα και μας θα διδάξει τα Θεία θελήματα, διότι άνθρωπος δεν μπορεί να ωφελήσει άλλον άνθρωπο. Επειδή όμως, όπως ανέφερες η αγάπη του Θεού σ' εκίνησε να επισκεφθείς εμάς τους ταπεινούς Γέροντες, μείνε μαζί μας και όλους θα μας θρέψει με τη χάρη του Πνεύματος ο καλός Ποιμένας, που έδωσε την ψυχή του σαν λύτρο για μας». «Όταν είπε αυτά ο ηγούμενος, ο Ζωσιμάς έβαλε και πάλι μετάνοια και ζήτησε ευχή. Ύστερα αποσύρθηκε και από τότε παρέμεινε σ' εκείνο το μοναστήρι. Συνάντησε δε εκεί Γέροντες λαμπρούς στη θεωρία και τη πράξη, λέοντες ως προς το πνεύμα και δουλεύοντες στον Κύριο. Διότι η ψαλμωδία ήταν ακατάπαυστη και το εργόχειρο πάντα στα χέρια τους, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις φροντίδες της ζωής. Ένα δε μονάχα τους απασχολούσε όλους, πως καθένας απ' αυτούς, θα νέκρωνε το σώμα του στον κόσμο. Σαν τροφή είχαν τα θεόπνευστα λόγια, έτρεφαν όμως και το σώμα τους, αλλά μόνο με τα απαραίτητα, δηλ. το ψωμί και το νερό.


Ύστερα από αρκετές μέρες έφτασε ο καιρός που οι χριστιανοί έκαναν τις ιερές νηστείες, για να καθαριστούν, προκειμένου να προσκυνήσουν το Θείο Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού. Η πύλη του μοναστηριού δεν άνοιξε ποτέ, αλλά ήταν πάντα κλειστή, ώστε οι μοναχοί να κάνουν ανενόχλητοι την άσκησή τους. Άνοιγε μόνο, αν κάποιος μοναχός έβγαινε λόγω ανάγκης, γιατί ο τόπος ήταν έρημος και στους περισσότερους από τα γειτονικά μοναστήρια ήταν όχι μόνο αδιαπέρατος, αλλά και άγνωστος. Φυλασσόταν δε στο μοναστήρι τέτοιος κανόνας, για τον οποίο, όπως φαίνεται, και το Ζωσιμά ο Θεός οδήγησε σ΄ εκείνο το μοναστήρι. Ποιος ήταν ο κανόνας και πως φυλασσόταν, θα αναφερθεί πιο κάτω.


Τη πρώτη μέρα της Μ.Τεσσαρακοστής, κατά τη συνήθεια που υπήρχε γινόταν η Θεία λειτουργία και καθένας κοινωνούσε των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων και ύστερα έπαιρνε λίγη τροφή. Έτσι μαζευόντουσαν όλοι στο ευκτήριο, όπου, αφού λεγόταν μακρά ευχή και γινόταν γονυκλισία, οι Γέροντες ασπάζονταν ο ένας τον άλλο και αφού αγκάλιαζαν τον ηγούμενο, βάλλοντας καθένας μετάνοια ζητούσε να πάρει ευχή απ' αυτόν, για να την έχει βοηθό στο προκείμενο αγώνα.


Όταν αυτά γινόντουσαν κατ' αυτό τον τρόπο, η πόρτα του μοναστηριού άνοιγε και ψάλλοντας το «Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι» καθώς και το υπόλοιπο μέρος του ψαλμού, έβγαιναν όλοι, αφήνοντας ένα η δύο φύλακες στο μοναστήρι, όχι για να φυλάσσουν τα πράγματα που βρισκόντουσαν σ' αυτό (γιατί δεν υπήρχε τίποτε που θα μπορούσαν να πάρουν οι κλέφτες), αλλά για να μη μένει το ευκτήριο αλειτούργητο.


Καθένας δε εφοδιαζόταν, όπως μπορούσε και ήθελε: άλλος μεν έπαιρνε ψωμί, άλλος σύκα ξηρά, άλλος φοινίκια, άλλος βρεγμένα όσπρια, άλλος δε τίποτε άλλο εκτός από το σώμα του και το ράσο που φορούσε. Υπήρχε δε κανόνας απαράβατος σ' αυτούς να μην ξέρει ο ένας πως έκανε εγκράτεια η πως περνούσε ο άλλος, γιατί όταν περνούσαν τον Ιορδάνη, αμέσως καθένας εχώριζε από τους άλλους και κανένας δεν πήγαινε να συναντήσει τον άλλο, αλλά και αν κάποτε ένας απ' αυτούς έβλεπε από μακριά άλλον να έρχεται σ' αυτόν, αμέσως λοξοδρομούσε και πήγαινε σ' άλλο μέρος. Ζούσε δε με τον εαυτό του, ψάλλοντας παντοτινά και δοξάζοντας το Θεό.


Έτσι λοιπόν αφού περνούσαν όλες τις ημέρες της ιερής νηστείας, γυρνούσαν πίσω στο μοναστήρι τη Κυριακή των Βαΐων, φέροντας καθένας μαζί του το καρπό των δικών του κόπων και ξέροντας πως εργάστηκε. Κανένας δε δεν ρωτούσε τον άλλον πως πέρασε. Αυτός λοιπόν ήταν ο κανόνας του Μοναστηριού, που γινόταν με επιτυχία, γιατί καθένας πηγαίνοντας στην έρημο προς τον αθλοθέτη Θεό αγωνιζόταν μόνος του, όχι για ν' αρέσει στους ανθρώπους και να κάνει εγκράτεια επιδεικτικά. Γιατί αυτά που γίνονται με σκοπό ν' αρέσουν στους ανθρώπους, όχι μόνο σε τίποτε δεν ωφελούν εκείνο που τα κάνει, αλλά προξενούν και ζημιά σ' αυτόν.


Τότε και ο Ζωσιμάς, σύμφωνα με τη συνήθεια του κανόνα πέρασε τον Ιορδάνη, μεταφέροντας λίγα μόνο εφόδια για τις ανάγκες του σώματός του και το ράσο που φορούσε. Ενώ δε περνούσε την έρημο εκτελούσε το κανόνα και όπου νυκτωνόταν κοιμόταν κάτω στη γη.


Νωρίς δε το πρωί συνέχιζε το περπάτημα πάντοτε με σταθερό ρυθμό. Ήθελε δε, καθώς έλεγε, να προχωρήσει στο εσωτερικό της ερήμου, με την ελπίδα ότι εκεί θα μπορούσε να βρει κάποιο Πατέρα για ν' ακούσει το λόγο του Θεού. Μάλιστα δε περπατούσε με τόση προσπάθεια, σαν να προχωρούσε σε κάποιο σπουδαίο και γνωστό κατάλυμα. Αφού, λοιπόν, περπάτησε επί είκοσι μέρες, όταν ήταν έκτη ώρα, σταμάτησε για λίγο την οδοιπορία κι' αφού στράφηκε προς την ανατολή, έκανε τη συνηθισμένη προσευχή του. Γιατί συνήθιζε, σ' ορισμένες ώρες της μέρας, να διακόπτει τη πορεία και να ξεκουράζεται λίγο από τον κόσμο, στεκόμενος δε έψαλλε και προσευχόταν γονατιστός.

 
 



ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΖΩΣΙΜΑ

Ενώ δε έψαλλε και έβλεπε τον ουρανό συνέχεια, είδε στα δεξιά του μέρους που καθόταν, μια ανθρώπινη σκιά. Στην αρχή ταράχτηκε, υποπτευόμενος ότι βλέπει φάντασμα δαίμονα και φοβήθηκε . Αφού δε έκανε το σημείο του σταυρού κι' έδιωξε το φόβο, διάκρινε φανερά κάποιον γύρω στο μεσημέρι να περπατά. Είχε μαύρο σώμα από τον καύσωνα και είχε στο κεφάλι άσπρες τρίχες, σαν το βαμβάκι, ήσαν όμως λίγες και έφταναν μέχρι τον τράχηλό του. Όταν τον είδε ο Ζωσιμάς χάρηκε και άρχισε να τρέχει προς το μέρος του. Η χαρά του ήταν ανέκφραστη, γιατί σ' όλο εκείνο το χρονικό διάστημα, δεν είδε κανένα άνθρωπο, ούτε ζώο η πτηνό η φάντασμα ακόμα. Ζητούσε λοιπόν να μάθει ποιος ήταν ελπίζοντας ότι θα γινόταν αιτία για να γνωρίσει σπουδαία πράγματα.


Όταν δε εκείνος είδε το Ζωσιμά να έρχεται από μακρυά , άρχισε να τρέχει προς το εσωτερικό της ερήμου. Ο δε Ζωσιμάς ξεχνώντας την προχωρημένη ηλικία του και δίχως να λογαριάσει τη κούραση από το περπάτημα, έτρεξε αμέσως για να συναντήσει εκείνον που έφευγε. Αυτός μεν καταδίωκε, εκείνος δε έφευγε.


Επειδή ο Ζωσιμάς έτρεχε πιο γρήγορα, σιγά - σιγά πλησίαζε εκείνον που έφευγε. Όταν δε πλησίασε σε σημείο που μπορούσε να ακουστεί η φωνή του, άρχισε ο Ζωσιμάς να φωνάζει κλαίοντας: «Γιατί με αποφεύγεις, τον αμαρτωλό Γέροντα, ω δούλε του Θεού; Μείνε μαζί μου, όποιος και νάσαι, για την αγάπη του Θεού, για τον Οποίο ήλθες και κατοίκησες σ' αυτή την έρημο, στάσου κι' ευλόγησέ με».


Ενώ ο Ζωσιμάς έλεγε αυτά με δάκρυα στα μάτια, έφτασαν και οι δυο τρέχοντας σε κάποιο τόπο, όπου σχηματιζόταν ένας χείμαρρος ξηρός. Όταν λοιπόν έφτασαν εκεί, εκείνος που έφευγε κατέβηκε και πάλιν ανέβηκε στο άλλο μέρος, ο δε Ζωσιμάς κουρασμένος και μη μπορώντας άλλο να τρέχει, στάθηκε στο άλλο μέρος του χειμάρρου και έκλαψε τόσο πολύ, ώστε τα κλάματά του ακούονταν καθαρά. Τότε εκείνος που έφευγε, άνοιξε το στόμα του και είπε: «Αββά Ζωσιμά, συγχώρησέ με για τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δεν μπορώ να γυρίσω και να σε δω στο πρόσωπο, γιατί είμαι γυναίκα, γυμνή. Αλλά αν θέλεις να δώσεις ευχή σε αμαρτωλή γυναίκα, ρίξε το ράσο που φοράς για να σκεπάσω το σώμα μου και να στραφώ προς εσένα για να πάρω τις ευχές σου». Τότε ο Ζωσιμάς απόρησε γιατί τον φώναζε με τ' όνομά του και σοφός καθώς ήταν αντελήφθηκε ότι ο άγνωστος δεν μπορούσε να τον φωνάζει με τα' όνομά του, εκτός αν είχε υπερφυσικό χάρισμα.


Έβγαλε το ράσο του και της το έριξε από πίσω κι εκείνη αφού το πήρε και σκέπασε το σώμα της, στράφηκε προς τον Ζωσιμά και του είπε: «Τι ήθελες να δεις μια αμαρτωλή γυναίκα; Τι ζητάς να μάθεις από μένα και δεν βαρέθηκες να κάνεις τόσο μεγάλο κόπο;» Ο δε Γέροντας αφού γονάτισε στη γη, ζήτησε να πάρει ευλογία, σύμφωνα με τη συνήθεια. Επειδή κι' αυτή έβαλε μετάνοια, ήταν και οι δυο στη γη και περίμενε ο ένας τον άλλο να δώσει ευλογία. Αλλά τίποτα από κανένα δε λεγόταν, εκτός από το: «ευλόγησον». Αφού πέρασε αρκετή ώρα, είπε η γυναίκα προς το Ζωσιμά: «Αββά Ζωσιμά σε σένα αρμόζει να ευλογήσεις και να ευχηθείς, γιατί έχεις τιμηθεί με το αξίωμα του ιερέα και από πολλά χρόνια στέκεσαι μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο». Αυτά προκάλεσαν πολύ φόβο στο Ζωσιμά και ο Γέροντας αφού λούστηκε με ιδρώτα στέναξε και είπε με φωνή που διακοπτόταν: «Ώ πνευματική Μητέρα, και από το ήθος σου φαίνεται ότι εσύ κατά το μεγαλύτερο μέρος έχεις νεκρωθεί για τον κόσμο, είναι δε φανερό, ότι σου δόθηκε μεγαλύτερο χάρισμα από μένα, αφού μου μίλησες με τα' όνομά μου, και είπες ότι είμαι ιερέας, χωρίς να με γνωρίζεις. Επειδή λοιπόν η χάρη δεν εξαρτάται από τα αξιώματα, αλλά από τη ψυχική υπόσταση, εσύ πρέπει να μ' ευλογήσεις για τον Κύριο και να δώσεις σε μένα ευχή, που έχω ανάγκη από τη δική σου τελειότητα».


Αφού υποχώρησε η γυναίκα στην ένσταση του Γέροντα και υπάκουσε, είπε: «Ευλογητός ο Θεός, ο Οποίος φροντίζει για τη σωτηρία των ανθρωπίνων ψυχών». Όταν δε ο Ζωσιμάς είπε το «Αμήν», σηκώθηκαν και οι δυο από την γονυκλισία και είπε τότε η γυναίκα προς το Γέροντα: «Για χάρη ποιου θέλησες να δεις γυναίκα στερημένη από κάθε αρετήν; Αλλά, επειδή ακριβώς η χάρη του Αγίου Πνεύματος σε καθοδήγησε να μου προσφέρεις, ανάλογα με τη περίσταση, κάποια εξυπηρέτηση, πες μου, πως ζουν οι χριστιανοί; Πως ζουν οι βασιλιάδες; Πως είναι η Εκκλησία;»


Ο δε Ζωσιμάς είπε σ' αυτή: «Μ' ένα λόγο, Μητέρα Οσία, με τις δικές σου ο Χριστός χάρισε σ' όλους ειρήνη. Δέξου όμως παράκληση ανάξιου Γέροντα και ευχήσου για τον κόσμο όλο και για με τον αμαρτωλό, ώστε αυτό το χρονικό διάστημα, που περνώ στην έρημο, να μην αποβεί άκαρπο». Εκείνη δε του απάντησε: «Αββά Ζωσιμά, συ πρέπει να κάνεις δέηση για με, και για όλους γιατί σε σένα έπεσε ο κλήρος γι' αυτό. Αλλά επειδή με προστάζεις, θα το κάνω με προθυμία»

 

ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Αφού είπε αυτά η γυναίκα, στράφηκε προς την ανατολή και αφού σήκωσε τα μάτια της προς τον ουρανό, άρχισε να προσεύχεται, ψιθυρίζοντας, αλλά δεν ακουόταν καμιά φωνή. Γι' αυτό ο Ζωσιμάς δεν άκουε τίποτε, στεκόταν δε, όπως έλεγε, γεμάτος με πολύ φόβο και βλέποντας προς τα κάτω, χωρίς να λέει τίποτα. Επειδή δε εκείνη καθυστέρησε αρκετά στην προσευχή, αυτός, αφού σηκώθηκε λίγο από τη γονυκλισία, είδε ότι εκείνη είχε ανυψωθεί έναν πήχυ πάνω από τη γη και προσευχόταν, αιωρούμενη στον αέρα.


Όταν είδε αυτό ο Ζωσιμάς φοβήθηκε περισσότερο και έπεσε στο έδαφος και από τη πολλή αγωνία του περιλούστηκε από ιδρώτα. Σε κανένα δεν τολμούσε να πει τίποτα, μόνο δε στον εαυτό του έλεγε συνεχώς το «Κύριε ελέησον». Βρισκόμενος δε ξαπλωμένος στη γη ο Γέροντας σκανδαλιζόταν σκεφτόμενος: «Μήπως είναι πνεύμα και υποκρίνεται ότι προσεύχεται;» Αφού δε η γυναίκα ήλθε κοντά του, τον σήκωσε λέγοντάς του: «Γιατί, Αββά, σε ταράσσουν οι λογισμοί; Μήπως σκανδαλίστηκες εξ αιτίας μου, ότι τάχα είμαι πνεύμα και υποκρίνομαι ότι προσεύχομαι; Μάθε άνθρωπε, ότι είμαι αμαρτωλή γυναίκα, αλλ' είμαι οχυρωμένη με το άγιο βάπτισμα και δεν είμαι πνεύμα, αλλά γη και στάκτη». Και αφού είπε αυτά, σφράγισε με το σημείο του σταυρού το μέτωπο, τα μάτια, τα χείλη, και το στήθος λέγοντας: «Ο Θεός, Αββά Ζωσιμά, ας μας ελευθερώσει από το πονηρό και τις παγίδες του».

 

 
  


Ο ΖΩΣΙΜΑΣ ΖΗΤΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ

Όταν άκουσε και είδε όλ' αυτά ο Ζωσιμάς, έπεσε στο έδαφος και αφού άγγιξε τα πόδια της, είπε δακρύζοντας: «Σε ορκίζω στο όνομα του Χριστού, του Θεού μας, ο Οποίος γεννήθηκε από την Παρθένα, να μην κρύψεις από τον δούλο σου ποια είσαι, από πού , πότε και με ποιο τρόπο ήλθες εδώ στην έρημο και κατοίκησες. Μη μου κρύψεις τίποτα που σε αφορά, αλλά διηγήσου μου τα όλα, για να φανερωθούν τα μεγαλεία του Θεού. Γιατί σοφία κρυμμένη και θησαυρός που δεν φαίνεται δε ωφελούν σε τίποτε, όπως είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή. Πες μου τα λοιπόν, όλα για χάρη του Κυρίου μας, γιατί δεν πρόκειται να τα πεις για να καυχηθείς η να επιδειχτείς, αλλά για να με πληροφορήσεις τον αμαρτωλό και ανάξιο, πιστεύοντας ότι ο Θεός, για τον οποίο ζεις, γι' αυτό το λόγο με οδήγησε σ' αυτή την έρημο, για να μου φανερώσεις δηλαδή όσα σχετίζονται με σένα. Επομένως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να φέρουμε αντίσταση στα σχέδια του Θεού, διότι αν δεν ήταν θέλημα Θεού να σε γνωρίσω και να μάθω πως αγωνίσθηκες, τότε δεν θα άφηνε να σε δει κανείς, ούτε και θα βοηθούσε να κάνω τόσο δρόμο, εγώ που δεν κατόρθωσα να βγω από το κελλί μου».

 


Η ΟΣΙΑ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ

Αφού είπε όλ' αυτά και άλλα ο Αββάς Ζωσιμάς, τον πλησίασε η γυναίκα και αφού τον σήκωσε απ' ην γη του είπε: «Ντρέπομαι, Αββά μου, να σου διηγηθώ τα έργα μου, γιατί είναι γεμάτα ντροπή, αλλά επειδή είδες γυμνό το σώμα μου, για να γνωρίσεις καλά όσο αμαρτωλή είναι η ψυχή μου. Είναι λάθος που νόμισες ότι δεν ήλθα να σου διηγηθώ τα όσα με αφορούν, τάχα για να μη καυχηθώ, και τι να καυχηθώ που έγινα όργανο του διαβόλου; Γνωρίζω όμως ότι, όταν αρχίσω την διήγησή μου, θα αναγκαστείς να φύγεις από κοντά μου, όπως φεύγει ένας από το φίδι, μη θέλοντας να ακούσεις τις κακές μου πράξεις. Και όμως θα σου τα διηγηθώ, χωρίς να παραλείψω τίποτε, σε εξορκίζω όμως προηγουμένως να μην σταματήσεις να προσεύχεσαι ίσως βρω έλεος από το Θεό κατά την μέρα της Κρίσης».

Και ενώ τα δάκρυα του Γέροντα έτρεχαν από τα μάτια του χωρίς σταματημό, άρχισε η γυναίκα τη διήγησή της:


«Εγώ αδελφέ, έχω πατρίδα την Αίγυπτο. Ενώ ακόμα ζούσαν οι γονείς μου κι εγώ ήμουν δώδεκα χρονών, τους άφησα και πήγα στην Αλεξάνδρεια. Εκεί πολύ νωρίς παρασύρθηκα σε πράξεις αμαρτωλές και διάφθειρα την παρθενία μου, επειδή επιδόθηκα στο πάθος της πορνείας. Επί δεκαεφτά χρόνια, συγχώρησέ με, υπήρξα άσωτη δημόσια και έγινα πειρασμός για τους ανθρώπους. Αυτό δεν το έκανα, ειλικρινά σας λέω, όχι για να κερδίζω χρήματα, παρ' όλο που πολλοί μου έδιναν αλλ' εγώ δεν τα έπαιρνα, αλλά για να έρχονται πολλοί σε μένα και να ικανοποιούν το πάθος μου. Και μη νομίσεις ότι δεν δεχόμουνα χρήματα γιατί ήμουν πλούσια. Αντίθετα, ζούσα από χειρωνακτική εργασία, έκλωθα ρόκα. Είχα δε ακόρεστην επιθυμία και ακατάσχετον έρωτα, εξ αιτίας των οποίων κυλιόμουν στο βόρβορο. Μάλιστα δε μου φαινόταν ότι αυτή είναι η ζωή, να εκτελώ τη βρισιά της φύσης». Έτσι λοιπόν ζούσα, οπότε ένα καλοκαίρι είδα πολύν κόσμον από τη Λιβύη και Αίγυπτο, που κατευθύνονταν προς τη θάλασσα και ρώτησα ένα απ' αυτούς για να πληροφορηθώ που πήγαιναν. Εκείνος μου απάντησε: «Πηγαίνουν στα Ιεροσόλυμα γιατί μετά από λίγες μέρες θα γιορταστεί η ύψωση του Τιμίου Σταυρού». Είπα τότε σ' αυτόν: «Άραγε δε με παίρνουν κι' εμένα μαζί τους, αν τους ακολουθήσω;» Εκείνος μου αποκρίθηκε: «Αν έχεις τα ναύλα και τα έξοδά σου, κανένας δε θα σ' εμποδίσει». Είπα τότε σ' αυτόν: «Πραγματικά, ούτε για ναύλα ούτε για άλλα έξοδα έχω χρήματα, και θα μπω σ' ένα πλοίο, προσφέροντας το σώμα μου για αντάλλαγμα αυτών». Γιατί, ο σκοπός που ήθελα να πάω, (συγχωρέστε με Αββά μου)ήταν για να βρω πολλούς εραστές του πάθους μου. Σου τα είπα, Αββά Ζωσιμά, μη μ' αναγκάσεις να σου πω τη ντροπή των έργων μου, γιατί φρίττω, τα γνωρίζει ο Θεός, επειδή θα μολύνω και σένα και τον αέρα λέγοντας όλα τα έργα μου».


 

Ο ΖΩΣΙΜΑΣ ΤΗΝ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙ ΟΛΑ

Ο Ζωσιμάς βρέχοντας με δάκρυα το έδαφος της απάντησε: «Λέγε Μητέρα Οσία, και μη διακόψεις τη συνέχεια της ωφέλιμης αυτής διήγησης». Εκείνη δε πάλι, παίρνοντας το λόγο, πρόσθεσε τα εξής: «Εκείνος ο νέος, αφού άκουσε τα αισχρά λόγια μου, έφυγε γελώντας. Εγώ δε, αφού έρριψα τη ρόκα μου, που κρατούσα, κατά τύχη τότε, έτρεξα προς τη θάλασσα, που είδα να τρέχουν οι άλλοι. Εκεί διάκρινα δέκα η περισσότερους νέους, ωραίους και με σφριγηλό σώμα, που μου φάνηκαν ότι ικανοποιούσαν το σκοπό που επεδίωκα. Στεκόντουσαν δε, και περίμεναν κι' άλλους συνεπιβάτες, γιατί κι' άλλοι που πήγαν μπροστά, μπήκαν μέσα στα πλοία, τότε, εγώ, αφού πήδηξα με αναίδεια στο μέσο τους είπα: «Πάρτε και μένα όπου θα πάτε και σας πληροφορώ ότι δεν θα αποδειχθώ άχρειστη». Μετά, αφού είπα πιο αισχρά ακόμα λόγια, τους έκαμα όλους να γελούν. Εκείνοι δε, αφού αντελήφθηκαν τις αναιδείς διαθέσεις μου, με οδήγησαν στο πλοίο που ήταν έτοιμο, γιατί εν τω μεταξύ έφτασαν κι' εκείνοι, που περίμεναν».


«Όσα δε έγιναν ύστερα, πώς να σου τα διηγηθώ άνθρωπέ μου; Ποια γλώσσα μπορεί να εξιστορήσει η ποια αυτιά ν' ακούσουν, όσα συνέβηκαν μέσα στο πλοίο και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού; Δεν υπάρχει είδος ασέλγειας, που να μην έγινε μάλιστα αναγκάζοντάς τους εγώ εκείνους τους άθλιους να την κάνουν».


«Και τώρα Αββά μου, εκπλήσσομαι, πως η θάλασσα ανέχθηκε τις ασέλγειές μου! Πως δεν άνοιξε η γη το στόμα της, για να με καταπιεί ζωντανή ο Άδης, που παγίδεψα τόσες πολλές ψυχές! Αλλά, καθώς φαίνεται ο Θεός ζητούσε τη μετάνοιά μου, γιατί δεν θέλει το θάνατο αμαρτωλού, αλλά περιμένει με μακροθυμία για να δεχτεί την επιστροφή του. Έτσι λοιπόν με τόση πολλή βία, φτάσαμε στα Ιεροσόλυμα. Όσες δε μέρες πριν τη γιορτή έμεινα στην πόλη, η ζωή μου υπήρξε η ίδια, μάλλον δε χειρότερη, γιατί δεν αρκέστηκα μόνο σ' αυτούς τους νέους που μαζί τους ασελγούσα στο πλοίο, αλλά και πολλούς πολίτες και ξένους μόλυνα».

 
  


ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Όταν έφτασε η μέρα της Αγίας Ύψωσης του Σταυρού κι' επρόκειτο να τελεστεί η γιορτή, εγώ μεν, όπως και προηγουμένως, κυνηγώντας ψυχές νέων. Είδα δε ότι, πολύ πρωΐ τη μέρα εκείνη όλοι έτρεχαν στην εκκλησία, οπότε έτρεξα κι' εγώ να πάω μαζί μ' αυτούς. Ήλθα λοιπόν, μαζί τους στο προαύλιο της εκκλησίας και όταν ήλθε η ώρα της Θείας Ύψωσης, προσπαθούσα να μπω, και μέχρι μεν της εξώπορτας, με πολύ κόπο κατόρθωσα να πλησιάσω η ταλαίπωρη. Όταν δε πάτησα το κατώφλι της πόρτας ενώ όλοι οι άλλοι έμπαιναν ανενόχλητα, εμένα κάποια Θεία δύναμη με εμπόδιζε, που δεν μου επέτρεπε να μπω».


«Επειδή δε νόμιζα ότι εξ αιτίας, της γυναικείας αδυναμίας μου συνέβηκε αυτό, αναμιγνυόμουνα με τους άλλους και έσπρωχνα προς τα εμπρός, αλλά μάταια κοπίαζα. Γιατί, όταν πια το άθλιο μου πόδι πάτησε το κατώφλι της πόρτας, όλους τους άλλους δέχτηκε η εκκλησία, εμένα όμως τη δυστυχισμένη δεν δεχότανε: αλλά, όπως ακριβώς αν υπήρχε παρατεταγμένο στρατιωτικό απόσπασμα για ν' αποκλείσει την είσοδο, έτσι κάποια δύναμη με εμπόδιζε και πάλι όταν βρισκόμουν στο προαύλιο».

«Αυτό συνέβηκε τρεις και τέσσερις φορές και όταν πλέον κουράστηκα και δεν μπορούσα άλλο να σπρώχνω και να σπρώχνομαι, έφυγα απ' εκεί και πήγα και στάθηκα σε μια γωνιά της αυλής. Όταν δε συνήλθα, αντελήφθηκα την αιτία, που με εμπόδιζε να δω το ζωοποιό ξύλο. Γιατί άγγιζε τα μάτια της ψυχής μου ο σωτήριος λόγος, που μου υπέδειξε ότι ο βόρβορος των έργων μου ήταν η αιτία να κλείσει σε μένα η είσοδος της εκκλησίας».

«Άρχισα τότε να κλαίω, να οδύρομαι και να κτυπώ το στήθος μου, βγάζοντας στεναγμούς από τα βάθη της καρδιάς μου. Ενώ δε έκλαια, είδα πάνω από το τόπο που στεκόμουνα, την εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου, και είπα σ' αυτήν: «Παρθένα Δέσποινα, γνωρίζω ότι δεν είμαι άξια να βλέπω την αγία εικόνα Σένα της Αειπαρθένης, Σένα της Αγνής, Σένα της οποίας το σώμα και η ψυχή είναι καθαρή και αμόλυντη, εξ αιτίας των πολλών μου αμαρτιών, αλλά είναι δίκαιο να με μισείς και ν' αποστρέφεσαι την άσωτη. Επειδή όμως, καθώς άκουσα γι' αυτό το λόγο, ο Θεός που Τον γέννησες, έγινε άνθρωπος για να καλέσει σε μετάνοια τους αμαρτωλούς, βοήθα με, που είμαι μόνη και δεν έχω κανένα να μου συμπαρασταθεί. Διάταξε να επιτραπεί και σε με η είσοδος στην εκκλησία για να δω το άγιο Ξύλο, πάνω στο οποίο έδωσε το αίμα του ο Γιός σου για τη δική μου σωτηρία. Διάταξε, ν' ανοίξει και για με η πόρτα της Θείας προσκύνησης του Σταυρού και βάζω στο Γιό σου, σαν εγγυήτρια αξιόχρεη, Σένα. Γιατί πλέον δεν πρόκειται να λερώσω το σώμα μου μ' οποιαδήποτε αισχρή πράξη, αλλά όταν δω το ξύλο του Σταυρού του Γιού σου, θ' αποστραφώ αμέσως το κόσμο και όλα τα κοσμικά και όταν βγω από την εκκλησία θα πάω όπου Εσύ, σαν εγγυήτρια της σωτηρίας μου, θα με οδηγήσεις».


«Όταν είπα αυτά, η πίστη μου θερμάνθηκε και πήρα θάρρος από την ευσπλαχνία της Θεοτόκου. Αφού δε έφυγα από το μέρος εκείνο, όπου προσευχήθηκα, ανεμίχθηκα μ' εκείνους που έμπαιναν στην εκκλησία και κανένας πια δεν υπήρχε που να με σπρώχνει. Πλησίασα την πόρτα, χωρίς κανένα εμπόδιο, οπότε με έπιασε φρίκη και έκσταση και όλο το σώμα μου έτρεμε. Όταν δε έφτασα στη πόρτα που ως τότε ήταν κλεισμένη για μένα, κάθε δύναμη, που προηγουμένως εμπόδιζε την είσοδό μου, τότε εξαφανίστηκε. Έτσι μπήκα χωρίς κόπο, στα Άγια των Αγίων και αξιώθηκα να δω το ζωοποιό Σταυρό και τα μυστήρια του Θεού, ο Οποίος ήταν έτοιμος να δεχτεί την μετάνοιά μου. Αφού λοιπόν έπεσα κάτω και προσκύνησα το άγιο εκείνο έδαφος, βγήκα έξω κι' έτρεξα στην εγγυήτριά μου. Όταν έφτασα στον τόπο εκείνο που υπογράφτηκε το χειρόγραφο της εγγύησης, γονάτισα μπροστά, στην εικόνα της Αειπάρθενης και της είπα αυτά τα λόγια:
 

 



Η ΟΣΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ


Εσύ μεν, ω φιλάγαθε Δέσποινα, μου έδειξες τη φιλανθρωπία Σου, Εσύ δεν επεριφρόνησες τη δέηση της ανάξιας δούλης σου. Είδα δόξα που δικαιολογημένα δεν βλέπουμε εμείς οι άσωτοι. Ας είναι δοξασμένος ο Θεός , ο οποίος δέχεται με τη μεσιτεία Σου τη μετάνοια των αμαρτωλών. Ήλθε λοιπόν η στιγμή να εκπληρώσω τη συμφωνία. Οδήγησέ με όπου θέλεις, γίνε δάσκαλος της σωτηρίας μου καθοδηγώντας με στο δρόμο της μετάνοιας».


«Τότε ακούστηκε μια φωνή από μακρυά που φώναζε: «Εάν περάσεις τον Ιορδάνη θα βρεις καλή ανάπαυση».

Εγώ τότε άκουσα αυτή τη φωνή πίστεψα ότι σε μένα απευθυνόταν και με δάκρυα στα μάτια φώναξα: «Δέσποινα, Δέσποινα, μην με εγκαταλείπεις».»Όταν δε φώναξα αυτά, βγήκα από την αυλή της εκκλησίας και άρχισα αμέσως να περπατώ»

«Ενώ δε έβγαινα με είδε κάποιος και μου έδωσε τρία νομίσματα, με τα οποία αγόρασα τρία ψωμιά. Αφού ζήτησα και πήρα πληροφορίες, βγήκα από την πύλη της πόλης, που έβγαζε στον Ιορδάνη ποταμό και άρχισα με κλάματα την οδοιπορία. Γύρω στη δύση του ήλιου έφτασα στο ναό του Ιωάννη του Βαπτιστή, που βρίσκεται κοντά στον Ιορδάνη και αφού προσκύνησα πρώτα, πήγα ύστερα στον ποταμό, όπου έβρεξα τα χέρια και το πρόσωπό μου, και ακολούθως μετάλαβα των αχράντων και ζωοποιών Μυστηρίων. Αφού δε άφαγα μισό ψωμί, ήπια νερό από τον Ιορδάνη και κοιμήθηκα στο έδαφος».

«Την άλλη μέρα βρήκα στο μικρό πλοίο, που με πέρασε στο απέναντι μέρος, όπου ζήτησα πάλι την οδηγό μου, για να με οδηγήσει όπου αυτή θα έκρινε ωφέλιμο. Έτσι ήλθα σ' αυτή την έρημο και από τότε μέχρι σήμερα παραμένω εδώ, προσδεχόμενη το Θεό, ο Οποίος διασώζει όλους εκείνους που επιστρέφουν σ' Αυτόν».

 


Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Ο δε Ζωσιμάς είπε προς αυτή: «Πόσα χρόνια έχεις, Μητέρα Οσία, που κατοικείς εδώ στην έρημο;» Αποκρίθηκε η γυναίκα: «Σαράντα επτά, όπως μου φαίνεται, από τότε που έφυγα από την Αγία Πόλη». Είπε δε ο Ζωσιμάς: «Και από πού βρίσκεις τροφή, ώ κυρία μου;» Είπε η γυναίκα: «Πέρασα τον Ιορδάνη ποταμό με δυόμισυ ψωμιά, που αφού ξηράνθηκαν έγιναν σαν πέτρες και μ' αυτά τράφηκα ορισμένα χρόνια». Της είπε δε αυτός: «Και έτσι πέρασες τόσα πολλά χρόνια χωρίς να σε ταράξει κανένας πειρασμός;» Αποκρίθηκε η γυναίκα: «Με ρώτησες Αββά Ζωσιμά, πράγμα για το οποίο φρίττω και να αναφέρω γιατί αν θυμηθώ τα όσα υπόφερα και τους πειρασμούς που με πρόσβαλλαν, φοβούμαι μήπως και πάλιν προσβληθώ απ' εκείνους «. Είπε δε ο Ζωσιμάς: «Μην, αφήσεις, κυρία μου, τίποτα, που να μην το αναφέρεις, γιατί αφού σε ρώτησα γι' αυτά πρέπει να μου τα διηγηθείς όλα με κάθε λεπτομέρεια».


Εκείνη, δε του απάντησε: «Πίστευε, Αββά Ζωσιμά, ότι πέρασα 17 χρόνια σ' αυτή την έρημο παλεύοντας εναντίον των παραλόγων επιθυμιών μου, γιατί κάθε φορά που γευόμουν τροφή, επιθυμούσα τα κρέατα και τα ψάρια, που υπήρχαν στην Αίγυπτο, ως και το κρασί που μου άρεσκε, όταν ήμουν στον κόσμο. Ενώ εδώ, ούτε νερό είχα να πιώ και γι' αυτό υπόφερα φοβερά από την έλλειψή του. Επίσης μου ερχόταν η επιθυμία για τα αισχρά τραγούδια, που πάντοτε μ' αναστάτωνε και μ' έσπρωχνε για να τραγουδώ τα τραγούδια των δαιμόνων, που είχα μάθει. Αμέσως όμως, με δάκρυα στα μάτια και με κτυπήματα στο στήθος, έφερα στη σκέψη μου τη συμφωνία που υπόγραψα πηγαίνοντας στην έρημο. Παρευρισκόμουνα νοερά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου, της αναδόχου μου και την παρακαλούσα με δάκρυα να διώξει τους λογισμούς, που βασάνιζαν την άθλια μου ψυχή. Όταν δε δάκρυζα πολλήν ώρα και κτυπούσα το στήθος μου, έβλεπα από παντού να λάμπει γύρω μου φως και από τότες, μετά την τρικυμία, βασίλευε ειρήνη μέσα μου».


«Τους λογισμούς δε που με ωθούσαν και πάλι στην πορνεία, πώς να σου τους διηγηθώ, Αββά; Μια φωτιά άναβε μέσα στην ταλαίπωρη καρδιά μου, που μ' εφλόγιζε ολόκληρη και ερέθιζε την επιθυμία της πορνείας. Αμέσως δε μόλις με πρόσβαλλε τέτοιος λογισμός, έπεφτα στη γη και έβρεχα με δάκρυα το έδαφος, επειδή νόμιζα ότι, αυτή που μου εγγυήθηκε, παρευρισκόταν ενώπιον μου, σαν προστάτης και μου επέβαλλε τιμωρίες για την παραβίαση».

«Δεν σηκωνόμουνα από τη γη, έστω κι' αν περνούσε το εικοσιτετράωρο, μέχρις ότου το φως εκείνο, το γλυκό, έλαμπε γύρω μου και έδιωχνε τους λογισμούς που μ' ενοχλούσαν. Τα μάτια λοιπόν, της ψυχής μου είχα συνεχώς στραμμένα προς την εγγυήτριά μου, από την οποία ζητούσα να με βοηθήσει στο πέλαγος αυτό της ερήμου που βρισκόμουνα. Πραγματικά είχα αυτή τη βοήθεια και έτσι πέρασα το διάστημα αυτό των δεκαεπτά χρόνων παλεύοντας εναντίων εκατομμυρίων κινδύνων. Από τότε δε μέχρι τώρα η Βοηθός μου παραστέκεται σ' όλα και με κάθε τρόπο με καθοδηγεί».


Είπε δε ο Ζωσιμάς σ' αυτή: ‘Δεν βρέθηκες λοιπόν, σ' ανάγκη τροφής η ενδύματος;» Εκείνη δε του απάντησε: «Καθώς σου ανέφερα αφού ξόδεψα τα ψωμιά εκείνα, κατά την διάρκεια των δεκαεφτά χρόνων τρεφόμουνα με βότανα και άλλα πράγματα που έβρισκα στην έρημο. Το ιμάτιο, που είχα, όταν πέρασα τον Ιορδάνη, καταστράφηκε κι' έτσι ένοιωθά πολύ κρύο την νύχτα και ζέστη τη μέρα. Τόσο δε καιρό καιόμουνα από τη παγωνιά, ώστε πολλές φορές συνέβηκε να πέσω κάτω και να μείνω σχεδόν ακίνητη και αναίσθητη, είχα δε να παλέψω εναντίον πολλών και ποικίλων συμφορών και ανήκουστων πειρασμών. Από τότε δε μέχρι σήμερα η ποικίλη δύναμη του Θεού διατηρούσε την αμαρτωλή ψυχή μου, και εννοώ τα διάφορα κακά, από τα οποία μ' εγλύτωσε ο Κύριος. Έχοντας δε σαν τροφή ανέξοδο την ελπίδα της σωτηρίας μου, τρεφόμουνα και σκεπαζόμουνα με τα λόγια του Θεού, που εξουσιάζει τα σύμπαντα, γιατί καθώς είπε «ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος».


«Επειδή δε ο Ζωσιμάς άκουσε ότι και αποφθέγματα από την Αγία Γραφή ανάφερε, τόσον από τον Μωυσή, όσο και από τον Ιώβ και από το βιβλίο των ψαλμών, της είπε: Διάβασες ώ κυρία μου, ψαλμούς η άλλα βιβλία;» Εκείνη δε, χαμογέλασε και είπε στο Γέροντα: «Πίστεψέ, άνθρωπέ μου, ότι δεν είδα άλλον άνθρωπό από τότε που πέρασα τον Ιορδάνη, εκτός από το δικό σου πρόσωπο, αλλά ούτε κανένα θηρίο η ζώο από τότε που κατοίκησα σ' αυτήν την έρημο. Επομένως δεν έμαθα καθόλου γράμματα, ούτε και άκουσα κανένα να ψάλλει η να διαβάζει. Αλλά ο λόγος του Θεού, που είναι ζωντανός και ενεργός, αυτός διδάσκει τον άνθρωπο. Ως εδώ τελειώνει η διήγησή μου. Τώρα δε σε εξορκίζω στον ενανθρωπήσαντα λόγο του Θεού να εύχεσαι για μένα την αμαρτωλή».


Αφού εκείνη είπε αυτά, ο Γέροντας βιάστηκε να βάλει μετάνοια, κράζοντας δακρυσμένος:» Ευλογητός ο Θεός, ο Οποίος δημιούργησε μεγάλα και θαυμαστά, ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει αριθμός. Ευλογητός ο Θεός, ο Οποίος μου έδειξες όσα χαρίζεις σ' εκείνους που σε φοβούνται. Γιατί αλήθεια δεν εγκαταλείπεις Κύριε, εκείνους που Σε εκζητούν».

 


Η ΟΣΙΑ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΖΩΣΙΜΑ

Εκείνη δε, αφού έπιασε το Γέροντα, δεν τον άφησε να αποτελειώσει τη μετάνοια, αλλά είπε σ' αυτόν: «Όλ' αυτά που άκουσες, σε εξορκίζω στ' όνομα του Σωτήρα Ιησού Χριστού, του Θεού μας, να μη πεις σε κανένα μέχρι που να πεθάνω. Τώρα πήγαινε στο καλό και πάλι τον ερχόμενο χρόνο θα με δεις. Να κάμεις μόνο για τον Κύριο εκείνο που σου παραγγέλω, στις ιερές νηστείες του ερχόμενου χρόνου μην περάσεις τον Ιορδάνη, όπως ακριβώς υπάρχει συνήθεια να κάνουν στο Μοναστήρι».


«Απορούσε δε ο Ζωσιμάς ακούοντας, ότι και το κανόνα του Μοναστηριού γνώριζε και δεν έλεγε τίποτε άλλο, εκτός: «Δόξα τω Θεώ, ο Οποίος χαρίζει πολλά στους αγαπώντας Αυτόν». Εκείνη δε είπε: «Μείνε λοιπόν, Αββά Ζωσιμά, καθώς είπα στο Μοναστήρι, γιατί αν θελήσεις να βγεις, δεν θα σου γίνει καλό. Τη δε Μεγάλη Πέμπτη πάρε τη Θεία κοινωνία και έλα στο μέρος του Ιορδάνη, που πλησιάζει τις κατοικημένες περιοχές, για να έλθω εκεί να κοινωνήσω των ζωοποιών δώρων, γιατί από τότε που κοινώνησα στο ναό του Προδρόμου, πριν περάσω τον Ιορδάνη δεν ξανακοινώνησα. Γι' αυτό σε παρακαλώ, μην παρακούσεις στη παράκλησή μου, αλλά ‘πωσδήποτε να μου φέρεις τα ζωοποιά αυτά Θεία Μυστήρια, την ώρα που ο Κύριος έκανε μέτοχους τους Μαθητές του τού Θείου Δείπνου. Εις δε τον Αββά Ιωάννη, τον ηγούμενο του Μοναστηριού, να πεις αυτά: «Πρόσεχε, αδελφέ, από τον εαυτό σου, και από τους μοναχούς του μοναστηριού, γιατί εκεί γίνονται μερικά πράγματα που θέλουν διόρθωση. Αλλά δεν θέλω να πεις τώρα αυτά, αλλ' όταν σου επιτρέψει ο Κύριος». Αυτά αφού είπε και ζήτησε από τον Γέροντα να προσεύχεται και γι' αυτή, αναχώρησε προς την έρημο. Ο δε Ζωσιμάς αφού γονάτισε και προσκύνησε τη γη, όπου ήταν τα ίχνη των ποδιών της, δόξασε τον Θεό και αφού τον ευχαρίστησε , επέστρεψε με σωματική και ψυχική αγαλλίαση δοξάζοντας και ευλογώντας Αυτόν. Αφού δε διαπέρασε πάλιν εκείνη την έρημο, έφτασε στο Μοναστήρι, τη μέρα που συνηθίζουν να επιστρέφουν αυτοί που μένουν σ' αυτό.

 
 


Ο ΖΩΣΙΜΑΣ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Και καθ' όλο εκείνο το χρόνο, ο Γέροντας ησύχαζε, χωρίς να τολμά να πει σε κανένα τίποτα, απ' όσα είδε, παρακαλούσε μόνο από μέσα του το Θεό να του δείξει και πάλι το πρόσωπο που επιθυμούσε. Στεναχωριόταν δε και λυπόταν πάρα πολύ, όταν σκεφτόταν τη χρονική περίοδο, ήθελε δε, αν ήταν δυνατό, ο χρόνος να γινότανε μία μέρα. Όταν δε έφτασε η Κυριακή που θα άρχιζαν οι ιερές νηστείες, αμέσως μετά την καθιερωμένη ευχή, όλοι μεν οι άλλοι βγήκαν ψάλλοντες, αυτός όμως αρρώστησε και αναγκάσθηκε να μείνει στο Μοναστήρι, οπότε θυμήθηκε την Οσία, που του είπε: «Αν θέλεις να βγεις, δεν θα σου γίνει καλό». ¨όταν δε πέρασαν λίγες μέρες ανέλαβε από την αρρώστεια και παρέμεινε το Μοναστήρι.

 


Ο ΖΩΣΙΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Όταν δε πάλιν οι μοναχοί επέστρεψαν και έφτασε η νύχτα του Μυστικού Δείπνου, έκαμε όσα τον διάταξε και αφού έβαλε σ' ένα μικρό ποτήρι το Άχραντο Σώμα και Αίμα του Χριστού, του Θεού μας, αναχώρησε πολύ πρωί, φέροντας μαζί του και μικρό καλάθι από φοίνικα και φακές βρεγμένες. Όταν δε έφτασε στον Ιορδάνη κάθησε στο χείλος του και περίμενε να έλθει η Οσία. Επειδή όμως καθυστερούσε να Έλθει η ιερή γυναίκα, ο Ζωσιμάς παρέμεινε άγρυπνος, βλέποντας προσεχτικά την έρημο και περιμένοντας να τη δει. Έλεγε δε από μέσα του ο Γέροντας καθισμένος: «Μήπως συνέβηκε τίποτε και την εμπόδισε να έλθει; Μήπως ήλθε και επειδή δεν με βρήκε επέστρεψε;»


Αφού είπε αυτά και δάκρυσε και αναστέναξε κα αφού σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό, παρακάλεσε τον Θεό, λέγοντας: «Δέσποτα και πάλι επέτρεψε να δω εκείνο που πεθυμούσα κι' έτσι να μη φύγω άπρακτος, ελεγχόμενος από τις αμαρτίες μου». Ενώ όμως προσευχόταν και έλεγε αυτά κλαίοντας, παρέπεσε σ' άλλο λογισμό, λέγοντας από μέσα του: «Όταν έλθει, πως θα περάσει τον Ιορδάνη και να έλθει κοντά μου, αφού δεν υπάρχει πλοίο; Αλοίμονο τότε σε μένα τον ανάξιο και ελεεινό, που θα στερηθώ τέτοιου καλού, να λάβω την ευχήν της Οσίας».

 



Η ΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΑ

Ενώ όμως, ο Γέροντας συλλογιζότανε αυτά, ιδού έφτασε και η Οσία γυναίκα, που στάθηκε στο απέναντι μέρος του ποταμού, απ' όπου ερχόταν. Τότε ο Ζωσιμάς στάθηκε όρθιος χαίροντας και δοξάζοντας τον Θεό.


Αλλά συνέχιζε να παλεύει με το λογισμό, πως δηλαδή θα περνούσε τον ποταμό, οπότε βλέπει αυτήν να κάμει το σημείο του Σταυρού (αν και ήταν νύκτα, όμως έφεγγε, γιατί ήταν πανσέληνος) και αφού περπάτησε πάνω στο νερό ήλθε κοντά του. Μόλις δε εκείνος πήγε να βάλει μετάνοια, εκείνη τον εμπόδισε λέγοντας: «Τι κάμνεις Αββά, θέλεις να βάλεις μετάνοια, εσύ που είσαι ιερέας και μάλιστα κρατάς τα Θεία Δώρα;» Εκείνος υπάκουσε και τότε η Οσία του είπε:
«Ευλόγησε, Πάτερ, ευλόγησε». Ο δε Γέροντας τρέμοντας και θαυμάζοντας και το τέτοιο θέαμα, αποκρίθηκε σ' αυτήν: «Πραγματικά είναι αληθινός ο Θεός, λέγοντας ότι μπορούμε να ομοιωθούμε μαζί Του, φτάνει να θελήσουμε να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας. Δόξα σοι Χριστέ, ο Θεός μας, ο Οποίος δεν στέρησες το έλεός σου από μένα το δούλο σου. Δόξα σοι Χριστέ, ο Θεός μας, ο Οποίος μου φανέρωσες μέσω αυτής της δούλης Σου, πόσον απέχω από την τελειότητά».


Ενώ έλεγε αυτά η γυναίκα ζήτησε να πει το «Πιστεύω» και το «Πάτερ ημών» και όταν τέλειωσε τον ασπάστηκε κατά τη μοναχική συνήθεια και μετάλαβε των Ζωοποιών Μυστηρίων. Αφού δε σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό, αναστέναξε με δάκρυα κα είπε: «Νυν απολύεις την δούλην Σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν Σου».

Τότε λέει στον Γέροντα: «Συγχώρησέ με, Αββά, και εκπλήρωσε μου και άλλην επιθυμίαν. Να γυρίσεις τώρα με τη βοήθεια του Θεού στο Μοναστήρι και τον ερχόμενο χρόνο να έλθεις και πάλι σ' εκείνο τον χείμαρρο, όπου με συνάντησες την πρώτη φορά. Να έλθεις οπωσδήποτε και θα με δεις καθώς θέλει ο Κύριος». Ο δε Ζωσιμάς της αποκρίθηκε: «Μακάρι να ήμουν άγιος από τώρα να σε ακολουθήσω και να βλέπω παντοτεινά το τίμιό Σου πρόσωπο. Αλλά πάρε και φάε από τη λίγη αυτή τροφή που σου έφερα». Και λέγοντας αυτά, της έδωσε το μικρό καλάθι που κρατούσε. Η δε γυναίκα, αφού πήρε με τα άκρα των δακτύλων της τρεις κόκκους φακής, τους έβαλε στο στόμα της λέγοντας: «Είναι αρκετή η χάρη του Αγίου Πνεύματος, να συντηρεί και να φυλάει την ουσία της ψυχής καθαρή». Και αφού είπε αυτά, στράφηκε προς τον Γέροντα και του ζήτησε να προσεύχεται στον Κύριο γι' αυτή την αμαρτωλή. Ο Γέροντας άγγιξε τότε τα πόδια της Οσίας και αφού προσευχήθηκε με δάκρυα και στεναγμούς, την άφησε να φύγει, γιατί δεν τολμούσε να κρατήσει περισσότερο την ακράτητη. Η δε Οσία, αφού έκαμνε και πάλι το σημείο του Σταυρού, περπάτησε πάνω στο νερό του ποταμού, όπως και προηγουμένως και τον διαπέρασε. Ο δε Γέροντας γύρισε πίσω με πολύ χαρά και φόβο συγχρόνως, αλλά περιγελούσε τον εαυτό του, γιατί δεν ρώτησε να μάθει τα' όνομα της Οσίας, έλπιζε όμως να το πετύχει τον ερχόμενο χρόνο.

 


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ

Όταν δε πέρασε ο χρόνος, ο Ζωσιμάς ήλθε πάλι στην έρημο κα πήγε να δει εκείνο το παράδοξο θέαμα. Αφού περπάτησε όλο το δρόμο και έφτασε στο τόπο που ζητούσε κοίταξε δεξιά, και αριστερά, προσπαθώντας να συλλάβει σαν έμπειρος κυνηγός το θήραμά του. Επειδή όμως δεν έβλεπε πουθενά τίποτα να κινείται άρχισε να κλαίει πικρά και αφού σήκωσε το βλέμμα ψηλά προσευχήθηκε λέγοντας: «Δείξε, μου Δέσποτα το θησαυρό, δηλαδή τον επίγειο Άγγελο, του οποίου ο κόσμος δεν είναι άξιος». Και ενώ ευχόταν αυτά, έφτασε στο γνωστό τόπο, όπου βρήκε την Οσία νεκρή με σταυρωμένα τα χέρια και στραμμένη προς την ανατολή και αφού Έτρεξε κοντά της έπλυνε τα πόδια με τα δάκρυά του, γιατί δεν τολμούσε σε κανένα άλλο μέρος να την αγγίξει.


Αφού λοιπόν δάκρυσε αρκετά και είπε τους κατάλληλους ψαλμούς, ανέπεμψε επιτάφια ευχή κα είπε από μέσα του: «Μήπως πρέπει να θάψω το λείψανο της Οσίας; Ή μήπως όχι, γιατί δεν της αρέσει αυτό;», Και ενώ σκεφτόταν αυτά, είδε κοντά στην κεφαλή της χαραγμένες στη γη λέξεις: «Αββά Ζωσιμά, θάψε σ' αυτό τον τόπο το λείψανο της Μαρίας και προσευχήσου στο Θεό για μένα, που πέθανα το μήνα Φαρμαιθί (Απρίλιο), την πρώτη εκείνη νύκτα του σωτηρίου Πάθους, κατά την οποία κοινώνησα». Όταν ο Γέροντας τα διάβασε, χάρηκε που έμαθε το όνομα της Οσίας και έμαθε ότι μόλις κοινώνησε τα Θεία Μυστήρια ήλθε σ' αυτό το μέρος για να περπατήσει, με πολύ κόπο, η Μαρία τον κάλυψε σε μιάν ώρα και αμέσως μετά παρέδωσε τη ψυχή της στο Θεό.

 



Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΗΣ

Δοξάζοντας δε το Θεό και βρέχοντας το σώμα της Μαρίας με δάκρυα είπε από μέσα του: «Είναι ώρα πετεινέ Ζωσιμά, να εκτελέσεις τη διαταγή, αλλά πως θα βγάλεις, ταλαίπωρε, λάκκο, χωρίς να έχεις κανένα μέσο στα χέρια σου;» Και αφού είπε αυτά, είδε πιο πέρα ένα μικρό ξύλο πεταμένο στη γη, που αφού το πήρε άρχισε να σκάβει. Επειδή όμως το έδαφος ήταν σκληρό δεν σκαβότανε , έτσι ο Γέροντας υπόφερε κοπιάζοντας και ιδρώνοντας. Μια στιγμή αναστέναξε από τα βάθη της καρδιάς του και αφού σήκωσε το πρόσωπο, είδε ένα μεγάλο λιοντάρι να στέκει δίπλα στο λείψανο της Οσίας και να γλύφει τα ίχνη της.


Αυτός μόλις είδε το θηρίο, τρόμαξε από φόβο αλλ' όταν θυμήθηκε τα λόγια της Οσίας, που είπε ότι ουδέποτε είδε θηρίο, έκαμε το σημείο του Σταυρού και πίστεψε ότι η δύναμη της Οσίας θα τον προφυλάξει από κάθε κίνδυνο. Το δε λιοντάρι αφού ήλθε κοντά στον Γέροντα τον έγλυφε στα πόδια. Τότε ο Ζωσιμάς αφού στράφηκε σ' αυτό είπε: «Επειδή ώ θηρίο, η Μεγάλη επέτρεψε να ταφεί το λείψανό της και επειδή εγώ είμαι γέρος και δεν μπορώ να σκάψω λάκκο (αλλ' ούτε και κανένα εργαλείο κατάλληλο έχω, γι' αυτό το σκοπό, και ούτε μπορώ να επιστρέψω και να το φέρω εξ' αιτίας της μεγάλης απόστασης), άνοιξε εσύ το λάκκο με τα νύχια σου, για να αποδώσουμε στη γη το λείψανο της Οσίας». Αμέσως μετά τα λόγια του Γέροντα, το λιοντάρι έσκαψε με τα μπροστινά του πόδια λάκκο, όσο χρειαζόταν για τη ταφή του σώματος.


Ο Γέροντας, αφού και πάλι έπλυνε με δάκρυα τα πόδια της Οσίας και αφού την παρακάλεσε πολύ να πρεσβεύει προς τον Θεό υπέρ πάντων σκέπασε το σώμα με χώμα, ενώ παρευρισκόταν και το λιοντάρι. Κάλυψε δε το σώμα της Οσίας μ' εκείνο το σχισμένο ιμάτιο, που της είχε ρίξει από πίσω της ο Ζωσιμάς τη πρώτη φορά ου τη συνάντησε και από τότε η Μαρία κάλυπτε μ' αυτό ορισμένα μέρη του σώματός της.


Ύστερα αναχώρησαν και οι δυό, και το μεν λιοντάρι προχώρησε σαν πρόβατο στο εσωτερικό της ερήμου, ο δε Ζωσιμάς γύρισε πίσω στο Μοναστήρι ευλογώντας και δοξάζοντας το Θεό, διηγήθηκε δε όλα στους μοναχούς, χωρίς ν' αποκρύψει τίποτα, απ' όσα είδε κι' άκουσε. Εκείνοι δε όταν άκουσαν αυτά τα μεγαλεία του Θεού, υπερθαύμασαν και με πολύ φόβο και πόθο τηρούσαν τη μνήμη της Οσίας. Ο δε ηγούμενος Ιωάννης, αφού ερεύνησε και βρήκε σύμφωνα με τα λόγια της Οσίας μερικά σφάλματα στο μοναστήρι, φρόντισε και τα διόρθωσε, για να μη βγει και σ' αυτό το θέμα άχρηστος ή μάταιος ο λόγος της Οσίας. Στο μοναστήρι δε τούτο πέθανε και ο Αββάς Ζωσιμάς, σε ηλικία 100 χρονών.

Ορθόδοξον Ίδρυμα "Απόστολος Βαρνάβας"



Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ



Όταν ο κορυφαίος ιεράρχης που διαθέτει αυτή τη στιγμή πατρίδα αποφασίζει να προβεί σε αυτή την κίνηση τότε κάτι πολύ σοβαρό συμβαινει. Άλλωστε ο πανάξιος Μητρολοπιτης Μεσογαίας δεν μιλά ποτέ αν δεν πρέπει.


Επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κα Νίκη Κεραμέως, απέστειλε ο Σεβασμιώτατος Mητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

Σύμφωνα με τον κ. Νικόλαο, αφορμή της επιστολής υπήρξε υπογραφή της νέας κοινής υπουργικής απόφασης (ΚΥΑ) από την Υπουργό Παιδείας.

Ο Σεβασμιώτατος στην επίστολή του ξεκαθαρίζει ότι δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό του, τονίζοντας παράλληλα ότι οι σκέψεις που ακουλουθούν εκφράζουν την κοινή λογική και τα αισθήματα πολλών συμπολιτών μας.

Αρχικά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας εκφράζει τις ευχαριστίες του προς την Υπουργό Παιδείας και προς την Κυβέρνηση, για όσα κάνουν και αφορούν την προστασία και την ευημερία του ελληνικού λαού.

Στη συνέχεια ο κ. Νικόλαος εξηγεί ότι η παρέμβασή του, είναι γιατί θέλει με τον τρόπο αυτό να συμβάλλει προσωπικά στην καλύτερη ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν την Εκκλησία.

«Θεωρώ ότι η απόφαση αυτή της κυβέρνησης, η οποία όμως φέρει την δική σας υπογραφή, παραβιάζει τα όσα διακηρύττονται περί των διακριτών ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας» – τονίζει μεταξύ άλλων στην επίστολή του ο Μητροπολίτης Νικόλαος.

Σε άλλο σημείο Μητροπολίτης Μεσογαίας, υπογραμμίζει ότι «η απαγόρευση της θείας λατρείας δεν έχει γίνει ποτέ, ακόμη και από τα επισήμως ταυτιζόμενα με τον αθεϊσμό καθεστώτα, πλην του Εμβέρ Χότζα στην Αλβανία.»

«Το σοβιετικό καθεστώς πολεμήσε την θρησκευτικότητα, έδιωξε την Εκκλησία, γκρέμισε ναούς, εξόντωσε κληρικούς, δεν απαγόρευσε όμως την λατρεία κεκλεισμένων των θυρών. Η κυβέρνηση μας το έκανε!» προσθέτει χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Μεσογαίας.

Ακόμη ο Μητροπολίτης Νικόλαος αναφέρει ότι «σε καμμία άλλη χώρα πλην της Ελλάδας δεν έχει απαγορευθεί η τέλεση της Θείας Λατρείας, ούτε στην Κύπρο, ούτε στις σλαβικές χώρες, ούτε στην Κορέα, όπου εκεί το θέμα το ρύθμισαν οι αρμόδιες Εκκλησίες.»



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ  

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Έκκληση πιστών από τη Θεσσαλονίκη προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος εν όψει του θρυλούμενου κλεισίματος των Ιερών Ναών και της απαγόρευσης Ακολουθιών



Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Μέ πόνο ψυχῆς καί συνοχή καρδίας σᾶς ἀπευθύνουμε τήν παροῦσα ἐπιστολή, σχετικά μέ τήν πρωτοφανῆ ὑγειονομική ἀπειλή πού κυριαρχεῖ στήν παγκόσμια ἐπικαιρότητα τίς τελευταῖες ἡμέρες. Παρακολουθοῦμε σχετικά μέ τό ζήτημα αὐτό, τήν μεγάλη πίεση πού δέχεται ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπό καλοπροαίρετους ἐπικριτές, ἀλλά καί τόν ἀμείλικτο πόλεμο ἀπό κακοπροαίρετους γνωστούς ἐκκλησιομάχους πού βρῆκαν ἀφορμή να χύσουν χολή ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ὅλοι οἱ ἱεράρχες μας, ἐξέφρασαν τό αὐτονόητο, ὅτι δηλαδή τό πρώτιστο και θεόσδοτο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, εἶναι πηγή ζωῆς καί ἁγιασμοῦ καί ὄχι φορέας μολυσματικῶν νόσων.

Υἱϊκῶς καί μέ τόν προσήκοντα σεβασμό, θέλουμε νά ἀπευθύνουμε κάποιες παρακλητικές σκέψεις πρός Ὑμᾶς, ἐν ὄψει τῆς ἔκτακτης σύγκλησης τῆς Δ.Ι.Σ. τήν προσεχῆ Δευτέρα 16 Μαρτίου.

Α. Πιστεύουμε ὅτι ὅπως εἶναι ἀδιανόητο νά ἰσχυριστεῖ κάποιος ὅτι λόγω τῆς ἀπειλῆς τοῦ κορωνοϊοῦ, πρέπει να σταματήσει ἡ λειτουργία ὑπηρεσιῶν ὅπως τά νοσοκομεῖα, ἡ ἀστυνομία, ὁ στρατός, ἡ πυροσβεστική, τό λιμενικό ἤ ἀκόμη καί τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης, οἱ ὁποῖες πρέπει νά λειτουργήσουν μέ κάθε θυσία, ἔτσι, καί πολύ περισσότερο ἀπό πνευματικῆς ἀπόψεως, δέν εἶναι δυνατόν νά σταματήσει ἡ λειτουργία τῆς ἐκκλησίας πού ὑπάρχει ἀκριβῶς γιά τό λόγο αὐτό, γιά νά δέεται καί νά ἀγωνίζεται γιά τήν σωτηρία τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Β. Εἶναι μεγάλη ὑποκρισία νά ἀπαιτήσει ὁποιοσδήποτε, πλήρη ἀπαγόρευση ἱερῶν ἀκολουθιῶν, τήν στιγμή πού ἡ Ἐκκλησία μας, ὑπεύθυνα καί ἀνταποκρινόμενη στίς ὁδηγίες τῆς πολιτείας, περιέκοψε τό 90% τῶν δραστηριοτήτων της καί μέ πατρική εὐθύνη προτρέπει ὅσους πιστούς ἀνήκουν σέ εὐπαθεῖς ὁμάδες, νά περιορισθοῦν στό σπίτι τους καί νά ἀποφύγουν νά προσέλθουν στους ναούς.

Χθες Παρασκευή 13 Μαρτίου, Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, οἱ περισσότεροι ναοί τῆς πόλης μας, τῆς Θεσσαλονίκης (γύρω στους 70 περίπου) στήν ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας μας, ἔμειναν σχεδόν ἄδειοι, μέ τήν παρουσία μερικῶν δεκάδων πιστῶν, καθώς οἱ ἠλικιωμένοι σέ μεγάλο ποσοστό ὑπάκουσαν στίς ἐντολές τῆς πολιτείας καί στή συμβουλή τῆς Ἐκκλησίας καί παρέμειναν σπίτι τους. Τήν ἴδια στιγμή σέ δεκάδες Super Market τῆς πόλης, ἐπικρατοῦσε τό ἀδιαχώρητο μέ ἐκατοντάδες νέους, παιδιά καί ἡλικιωμένους, νά συνωστίζονται σέ κλειστούς χώρους, χωρίς καμμία προφύλαξη. Ποιό ἀπό τά δύο εἶναι τελικά ὑγειονομική βόμβα; Καί ἄν τό δεύτερο ἡ πολιτεία τό ἀνέχεται γιά τόν σκοπό τῆς τροφοδοσίας τοῦ σώματος, δέν εἶναι μέγιστη ὑποκρισία, νά ξιφουλκοῦν ὁρισμένοι ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἐπιθυμεῖ νά διατηρήσει ἀνοιχτή τήν πνευματική τροφοδοσία τοῦ πιστοῦ λαοῦ;

Γ. Ὅπως οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς παρέδωσαν, καί Ἐσεῖς μᾶς διδάσκετε, πρώτιστη ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας καί βασικός λόγος ὕπαρξής της εἶναι νά προσφέρει τό θεόσδοτο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας στόν πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει πρῶτα καί κύρια γιά νά τελεῖ τή Θεία Εὐχαριστία. Χωρίς αὐτήν δέν ἔχει λόγο ὕπαρξης καθώς σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Νικόλαο τόν Καβάσιλα, αὐτή τρέφει τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ὅλοι λαμβάνουμε κατά τό Ἅγιο Βάπτισμα. Ἔξω ἀπό αὐτό, ὅλοι οἱ ἄλλοι «ρόλοι καί ὑπηρεσίες» της, εἶναι δευτερεύοντες καί ἐπικουρικοί τοῦ βασικοῦ, τῆς προσφορᾶς δηλαδή τοῦ Τιμίου Σώματος καί Αἴματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὑπέρ σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ἄν λοιπόν, ὑπό τήν πίεση τοῦ Καίσαρος περιορισθοῦν (ὤς μή ὤφειλε) οἱ ὑπόλοιπες ἀκολουθίες, πού οὔτως ἤ ἄλλως τελοῦνται μέ ἐλάχιστους πιστούς, αὐτό πού θά πρέπει νά διαφυλαχθεῖ ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ εἶναι ἡ τέλεση τῆς Ἀναιμάκτου Ἱερουργίας, ἀκόμη καί ἄν, στήν ἀνάγκη, αὐτό γίνει μέ τήν παρουσία μικροῦ ἀριθμοῦ πιστῶν, ἀναλόγως μέ τίς ὁδηγίες τῶν ὑγειονομικῶν ἀρχῶν. Ἄν κλείσουμε τούς ναούς μας, Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, θά εἶναι σάν νά ἀποδεχόμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὅτι σέ ἔκτακτες περιπτώσεις, ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει κανένα ρόλο καί θά πρέπει κατά τή λαϊκή ἔκφραση νά «ἀδειάζει τή γωνιά καί νά καθίσει στά αὐγά της». Ἀντίθετα τώρα ἀκριβῶς εἶναι ἡ ὥρα πού πρέπει ὄχι να σταματήσουν ἀλλά νά ἐνταθοῦν περισσότερο οἱ Θεῖες Λειτουργίες (ἔστω καί μέ τούς περιορισμούς πού ἀναφέραμε) γιά νά ἐκζητήσουμε τό ἔλεος καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, πού ἡ πατρίδα καί ὁ τόπος τήν ἔχουν πράγματι ἀνάγκη. Καλή καί ἅγια εἶναι ἡ οἰκιακή προσευχή, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζεται πρωτίστως μέσα ἀπό τήν κοινή λατρεία, ἐνῶ κλείσιμο ἱερῶν ναῶν καί διακοπή τῆς θείας Λειτουργίας δέν ἔγινε οὔτε στίς χειρότερες ἐπιδημίες τῶν περασμένων αἰώνων, ὅπου ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχε ἱερέας, ἡ Θεία Λειτουργία ἐτελεῖτο κανονικά ἔστω καί μέ ἐλάχιστους πιστούς.


Ἄς μήν γίνει ἡ δική μας ἐκκλησιαστική γενιά, Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ἡ πρώτη πού θά δεχθεῖ τήν (ἔστω καί προσωρινή) ΑΥΤΟΑΚΥΡΩΣΗ της καθώς, ἄν συναινέσουμε τώρα, στό μέλλον θά εἶναι πολύ πιό εὔκολο γιά τόν κάθε Ἄρχοντα νά σταματᾶ κατά τό δοκοῦν μέ ἕνα ἁπλό διάταγμα, κάθε ἐκκλησιαστική ἱεροπραξία..

Παρακαλοῦμε τόν Ἅγιο Θεό καί τήν Παναγία μας πρῶτον νά ἐνισχύει ὅσους ἠρωϊκά, δίνουν στήν πρώτη γραμμή τήν μάχη κατά τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἡ Θεία Λειτουργία ὄχι μόνο δέν δυσκολεύει τόν ἀγῶνα τους ἀλλά ἀντίθετα ἀποτελεῖ πολύτιμο σύμμαχο καί βοηθό τους.

Εὐχόμαστε Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ὁ Ἅγιος Θεός νά σᾶς φωτίσει καί ἐνισχύσει γιά νά λάβετε ὀρθές ἀποφάσεις στή δύσκολη αὐτή συγκυρία, ἔτσι ὥστε μέ τήν βοήθειά Του νά παρέλθει ὁ κίνδυνος καί νά ἑορτάσουμε στούς ἱερούς ναούς καί ὅπως ἀρμόζει τήν ἔνδοξο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας!

Ἀσπαζόμεθα μετά σεβασμοῦ τήν δεξιάν Σας

Ἐκπροσωπώντας μία ὁμάδα πιστῶν ἀπό τήν Θεσσαλονίκη,

Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης,

ΠΗΓΗ


Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

Μηνύματα από τους Αγίους Πατέρες μας για τους εσχάτους καιρούς


Επειδή οι καιροί που ζούμε τώρα λέγονται έσχατοι, επόμενο είναι και φυσικό να εμφανίζονται διάφοροι εσχατολόγοι έχοντας σκοπό -μάλλον μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν το σκοπό τους- που καταπιάνονται με το μεγάλο και απόρρητο αυτό θέμα που λέγεται «έσχατοι καιροί».


Και λέω απόρρητο, διότι ούτε οι άγγελοι στον ουρανό δεν γνωρίζουν πότε θα γίνουν τα μεγάλα γεγονότα που μας έχει προαναγγείλει το ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ωστόσο όμως, αυτοί οι αυτόκλητοι εσχατολόγοι ισχυρίζονται πως ξέρουν πολλά απ’ αυτά που μέλλει να γίνουν και με διαφόρους τρόπους κηρύττουν, αναγγέλλουν, μάλλον πανικοβάλλουν τον απλό και εύπιστο χριστιανό ορθόδοξο λαό. Και τον πανικοβάλλουν με προαναγγελίες πολέμων, με ερχομό πείνας, με προαναγγελίες για ισχυρούς σεισμούς. Μάλιστα τολμούν και «προφητεύουν» πως έχει γεννηθεί ο Αντίχριστος και άρα είμαστε κοντά, μας λένε. Άλλοι λένε το αντίθετο, πως δε θα έρθει ο Αντίχριστος στη γη, αλλά μόνο ένας μεγάλος πόλεμος θα γίνει. Άλλοι προχωρούν και πιο πέρα με την αρρωστημένη τους ερμηνεία και μας λένε, πως ούτε ο Αντίχριστος θα έρθει, ούτε το χάραγμα- που κάποτε οι κυβερνήσεις θα επιβάλλουν στον λαό- θα είναι του Αντιχρίστου. Αλλά ο Αντίχριστος, μάς λένε, ότι θα είναι η αμαρτωλή ζωή ενός ανθρώπου και ισχυρίζονται ότι αυτό εννοεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Από πολύ καιρό τα ακούω όλα αυτά και αισθάνθηκα ένα χρέος να μιλήσω και να πω την πραγματική αλήθεια, όπως μας την παραδώσανε οι Άγιοί μας. Για το απόρρητο μεγάλο θέμα των εσχάτων και ειδικά για τον ερχομό του Αντιχρίστου στη γη, οι λίγοι Άγιοί μας που ασχολήθηκαν, μας λένε ρητώς και ευθέως πως ο Αντίχριστος θα είναι άνθρωπος με την απόλυτη και γεμάτη ενέργεια του Σατανά. Θα γεννηθεί από φυλή του Ισραήλ και θα προσπαθήσει να μιμηθεί τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Επίσης μας λένε οι Άγιοι μας πως, όπως ο Χριστός μας με το Άγιο Βάπτισμα κάνει τον άνθρωπο δικό του μέλος, έτσι και ο Αντίχριστος μόνο με το σφράγισμα στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο θα κάνει τον άνθρωπο δικό του πλέον υπό την απόλυτη εξουσία του. Και φυσικά, όπως μας λέγουν οι Άγιοί μας, το σφράγισμα του Αντιχρίστου, δηλαδή το 666=χξς΄ διαλύει το όνομα Χριστός. Γι’ αυτό, λένε οι άγιοί μας, πως η πτώση του σφραγίσματος θα είναι η μοναδική που δεν θα υπάρχει δυνατότητα μετανοίας, ενώ στις υπόλοιπες πτώσεις που υποπίπτει ο άνθρωπος πάντα υπάρχει η δυνατότητα της μετανοίας. Και υπάρχει μετάνοια, διότι καμία πτώση εκτός του σφραγίσματος δεν διαλύει το όνομα Χριστός, αλλά μόνον το σφράγισμα του Αντιχρίστου διαλύει το όνομα Χριστός. Όντως, μεγάλη εξουσία έχει παραχωρήσει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στον Αντίχριστο, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διαλύσει με το σφράγισμα το Άγιο Βάπτισμα που έχει λάβει ο Ορθόδοξος χριστιανός.

Ώστε λοιπόν, κανείς από τους Αγίους μας δεν έχει πει την ημερομηνία γεννήσεως του Αντιχρίστου ή και του ερχομού του σε συγκεκριμένη εποχή. Αυτά, όπως είπαμε και πριν, είναι άκρως απόρρητα, που ούτε οι άγγελοι στον ουρανό δεν τα γνωρίζουν, παρόλο που είναι συνεχώς κοντά στο θρόνο του Θεού μας και Τον δοξολογούν. Απορώ, αυτοί οι εσχατολόγοι που ζουν μακράν του θρόνου του Θεού, από πού έχουν αντλήσει τέτοιες απόρρητες πληροφορίες; Έχουν αναρωτηθεί οι ίδιοι από ποιο πνεύμα τα έχουν πληροφορηθεί; Διότι όπως εξετάσαμε μέχρι τώρα είναι αδύνατον να τα έχουν πληροφορηθεί από το Πνεύμα του Θεού μας. Αλλά δυστυχώς, αυτοί οι θλιβεροί εσχατολόγοι, ούτε τη φωνή των αγίων Πατέρων μας δεν θέλουν να ακούσουν. Γι’ αυτό απευθύνω αυτό το μήνυμα μου προς τον πιστό ορθόδοξο λαό και λέω: «μακριά απ’ αυτούς τους εσχατολόγους και να αρκείσθε στα γραφόμενα των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας». Διότι και σήμερα, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν φωνές με αγνή ορθόδοξη διδασκαλία, αρκεί να θέλει ο πιστός να τις βρει και να ακούσει την πραγματική αλήθεια.

Από το ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως και από τη φωνή των Αγίων μας μαθαίνουμε, πως ο Αντίχριστος θα έχει και τις δύο εξουσίες, την πολιτική και την θρησκευτική. Και αν θέλουμε να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό που λέω, ο Αντίχριστος θα είναι στη γη το ίδιο, όπως είναι ο Παπισμός σήμερα, αλλά σε πολύ ανώτερη κατάσταση. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Παπισμός είναι ο πρόδρομος του Αντιχρίστου. Και αυτό το τονίζει πολύ χαρακτηριστικά ο νέος Άγιος των ημερών μας, Ιουστίνος Πόποβιτς. Βλέπουμε πως στον Παπισμό λειτουργούν άριστα από αιώνες τώρα τα δύο δόγματα του Αντιχρίστου, η Ισχύς και η Υποκρισία. Άλλοτε έχει χρησιμοποιήσει το πρώτο δόγμα, την Ισχύ, που έχει χύσει άφθονο αίμα στην ανθρωπότητα, ακόμα και εδώ στο Άγιον Όρος το 1273 και άλλοτε χρησιμοποιεί το δεύτερο δόγμα, την Υποκρισία, που τη βλέπουμε έντονα σήμερα με την καταραμένη «Αγαπολογία». Και επαναλαμβάνω, η εξουσία και η κυβέρνηση του Αντιχρίστου θα είναι ίδια και απαράλλαχτη όπως είναι ο Παπισμός, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Και αναφέρω λίγες ομοιότητες: το Αλάθητον, που είναι κατ’ αποκλειστικότητα μόνον του Τριαδικού Θεού μας, ο Παπισμός με επικεφαλής τον Πάπα σήκωσε μια άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεού μας, όπως λέει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ονόμασε τον εαυτό του αλάθητο. Με λίγα λόγια έκανε τον εαυτό του θεό επί γης, αφού πάλι κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, εξόρισε τον Χριστό από τη γη ο Πάπας και πήρε τη θέση Του, ως αυτοονομαζόμενος αλάθητος. Το παράνομο αλάθητο που έδωσε στον εαυτό του ο Πάπας, είναι μία τρανή απόδειξη πως είναι πρόδρομος του Αντιχρίστου και ο μοναδικός εκφραστής του. Αξίζει να αναφέρουμε ένα μικρό απόσπασμα από τα λόγια του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Λέει λοιπόν ο Άγιος: «διότι καμία αἵρεσις δέν ἐξεγέρθη τόσον ριζοσπαστικῶς καὶ τόσον ὁλοκληρωτικῶς κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, ὡς ἒπραξε τοῦτο ὁ Παπισμὸς διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα-ἀνθρώπου. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, τό δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεσις τῶν αἱρέσεων». Ώστε λοιπόν καλά είπε κάποιος πως το άκρον άωτον της ανοησίας είναι το πλάσμα να αυτοανακηρύσσεται θεός και να παίρνει τη θέση του Πλάστη, πράγμα αδιανόητο από κάθε πλευρά, εξωπραγματικό δια τους έχοντας σώας τας φρένας.

Η πρώτη εφεύρεση έγινε στον Ουρανό. Εκεί ο Εωσφόρος συνέλαβε την παράνομη ιδέα για τον εαυτό του ότι είναι θεός και όλοι γνωρίζουμε τα αποτελέσματά του. Και ως αμετανόητος πάντα που είναι ο Εωσφόρος, κατάφερε και μέσα στον Παράδεισο να μυήσει τους Πρωτοπλάστους στην καταστροφική του ιδέα, ότι θα γίνουν θεοί, αν φάγουν από τον απαγορευμένο καρπό. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο στοίχισε στο ανθρώπινο γένος αυτή η απάτη του όφεως. Και στο πέρασμα των αιώνων, ήρθε ο Παπισμός να κάνει ό,τι δεν μπόρεσαν ή δεν σκέφτηκαν οι προηγούμενοι άνομοι, δηλαδή να κάνουν επανάσταση εναντίον του Τριαδικού Θεού. Πρέπει να πούμε, πως ο Παπισμός έχει και το άρμα του, που είναι ο οικουμενισμός. Δι’ αυτού του άρματος, ευελπιστεί να υποτάξει υπό την εξουσία του όλες τις «χριστιανικές» κοινότητες. Αλλά ο διακαής πόθος του είναι πότε θα κατορθώσει να υποτάξει την αγία μας Ορθοδοξία.

Δε θα αναφερθώ στα ύπουλα σχέδια του Παπισμού, διότι όλοι μας πλέον τα βλέπουμε στις μέρες μας να γίνονται τόσο προκλητικά. Αλλά θα αναφερθώ σε έναν κάπως νεότερο πόθο του παπισμού, που θέλει τώρα να υποτάξει και τις άλλες θρησκείες υπό την εξουσία του Πάπα. Ώστε λοιπόν, ένας να είναι ο θρησκευτικός ηγέτης και «πατέρας» πάνω στη γη, ο Πάπας. Όντως, κατεξοχήν μοναδικός πρόδρομος του Αντιχρίστου ο Πάπας. Διότι βλέπουμε πως με ακρίβεια, μας παριστάνει και είναι σαν να μας λέει ο ίδιος πως: «Κοιτάξτε εμένα και την εξουσία μου, για να εννοήσετε πώς θα είναι ο αναμενόμενος Αντίχριστος». Ένας σύγχρονος ερευνητής μας λέει πως ο Παπισμός είναι κατασκεύασμα του Σιωνισμού και δεν κάνει λάθος, διότι συμφέρει πάρα πολύ για τους Σιωνιστές να υποταχθούν όλες οι θρησκείες στον Παπισμό, γιατί άμα γίνει έτσι, το έδαφος θα είναι πλήρως προετοιμασμένο για τον αναμενόμενο μεσσία τους.

Άρα λοιπόν, σε καμία περίπτωση ο Παπισμός δε λέγεται χριστιανική εκκλησία. Και απορώ πού βρίσκουν το θάρρος και την τόλμη πολλοί ηγέτες από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας να αποκαλούν τον Παπισμό εκκλησία και τον Πάπα αγιότατο αδελφό τους. Αυτά που προαναφέραμε μέχρι στιγμής δεν τα γνωρίζουν; Και αφού φυσικά τα γνωρίζουν, γιατί εκουσίως τα αγνοούν; Γιατί δεν εργάζονται για το κέρδος της μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας και εργάζονται για το δικό τους γόητρο; Μου έκανε εντύπωση και συγκινήθηκα και με έπιασε δέος, όταν άκουσα σε μία πανήγυρη του Αγίου Όρους, όπου χοροστατούσε ο μητροπολίτης Κορίνθου Διονύσιος και μας έλεγε χαρακτηριστικά πως είναι ο 89ος κατά σειράν ιεράρχης στην Εκκλησία της Κορίνθου από τότε που σύστησε την Εκκλησία αυτή, ο μέγας των εθνών, Απόστολος Παύλος. Όντως η Ορθοδοξία μας σε όλο της το μεγαλείο, να έχουν οι ιεράρχες μας τη διαδοχή τους από τους Αγίους Αποστόλους! Ερωτώ ευθέως τους ηγέτες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας: έχουν τέτοια αγία διαδοχή οι Παπικοί; Έχουν τέτοια διαδοχή οι Αγγλικανοί που χειροτονούν γυναίκες επισκοπίνες και ομοφυλόφιλους επισκόπους και άλλα πολλά που αηδιάζω να τα γράψω; Δυστυχώς αυτές τις συναγωγές του Σατανά πολλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες μας τις ονομάζουν αδελφές εκκλησίες και δουλεύουν μετά σπουδής - πυρετωδώς θα λέγαμε- για την ένωση, δηλαδή να ενωθεί η αγία μας Ορθοδοξία με αυτές. Κατά τον άγιο Παΐσιο τον αγιορείτη: «Με τις κουρελούδες του διαβόλου». Αλλά όσο είναι αδύνατον να ενωθεί το νερό με τη φωτιά, τόσο είναι αδύνατον να ενωθεί η Ορθοδοξία μας με αυτούς τους αιρετικούς. Ώστε λοιπόν γνήσιος προφήτης του Αντιχρίστου ο Πάπας και το ακριβές αντίγραφό του.

Κατά τον άγιο Εφραίμ τον Σύρο, ο Αντίχριστος θα έχει επιβλητική παρουσία και θα ασκεί μεγάλη γοητεία ως πολιτικοθρησκευτικός ηγέτης της οικουμένης. Επίσης μας λέει ο Άγιος, πως θα κάνει σημεία και τέρατα, μεγάλα και θαύματα πολλά. Μόνο όμως, αυτά που θα κάνει θα είναι κατά φαντασία θαύματα και θα φαίνονται ως αληθινά σημεία και τέρατα, μόνο σε όσους θα είναι σφραγισμένοι με τον αριθμό, το 666, που είναι το σύμβολό του. Στους δε πιστούς του Χριστού μας, που δεν θα έχουν σφραγιστεί, τα θαύματα του Αντιχρίστου θα φαίνονται γελοία και ψεύτικα. Για να καταλάβουμε τι εννοούμε, ας φέρουμε το παράδειγμα ενός μάγου που κάνει σημεία θαυμαστά. Ο κόσμος που βλέπει τα θαύματα του, τον θαυμάζει με δέος και τον χειροκροτεί. Ενώ στα μάτια ενός χριστιανού Ορθοδόξου προχωρημένου στην πνευματική ζωή που έχει πλήρη σύνδεση με τον Χριστό, τα θαύματα που βλέπει να κάνει ο μάγος, που προείπαμε, του προκαλούν αποστροφή και αηδία, διότι είναι πέρα για πέρα ψεύτικα. Κατά παρόμοιο τρόπο, θα συμβεί και στην εποχή που θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Στους ανθρώπους που δεν θέλησαν να αγαπήσουν και να συνδεθούν ελεύθερα με το Χριστό, δυστυχώς τα θαύματα και τα σημεία που θα επιτελεί ο Αντίχριστος θα φαίνονται ως αληθινά και θα ζητωκραυγάζουν οι άνθρωποι υπέρ του Αντιχρίστου.

Να πούμε, πως ο ερχομός του Αντιχρίστου στη γη εξαγγέλθηκε από την εποχή που ζούσε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, που έλεγε, πως ήρθε το τέλος διότι φανερωθήκανε πολλοί αντίχριστοι και άρα λοιπόν έρχεται και ο ίδιος ο Αντίχριστος. Διότι άλλο είναι να έχουν μερικοί άνθρωποι το πνεύμα του Αντιχρίστου και άλλο ο ίδιος ο Αντίχριστος. Όπως και στην περίπτωση του Χριστού. Άλλο είναι οι Άγιοί μας, που έχουν το πνεύμα του Χριστού και άλλο είναι ο ίδιος ο Χριστός. Η διαφορά σ’ αυτήν την περίπτωση είναι πως οι Άγιοί μας είναι εξαρτημένοι από το Φως και τη Δύναμη του Χριστού, ενώ ο Χριστός είναι Φως και Δύναμη και από Αυτόν πηγάζουν το φως και η δύναμη. Το ερώτημα όμως είναι: γιατί υπάρχει τόση καθυστέρηση τόσων αιώνων στον ερχομό του Αντιχρίστου; Μα δεν είναι στην αρμοδιότητα του Αντιχρίστου, το πότε θα εμφανιστεί στην γη. Αυτός ήθελε εξαρχής να εμφανιστεί και να πλανήσει τον άνθρωπο με όσα έχει σχεδιάσει. Αλλά η έλευση του Αντιχρίστου στη γη εξαρτάται από την απόφαση και την διαταγή της Αγίας Τριάδος. Γι’ αυτό και είναι άκρως απόρρητο και δεν γνωρίζει κανείς, ούτε οι άγγελοι ούτε κανένας άγιος πότε θα δώσει το πράσινο φως ο Τριαδικός Θεός μας στον Αντίχριστο να εμφανιστεί στην γη.

Αλλά, ας εξετάσουμε λίγο το «δώρο» που θα κάνει στους οπαδούς του ο Αντίχριστος, δηλαδή το χάραγμα, το λεγόμενο εμφύτευμα- τσιπάκι, το οποίο θα εμφυτεύεται στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο του ανθρώπου. Καταρχάς, όταν το λάβει ένας άνθρωπος αυτό το χάραγμα στο μέτωπό του ή στο δεξί χέρι, αμέσως παύει πλέον να λέγεται άνθρωπος με προσωπικότητα, διότι έκτοτε θα λέγεται αριθμός ή νούμερο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά θα είναι για πάντα αιχμάλωτος στις οθόνες των μεγάλων κομπιούτερ των Βρυξελλών. Εικοσιτέσσερις ώρες το 24ωρο θα παρακολουθείται μέσα από τις περιβόητες οθόνες, θα είναι με λίγα λόγια ο φριχτότερος αιχμάλωτος όλων των εποχών. Διότι οι προηγούμενοι αιχμάλωτοι πριν γίνει η ανακάλυψη του χαράγματος είχανε κάποια ελπίδα απελευθέρωσης. Τώρα όμως οι αιχμάλωτοι του χαράγματος δεν έχουν καμία ελπίδα απελευθερώσεως από την παρακολούθηση της οθόνης των Βρυξελλών. Επιπλέον, θα είναι και μελλοθάνατοι, διότι όποια ώρα και στιγμή θελήσουν οι υπεύθυνοι, θα μπορούν μέσω του τσιπ να θανατώσουν τον σφραγισμένο άνθρωπο. Αλήθεια, ύστερα απ’ όλη αυτήν την πραγματικότητα που υπάρχει γύρω από το χάραγμα του Αντιχρίστου, ποιος θα τολμήσει άραγε να σφραγιστεί; Σε ποιον άραγε θα γίνει αγαπητή η αιώνια αιχμαλωσία και τυραννία του; Και δυστυχώς μαθαίνω, πως πρόσφατα διαφημίζουν στην Αμερική το χάραγμα του Αντιχρίστου ως τέλειο τρόπο ζωής και αυτή η διαφήμιση μου είπαν, πως ήρθε και στην πατρίδα μας. Επίσης μερικοί ερευνητές λένε, πως μετά από κάποιο χρονικό διάστημα το τσιπάκι που θα υπάρχει μέσα στον άνθρωπο θα παρουσιάζει φοβερές παρενέργειες. Λένε πως όταν ο σφραγισμένος άνθρωπος θα έρχεται αντιμέτωπος με το φως του ηλίου, το σώμα του θα γεμίζει από εγκαύματα και έλκη που θα έχουν φριχτούς και ανίατους πόνους.

Όμως ας πούμε και για τους πιστούς οπαδούς του Χριστού, που θα επιλέξουν να μη σφραγιστούν. Αυτοί όλοι πώς θα ζήσουνε, ρωτάν μερικοί, αφού παντού θα χρειάζεται το χάραγμα για να αγοράζουν τροφές κλπ. Τότε μας έλεγε ο νεοφανής Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης πως «ο Χριστός μας θα βοηθάει τον λαό του σκανδαλωδώς!». Επίσης έλεγε πάλι ο Όσιος χαρακτηριστικά, πως έβλεπε τον τρόπο με τον οποίο θα μας βοηθάει ο Χριστός, αλλά δεν του επιτρεπόταν τρόπον τινά από τη Θεία Χάρη να τον εκφράσει λεπτομερώς. Αλλά όταν ο πιστός ακούει από έναν Άγιο της Εκκλησίας μας τέτοια αληθινά γεγονότα που θα συμβούν, τι να τις κάνει τις λεπτομέρειες; Του φθάνει μοναχά η σιγουριά, πως ο Χριστός θα είναι κοντά και θα βοηθάει και μάλιστα σκανδαλωδώς.

Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως το όνομα του Αντιχρίστου δεν το γνωρίζει κανείς, κανένα πλάσμα, ούτε οι Άγιοι. Και σκοπίμως για ευνόητους λόγους δεν το έβαλε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, μάλλον δεν του αποκαλύφθηκε. Διότι όπως λέγει ο μακαριστός θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας, το όνομα του Αντιχρίστου είναι πολύ μιαρό και γι’ αυτό δεν καταχωρήθηκε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Άρα λοιπόν, μέχρι στιγμής μόνο το συμβολικό αριθμό του Αντιχρίστου γνωρίζουμε, δηλ. το 666. Το όνομά του παραμένει ακόμη απόρρητο. Επίσης μας αναφέρει ο Άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, πως ο Αντίχριστος θα γεννηθεί από τη φυλή Δαν του Ισραήλ. Λέει λοιπόν ο Άγιος «Τότε θα γεννηθεί από τη φυλή Δαν ο Σατανάς, ο Αντίχριστος, ο οποίος δεν θα γίνει άνθρωπος δι’ ιδίων δυνάμεων, αλλά θα πλάσει Κύριος ο Θεός δι’ αυτόν σκεύος αισχρόν και ρυπαρόν, δια να πληρωθούν οι λόγοι των Προφητών». Δηλαδή αφού είναι πλάσμα ο Σατανάς, πώς θα μπορούσε να γεννηθεί από μόνος του, όπως συνέβη η Γέννησις του Κυρίου μας εν Πνεύματι Αγίω; Ωστόσο όμως, επιμένει στην καταστροφική ιδέα που έχει για τον εαυτό του, ότι είναι θεός και θα προσπαθήσει με όλους τους δολίους του τρόπους να παραπλανήσει όσους περισσότερους ανθρώπους μπορέσει, για να τους έχει για αργότερα στο βασίλειο του άδου, της κολάσεως και να τους βασανίζει αιωνίως. Αυτός είναι ο τελικός στόχος του. Επίσης πάλι λέει ο Άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός: «ὅποιος δέν προσκυνήσει τόν Ἀντίχριστο μέγας καί φοβερός φίλος τοῦ Χριστοῦ θά ἀποβεῖ. Μακάριοι οἱ Ἄγιοι! Τρισμακάριοι οἱ Μάρτυρες διά τόν Ἀντίχριστον: μεγίστη ἡ δόξα δι’ αὐτούς εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας», μας λέει ο Άγιος.


Ύστερα από όλα αυτά που εξετάσαμε, πού είναι αυτοί οι εσχατολόγοι, που μας λένε πως δεν υπάρχει Αντίχριστος και ότι Αντίχριστος σημαίνει και είναι τρόπος ζωής αμαρτωλός; Ώστε καλά λένε μερικοί, πως τον καιρό του Αντιχρίστου θα δούμε πολλές εκπλήξεις, δηλαδή, θα δούμε πνευματικούς ανθρώπους με μεγάλο όνομα να έχουν παρόμοιες τέτοιες ιδέες που προαναφέραμε, αντίθετες σε όσα μας έχουν παραδώσει οι Άγιοί μας. Ας ευχηθούμε λοιπόν, εμάς ιδιαιτέρως τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να μας λυπηθεί ο Τριαδικός Θεός μας, να μας δυναμώσει για να αντισταθούμε σε αυτά τα άνομα που γίνονται και σε άλλα που μέλλει να γίνουν στη συνέχεια, που τα γνωρίζει μόνον ο Τριαδικός Θεός μας, στον Οποίο ανήκει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας, Αμήν.

Αρσένιος μοναχός
Σκήτη Κουτλουμουσίου
Άγιον Όρος