ΈΝΑΣ ΚΑΤ’ ΑΝΑΓΚΗΝ «ΝΕΟΣ» ΤΡΟΠΟΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

 
ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΟΥΞΟΥΡΗΣ
 
Χριστός Ανέστη!

Η παραδοσιακή αυτή προσφώνηση αντηχεί χαρμόσυνα και πανηγυρικά σε ολόκληρο τον ορθόδοξο χριστιανικό κόσμο. Στις λειτουργικές συνάξεις, στις κοινωνικές περιστάσεις και στη γραπτή επικοινωνία μεταξύ των πιστών, ο εν λόγω χαιρετισμός ανταλλάσσεται με ένθερμη χαρά. Η Εκκλησία, διά της λατρευτικής της πράξεως, εκφράζει τη λυτρωτική αλήθεια του κατεξοχήν κεντρικού γεγονότος της ανθρώπινης ιστορίας, του οποίου η μεταμορφωτική δύναμη φανερώνεται «εδώ και τώρα» εντός της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας, ανεξάρτητα από τον χρόνο ή τον τόπο κατά τον οποίο το γεγονός αυτό μνημονεύεται στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.

Η Ανάσταση είναι αναμφίβολα ένα ιδιαίτερα ιερό γεγονός. Πράγματι, κάθε λειτουργική πράξη το επιβεβαιώνει, ακριβώς επειδή η Εκκλησία εορτάζει τον ακατάληπτο μεν αλλά προσιτό δε Θεό, ο οποίος ενανθρώπησε, για να χαρίσει τη θέωση σε όλους τους ανθρώπους διά της Αναστάσεώς Του — αποκαθιστώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ανθρωπότητα στην αρχική, υγιή σχέση της με τον Θεό.

Ωστόσο, η Ανάσταση δεν αποτελεί μόνο ένα ιερό γεγονός, αλλά και μια βαθιά προσωπική εμπειρία.Ενώ σχεδόν όλοι οι πιστοί χριστιανοί αποδέχονται τον ιερό χαρακτήρα της Αναστάσεως, φαίνεται πως πολλοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν πώς η ανάσταση του Χριστού εκ νεκρών επηρεάζει προσωπικά τη ζωή τους σήμερα, σχεδόν δύο χιλιετίες αργότερα. Πέρα από την υπόσχεση της αιώνιας ζωής και τη μεταφυσική της διάσταση, με ποιον τρόπο μπορεί το Πάσχα να επηρεάσει έμπρακτα και καθοριστικά την πορεία ή την ποιότητα της επίγειας ζωής του ανθρώπου, καθώς πορεύεται έναν βίο που διακρίνεται απο χαρμολύπη; Τι διδάσκει η Ανάσταση του Χριστού στον κόσμο για τη λύτρωση του ανθρώπου και του σύμπαντος; Πώς εμποτίζει η Ανάσταση τη ζωή του, την ευρύτερη κοινότητά του και τον κόσμο με την ανεκτίμητη αξία και το νόημά της; Με άλλα λόγια, πώς και γιατί η πραγματικότητα του Πάσχα του Χριστού καθιστά τη σημερινή πραγματικότητα —που συχνά βιώνεται ως ένας μονότονα επαναλαμβανόμενος κύκλος αγώνων— ζωντανή με την αυθεντική και αδιάψευστη χαρά που όλοι δικαιούνται;

Αλλά μήπως η Ανάσταση και ο πασχάλιος εορτασμός που τη συνοδεύει αποτελούν ένα κατεξοχήν χριστιανικό φαινόμενο, απομονωμένο και, συνεπώς, σχετικό; Μήπως η διδακτική και σωτηριολογική της αξία αφορά μόνο ένα συγκεκριμένο τμήμα θρησκευόμενων χριστιανών; Αλήθεια, η σημασία της ενδέχεται εύκολα να περιοριστεί σε ζήτημα προσωπικής ερμηνείας. Επομένως, αρχίζει να διαφαίνεται η ανάδυση της σχετικοποίησης (και της απαξίωσης) της αλήθειας, την οποία οι κυνικοί δυστυχώς απορρίπτουν απροκάλυπτα είτε ως μεμονωμένες θρησκευτικές εμπειρίες μιας συγκεκριμένης ομάδας χωρίς καθολική ισχύ είτε ως απλό θρησκευτικό φανατισμό της ίδιας ομάδας.

Το συνηθισμένο σφάλμα πολλών χριστιανών είναι ότι κατακερματίζουν τις αξίες της θρησκευτικής εμπειρίας, αντί να αναγνωρίζουν τον οικουμενικό τους χαρακτήρα. Αυτό συμβαίνει επειδή, στην ουσία, αντλούν τα πρότυπά τους από μια εκκοσμικευμένη κοινωνία, η οποία προτιμά διάφορες εκφάνσεις σχετικισμού αντί μιας συνολικής Αλήθειας που συχνά φαντάζει επιβλητική και τρομακτική. Όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση, επιστρατεύουν το «επιχείρημα» της σχετικής αλήθειας και απορρίπτουν τον Θεό, αναδημιουργώντας Τον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους — μια προσβολή και βάναυση διαστρέβλωση της δογματικής διατύπωσης της Γενέσεως 1:26. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι αναπλάθουν τη θεότητα κατά τρόπο που τους επιτρέπει να συμβιβάζονται με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό υπήρξε η βασική κινητήρια δύναμη του συγκρητισμού στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, έναντι του οποίου η Εκκλησία αντιστάθηκε, με τη θυσία αναρίθμητων μαρτύρων, καθιστώντας έτσι δυνατό για εμάς σήμερα να έχουμε Εκκλησία και να λεγόμαστε χριστιανοί.

Ωστόσο, ό,τι συνέβη στα Ιεροσόλυμα, στον Γολγοθά και στον Πανάγιο Τάφο δεν ήταν προφανώς αποκύημα φαντασίας ούτε προϊόν της επινόησης μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση για ένα αποκλειστικά χριστιανικό γεγονός, αλλά για ένα κατεξοχήν ανθρώπινο γεγονός, επιτελούμενο από τον Θεό και ενταγμένο στο διαρκές μήνυμά Του προς σύνολη την ανθρωπότητα, χωρίς καμία εξαίρεση, από την απαρχή του χρόνου· δηλαδή ότι η μοναδική μορφή σταυρικής αγάπης του Θεού, σε αντίθεση με τη δική μας συναισθηματική εκδοχή της, αποτελεί τη μέγιστη δύναμη στο σύμπαν, η οποία έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί και να αναδημιουργεί, να ανυψώνει καθετί από την πεπτωκυία του κατάσταση, να νικά τον θάνατο και να τον απογυμνώνει από τις οριστικές του συνέπειες, μεταπλάθοντάς τον σε δίοδο προς τη ζωή με τον Θεό.

Η εσταυρωμένη θεία αγάπη δεν μπορεί να κατανικηθεί, διότι αποτελεί μια εκτίναξη, μια πληθώρα ακατάπαυστων ακτίνων που εκπορεύονται από τη θεία ουσία, την οποία μοιράζονται οι υποστάσεις της Αγία Τριάδος. Η ίδια αυτή δύναμη υφίσταται σε κάθε άνθρωπο που έχει λάβει το Βάπτισμα και το Χρίσμα στην Εκκλησία και μετέχει σ’ αυτήν όταν ασκεί την πίστη με ορθό τρόπο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινοτικό επίπεδο. Στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, ο άνθρωπος όχι μόνο συνειδητοποιεί τη δύναμη και το φως που φέρει μέσα του, αλλά καλείται και να αντιμετωπίσει τη ζωή και τους άλλους με έναν τρόπο σκέψης και βίου μεταμορφωτικό και αποτελεσματικό. Οι πολιτικοί και η πολιτική δεν μεταμορφώνουν· επιβάλλουν τη συμμόρφωση, και από αυτό αντλούν την αξιοπιστία τους μέσα από λίγες «ιστορίες επιτυχίας». Ο Θεός απευθύνεται άμεσα σε κάθε άνθρωπο που αναζητεί διέξοδο, και εδώ, στα βάθη του νου και της καρδιάς, συντελείται το θαύμα της μεταστροφή, το οποίο παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένο σε κάθε άνθρωπο. Εδώ είναι που ο άνθρωπος ανακαλύπτει όσα πάντοτε ποθούσε. Πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί θρησκευτικός φανατισμός, όταν ο άνθρωπος —κάθε άνθρωπος— επανενώνεται με τον αυθεντικό και αληθινό εαυτό του;

Η Ανάσταση και η μετοχή μας σ’ αυτήν αφορούν την πραγματική ζωή· εδώ δεν υπάρχει τίποτε το φανταστικό ή το ρομαντικό. Στην ανάμνηση του πάθους, του θανάτου και της τριήμερης Αναστάσεως του Χριστού, δύναται εύκολα κανείς να διακρίνει έναν βαθιά ριζωμένο φόβο μεταξύ των μη θρησκευόμενων, των αυτοαποκαλούμενων «πνευματικών» και των απίστων: ότι η έκθεσή τους στη θεία αλήθεια του Αναστάντος Κυρίου θα αποκαλύψει τις πιο σκοτεινές πλευρές της υπάρξεώς τους. Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι το κάνει — και θα συνεχίσει να το κάνει. Όμως αυτή η θεία αλήθεια δεν αποσκοπεί στο να τους χλευάσει, να τους καταρρίψει ή να τους ταπεινώσει, αλλά στο να τους βοηθήσει να υπερβούν ό,τι τους εμποδίζει να δουν τον αληθινό τους εαυτό και να τον αγαπήσουν, κατά το πρότυπο της αγάπης του Θεού. Εμείς οι άνθρωποι συχνά αποφεύγουμε να αντικρίσουμε το όμορφο χάος που κρύβουμε μέσα μας και να κάνουμε κάτι ουσιαστικό ή θεραπευτικό γι’ αυτό. Ομολογουμένως, επαναπαυόμαστε, ζώντας μέσα στους οικείους και «ζεστούς» φαύλους κύκλους μας, που απλώς παρατείνουν την οδύνη μας. Και τι είδους οδύνη είναι αυτή; Η χειρότερη δυνατή — να ζούμε την ψευδαίσθηση αυτού που θέλουμε να είμαστε, αντί για αυτό που ο Θεός θέλει να γίνουμε.

Ο εορτασμός της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα, με ευλάβεια και ουσιαστική προσοχή στο μήνυμα της Εκκλησίας, όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τις λειτουργικές ευχές, την υμνογραφία και τις ιερές ακολουθίες, αποτελεί τελικά την καλύτερη ευκαιρία για να εξετάσουμε την στάση μας απέναντι στον Θεό, στους συνανθρώπους μας και στον ίδιο μας τον εαυτό. Η εβδομάδα αυτή είναι ταυτόχρονα δικαστήριο, εργαστήριο και νοσοκομείο, όπου επιτελούνται τα μέγιστα θαύματα του Θεού. Θα θέλαμε άραγε να αποχωρούμε από κάθε εκκλησιαστική σύναξη —είτε καθημερινή είτε Κυριακάτικη— και να εκδηλώνουμε την αγάπη μας προς τους άλλους τυπικά και από απόσταση, ως απλές συναισθηματικές εκφράσεις με ελάχιστη προσωπική εμπλοκή; Ή θα αποδεχθούμε την πρόκληση να υπερβούμε τα όρια της άνεσής μας και να αγαπήσουμε αδιάκριτα και άνευ όρων, ενσαρκώνοντας τον εαυτό μας στην ίδια την πραγματικότητα και τον πόνο του άλλου, όπως ο Χριστός που λατρεύουμε και επιδιώκουμε να μιμηθούμε;

Τι αλλάζει πραγματικά στον άνθρωπο όταν η αγάπη περιορίζεται σε ένα επιφανειακό και μη-δεσμευτικό επίπεδο; Πώς αναπτύσσεται ή βελτιώνεται η ζωή του; Έχει άραγε κατανοήσει και τιμήσει την πλήρη αξία της νηστείας και της προσευχής, της δέσμευσης και της υπομονής, της σιωπηλής ελπίδος και της επίμονης πίστεως; Έχει επιτρέψει στη θεία χάρη που πηγάζει από τον Σταυρό και τον κενό Τάφο του Χριστού να διαποτίσει ολόκληρη την ύπαρξή του και να τον εμποτίσει με μεταμορφωτική δύναμη, ικανή να εγκαινιάσει την αναγκαία αλλά επίπονη διαδικασία αλλαγής του κόσμου, αρχίζοντας από τη μεταμόρφωση του «όμορφου χάους» της ίδιας του της ψυχής;

Όλα αυτά αξίζουν την προσοχή και τη φροντίδα μας, διότι ένα θεμελιώδες πρόβλημα στον κόσμο μας —τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο— είναι ότι, σε κάθε δεδομένη στιγμή, δεν πράττουμε αυτό που οφείλουμε. Η μέριμνά μας είναι πολύ συχνά επιλεκτική, υπό όρους και περιορισμένη. Ο χριστιανός όμως, με καρδιά που μεταμορφώνεται και διευρύνεται μέσα στη λατρεία ώστε να αγκαλιάζει ολόκληρη την κτίση, με πνεύμα που φλέγεται από το πυρ των ακτίστων ενεργειών του Θεού, μετέχοντας σε αυτές διά των ιερών μυστηρίων, και βλέποντας τον άλλον με το βλέμμα του Θεού, στρέφει το ενδιαφέρον του πέρα από την τοπική κοινότητα και τη βιολογική οικογένεια. Ένας τέτοιος άνθρωπος αποδέχεται όλους τους ανθρώπους, κάθε φυλή, τα πάντα και πάντοτε, σε κάθε τόπο και χρόνο. Όταν η ζωή μας σε αυτόν τον κόσμο ολοκληρωθεί και αποθέσουμε τις πολιτικές μας ταυτότητες, τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, τις εθνοφυλετικές μας προτιμήσεις, τις έμφυλες ταυτότητές μας και όλα όσα θεωρήσαμε σημαντικά σε αυτή τη ζωή —αλλά που δεν είναι παρά μια σταγόνα μέσα στον απέραντο ωκεανό της ελεήμονος αγάπης του Θεού— τότε οι πολύτιμες ψυχές μας, απαλλαγμένες από το συχνά δυσβάσταχτο βάρος των ανθρώπινων ψευδαισθήσεων και των κατηγοριοποιήσεων που επέβαλαν διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων, θα εισέλθουν στην καθαρή χαρά, στο «μέγα μυστήριον Θεὸς ἐν ἀνθρώποιος καὶ Θεὸς ἐν μέσῳ θεῶν, θεουμένων ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν ὄντως Θεοῦ σαρκωθέντος ὑπὲρ αὐτῶν. Καὶ τοῦτο ἡ μέλλουσα βασιλεία καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς τὸ πολίτευμα Θεὸς μεθ’ ἡμῶν ὁρώμενός τε καὶ μεταλαμβανόμενος. · (Αγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, Περὶ τῆς Ἱερᾶς Λειτουργίας 104; PG 155.285AB).

Ή, για να το πούμε πιο απλά, οφείλουμε να επιδιώκουμε να βλέπουμε περισσότερο τον Θεό εντός μας, ώστε να μένει λιγότερος χώρος για τον εγωκεντρισμό μας και επομένως να αναδεικνύεται το ουσιώδες στον ίδιο μας τον εαυτό· δηλαδή το αληθινά ανθρώπινο και θεϊκό.

Ευλογημένη Ανάσταση και χαρμόσυνο Πάσχα σε όλους!

ΠΗΓΗ

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

 

Προφήτης Ιερεμίας 

Προφήτες είναι μια κατηγορία ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, οι οποίοι απεσταλμένοι από τον Θεό στον λαό του Ισραήλ, είχαν ως αποστολή την προετοιμασία του κόσμου για την έλευση στη γη του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος προφήτευσαν την έλευση του Χριστού και γεγονότα της επίγειας ζωής Του ως ανθρώπου. Προφήτευαν και γεγονότα σχετικά με την πορεία των Ισραηλιτών και κήρυτταν τον νόμο

του Θεού. Ένας από τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Ιερεμίας στον οποίο θα αφιερώσουμε το παρόν κείμενο.

Ο Ιερεμίας γεννήθηκε 650 χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού, στην μικρή πόλη Αναθώθ της φυλής Βενιαμίν. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας . Η ανατροφή που έλαβε από την ιερατική οικογένεια ήταν αυστηρή. Από μικρός μελετούσε τις προφητείες των Ησαΐα και Ωσηέ. Σε ηλικία 25 έως 27 χρόνων δέχθηκε το κάλεσμα του Θεού να γίνει Προφήτης. Ο νεαρός Ιερεμίας αισθανόμενος το βάρος της υψηλής αποστολής και το νεαρό της ηλικίας, αρνήθηκε. Ποιος, από μας τους σύγχρονους θα απέρριπτε μια τόσο υψηλή και τιμητική πρόταση; Ο Ιερεμίας, όμως, την αρνήθηκε. Ο Θεός του υπόσχεται την βοήθειά Του και

όχι τιμές κοσμικές και υλικά αγαθά. Τότε ο Ιερεμίας υπακούει στο Θεϊκό θέλημα.Ο Άγιος Ιερώνυμος γράφει για τον Προφήτη Ιερεμία ότι καθηγιάστηκε πριν γεννηθεί. Στον πρόλογο του προφητικού του βιβλίου γράφει ότι ο Θεός του είπε: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».

Οι μελετητές του βίου του Προφήτου έχουν χωρίσει την δημόσια δράση του σε τέσσερεις περιόδους . Πρώτη, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 - 621 π.Χ.), δεύτερη, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 - 598 π.Χ.), τρίτη, επί Σεδεκίου (598 - 586 π.Χ.) και τέταρτη, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου. 

Πρώτη περίοδος. Ο Προφήτης ζούσε στο βασίλειο του Ιούδα, το οποίο ήταν υπό την επίδραση των Ασσυρίων πολιτικά και θρησκευτικά. Επικρατούσε ειδωλολατρία, κάθε πόλις είχε ένα θεό και κάθε δρόμος ένα βωμό. Υπήρχε και η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Ο Ιερεμίας επί της βασιλείας Ιωσίου το 627 π.Χ. αρχίζει τον αγώνα εναντίον της ειδωλολατρίας κηρύσσοντας τον Ένα και μόνο Αληθινό Θεό. Στηλιτεύει τη

διαφθορά και την ανηθικότητα. Ακόμη στηλιτεύει τους ψευδοπροφήτες που είχαν εμφανιστεί και με τις ψευδείς προφητείες παραπλανούσαν τον λαό. Ο Ιερεμίας διαισθάνεται μια βελτίωση του λαού. Αποδείχτηκε πολύ προσωρινή. Ο Προφήτης πονάει και υποφέρει. Ο Θεός τον λέγει να ψάξει να βρει άνθρωπο αμόλυντο από την αμαρτία. Ο Προφήτης δεν βρίσκει και ο Θεός του λέει να συνεχίσει να ψάχνει. Συνέχισε, δεν βρήκε και πείστηκε για το αδιόρθωτο του λαού του και την δίκαιη παιδαγωγία. 

Περίοδος δεύτερη. Το Ασσυριακό κράτος καταλύεται με την πτώση το 621 πΧ της Νινευή και ο ευσεβής βασιλιάς Ιώσιος για να ανορθώσει την πίστη του λαού προς τον Θεό προχώρησε σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Ο Προφήτης για το διάστημα 621- 608 αποσύρθηκε στην έρημο.

Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον».

Στην εποχή της βασιλείας του Ιωακείμ ο Προφήτης στρέφεται και καταδικάζει τα άτοπα της Ισραηλιτικής θρησκείας. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών». Σε μια μεγάλη γιορτή εμφανίζεται ο Ιερεμίας στην αυλή του ναού. Μέσα στο πλήθος μιλάει και προλέγει την καταστροφή του ναού. Το πλήθος εξοργίζεται και κινείται απειλητικά εναντίον του. Ο Προφήτης σώζεται από τον Αχικάμ. Κουρασμένος από τους αγώνες του επιλέγει την μόνωση και προλέγει την καταστροφή του λαού. Σώζεται με θαυμαστό τρόπο από απόπειρα δηλητηριάσεως. Παραπονείται για εγκατάλειψη από τον Θεό. Συνέρχεται και συνεχίζει τον αγώνα. 

Η προφητεία του για καταστροφή του ναού εξοργίζει τον κόσμο και οδηγείται στη φυλακή. Δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια. Στέλνει τον μαθητή του Βαρούχ στον ναό και προφητεύει και πάλι την καταστροφή του ναού. Ο λαός ξεσηκώνεται, ο Ιερεμίας και ο Βαρούχ κρύφτηκαν και σώθηκαν 

Τρίτη περίοδος. Το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, και των κατοίκων Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται. Ο Σεδεκίας ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη. Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων. Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι

άρχοντες τον ρίχνουν σε βορβορώδη λάκκο. Η πόλη της Ιερουσαλήμ καταλαμβάνεται και παραδίδεται στις φλόγες.

Τέταρτη περίοδος. Μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ ο προφήτης αποφάσισε να μείνει κοντά στον Γοδολία, ο οποίος είχε οριστεί από τον Ναβουχοδονόσουρα ως βασιλιάς της Ιουδαίας. Μετά από λίγο ο Γοδολίας δολοφονήθηκε και οι Ιουδαίοι φοβούμενοι τον Ναβουχοδονόσορα

αποφασίζουν να απέλθουν στην Αίγυπτο παρά την αντίθετη συμβολή του Ιερεμία, τον οποίο παρά την θέλησή του παίρνουν μαζί τους. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.

Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου. Η μνήμη του τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία κάθε έτος την 1η Μαΐου.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΜΑΙΟΥ

 

ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΑΣ

 

Το αλκοόλ «σκοτώνει» την νεολαία μας.Στήριγμα και καταφύγιο ο Χριστός.
Η κοινωνία η σημερινή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η κοινωνία του μέτρου και της πνευματικής ζωής. Ο κοσμικός τρόπος ζωής, μακριά από τα χριστιανικά πρότυπα θεοποιεί τον ρόλο του σώματος και της «ελευθερίας» του ατόμου. Παραβλέπει την έννοια του προσώπου και διακατέχεται από την ιδέα της ατομικής εγωπάθειας και προβολής ότι έρχεται σε αντίθεση
με την Ορθόδοξη ζωή.

Τα μέσα ενημέρωσης και η γενικότερη αντίληψη προβάλλει την άποψη ότι τα παιδιά έχουν ( μόνο ) δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Ζούνε σε κοινωνία που προβάλλει το χρήμα, την εφήμερη ομορφιά, το χρήμα και την άνετη ζωή χωρίς κόπο. Οι νέοι μας, τα ανήλικα παιδιά μας, δημιουργούν ελπίδες, και πλάθουν όνειρα και μηχανεύονται μέσα να ζήσουν την ζωή πρόωρα. Ως μέσα χρησιμοποιούν το σεξ, το κάπνισμα και το ποτό. Συνηθισμένο, δυστυχώς,
το φαινόμενο να πληροφορούμαστε για ανήλικα παιδιά μεθυσμένα να καταλήγουν τις μεταμεσονύκτιες ώρες στα νοσοκομεία από άλλα παιδιά, επίσης μεθυσμένα. Δυστυχώς κάποια από αυτά οδηγούνται και στον θάνατο. Πριν γνωρίσουν την ζωή, εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο που δεν πρόσφερε ιδανικά και όνειρα στα τρυφερά βλαστάρια και τα οδήγησε στον Άδη. Δεν τα πρόσφεραν οι μεγάλοι σιγουριά και δεν έθεσαν όρια στην ασύδοτη ελευθερία και στον δικαιωματισμό. Δεν τους προσφέραμε αγάπη πραγματική και άδολη, οικογένεια αγαπημένη και σφυραλατημένη από την εν Χριστώ αγάπη, αλλά οικογένεια απλά συνοικούντων ατόμων - συντρόφων και όχι «συζύγων που εφαρμόζουν το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» και δεν ξεχνούν ότι «ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω». Τα ανήλικα
οδηγούνται στην απόγνωση, όσα δεν έχουν στήριγμα τον Χριστό.

Τα ανήλικα παρασύρονται στο αλκοόλ και στην παραβατικότητα από την κοινωνική περιρρέουσα αντίληψη. Αλκοόλ θα βρούνε σχετικά εύκολα, παρά την απαγόρευση πώλησης σε ανήλικους. Θα βρεθεί ο καλός πωλητής, οι πλαστές ταυτότητες και ο καλοπροαίρετος ενήλικας να τα αγοράσει για τα ανήλικα, για να διασκεδάσουν τα καημένα τα παιδιά.
Αδιαφορούν για τις τραγικές συνέπειες της χρήσης του αλκοόλ. Δεν αναφερόμαστε στα τραγικά συμβάντα αλλά και στις περιπτώσεις της κατανάλωσης ποσότητας που δεν οδηγεί στη μέθη. Ο τρυφερός σε ανάπτυξη νεανικός οργανισμός δεν μπορεί να το αντέξει με αποτέλεσμα να προκαλούνται βλάβες στον εγκέφαλο και στο σώμα γενικότερα. Δεν αναφερόμαστε στην έξη του αλκοολισμού και στην εξάρτηση από αυτό. Αν αρχίσει το ανήλικο να πίνει ο επιτήδειος θα του προσφέρει και το τσιγάρο και στην ευφρόσυνη κατάσταση θα αναζητήσει ή και θα του
προσφερθεί και η ηδονή του σεξ, δηλαδή ανοίγει ο δρόμος για πορνεία.
Ανησυχητικά τα ευρήματα έρευνας ότι ανήλικα 16 χρονών καταναλώνουν 6 ποτά την βραδιά. Εικόνα και από τα λανθασμένα οικογενειακά πρότυπα;;!!!. Δεν θέλουν να απέχουν από την ομάδα, δεν θέλουν να τους λένε τα συνομήλικα καθυστερημένα και να δείξουν ότι μεγαλώσανε!!.Η κατανάλωση αλκοόλ πριν την ηλικία των 18 ετών συνδέεται με μία σειρά
από προβλήματα στην υγεία και την κοινωνική ζωή των ανήλικων ατόμων. Γι’ αυτό το λόγο η ιατρική κοινότητα συστήνει την πλήρη αποχή από το αλκοόλ για την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Όπως σημειώνει η Ανδρονίκη Νάσκα, καθηγήτρια Υγιεινής και
Επιδημιολογίας στο ΕΚΠΑ, «η κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τον τρόπο που αναπτύσσεται ο εγκέφαλος, επηρεάζει τις γνωσιακές λειτουργίες, το πεδίο μνήμης του εγκεφάλου. Καθώς έχουμε έναν οργανισμό που είναι σε ανάπτυξη, διαταράσσεται η ορμονική ισορροπία».
Το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όλοι να τεθούμε σε συναγερμό: οικογένεια, σχολείο, πολιτεία με τους αρμόδιους φορείς και η κοινωνία, αν θέλουμε να υπάρχει μέλλον για τον τόπο. Μέλλον με ανθρώπους υγιείς και μη εξαρτημένους από τις διάφορες ουσίες. Άνθρωποι υγιείς ψυχικά και
σωματικά. Μέλλον λαμπρό!

Στήριγμα και καταφύγιο για όλα η Ορθόδοξη πίστη και ο Χριστός.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΟΙ ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ - ΕΙΡΗΝΗ

 

Ὡς φῶς ἡμῖν ὤφθησαν Ραφαὴλ μέγα

Ὁμοῦ καὶ Νικόλαος οἱ κεκρυμμένοι.

Εἰρήνη ἀθλήσασα σὺν τοῖς τοκεῦσι

Ἡμῖν ἤδη ἔγνωσται θαύμασι ξένοις.

Καρυῶν ἀθλήσαντες Μονῇ τῇ πάλαι

Τῆς ἄνω ἐπέβητε Μάρτυρες δόξῃς.

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.

Μετά την κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά τιμήθηκε και με το οφίκιο του αρχιμανδρίτη και του πρωτοσύγκελου. Μαζί δε με τις άλλες αποκαλύψεις, ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε ότι απεστάλη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Εσπερία, στην πόλη της Γαλλίας που ονομάζεται Μορλαί, για να εκπληρώσει την εντολή που του ανατέθηκε. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Ακόμη απεκάλυψε ότι κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου στην Αθήνα, στο λόφο που είναι το μνημείο του Φιλοπάππου.

Λίγα χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, περί το έτος 1450 μ.Χ., ο Άγιος βρέθηκε μετά από περιπλανήσεις στην περιοχή της Μακεδονίας και μόναζε εκεί.

Κοντά στον Άγιο Ραφαήλ βρισκόταν εκείνο το διάστημα ο Άγιος Νικόλαος ως υποτακτικός. Ο Νικόλαος εκάρη μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος. Θεωρείται Θεσσαλονικεύς στην καταγωγή, αν και αναφέρεται ότι γεννήθηκε στους Ράγους της Μηδίας της Μικράς Ασίας. Ωστόσο μεγάλωσε και ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Μόλις έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι εισέβαλαν ορμητικά στη Θράκη και καταλύθηκε οριστικά η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο φόβος για γενικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών στάθηκε ως αφορμή να καταφύγει ο Άγιος Ραφαήλ με την συνοδεία του από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, στη Μυτιλήνη. Εκεί εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους μοναχούς στην παλαιά μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, η οποία στο παρελθόν ήταν γυναικεία και ήταν χτισμένη στο λόφο Καρυές, κοντά στο χωριό Θέρμη. Ηγούμενος της μονής εξελέγη στην συνέχεια ο Άγιος Ραφαήλ.

Έπειτα από μερικά χρόνια, το έτος 1463 μ.Χ., η Λέσβος έπεσε στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι σε μια επιδρομή τους στο μοναστήρι, συνέλαβαν τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο, τη Μεγάλη Πέμπτη του ιδίου έτους. Ακολούθησαν σκληρά και ανηλεή βασανιστήρια και ο Άγιος Ραφαήλ μαρτύρησε διά σφαγής με πολύ σκληρό τρόπο. Τον έσυραν βιαίως τραβώντας τον από τα μαλλιά και την γενειάδα, τον κρέμασαν από ένα δένδρο, τον χτύπησαν βάναυσα, τον τρύπησαν με τα πολεμικά τους όργανα, αφού προηγουμένως τα πυράκτωσαν σε δυνατή φωτιά και τελικά τον έσφαξαν πριονίζοντάς τον από το στόμα.

Σε μερικές εμφανίσεις του ο Άγιος Ραφαήλ φαίνεται να συνοδεύεται από πολλούς, δορυφορούμενους τρόπον τινά, οι οποίοι διάνυσαν πριν από αυτόν τον ασκητικό βίο στη μονή των Καρυών, όπως είπε σε εκείνους που τα έβλεπαν αυτά. Αποκάλυψε επίσης, ότι η μονή αυτή, η οποία είναι γυναικεία, υπέστη επιδρομή από τους αιμοχαρείς πειρατές κατά το έτος 1235 μ.Χ. Κατά την επιδρομή εκείνη αγωνίσθηκε μαζί με τις άλλες μοναχές τον υπέρ του Χριστού καλό αγώνα η καταγόμενη από την Πελοπόννησο ηγουμένη Ολυμπία και η αδελφή της Ευφροσύνη. Η Ολυμπία τελειώθηκε αθλητικώς στις 11 Μαΐου του έτους 1235 μ.Χ., εμφανίσθηκε δε μαζί με τον μεγάλο και θαυματουργό Άγιο Ραφαήλ.

Ο Άγιος Νικόλαος πέθανε μετά από βασανισμούς, από ανακοπή καρδιάς, δεμένος σε ένα δένδρο.

Μαζί με τους Αγίους συνάθλησε και η μόλις δώδεκα χρονών νεάνιδα Ειρήνη, θυγατέρα του Βασιλείου, προεστού της Θέρμης, η οποία και εμφανίζεται μαζί τους. Αυτή μαρτύρησε ως εξής: Οι ασεβείς αλλόθρησκοι της απέκοψαν το ένα χέρι και ακολούθως την έβαλαν σε ένα πιθάρι και κατέκαυσαν την αγνή αυτή παρθένο, υπό τα βλέμματα των δύστυχων γονέων της, οι οποίοι και θρηνούσαν γοερά για τον φρικτό θάνατο του παιδιού τους.

Με τους Αγίους συνεμαρτύρησαν ο μνημονευθείς πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις πέντε ετών παιδί τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463 μ.Χ.

Έπειτα από θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, έγινε γνωστή η ύπαρξη των λειψάνων τους και υποδείχθηκαν τα σημεία όπου βρίσκονταν οι τάφοι τους.

ΠΗΓΗ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΚΟΝΤΑ" ΚΑΙ "ΜΑΚΡΙΑ" ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ - ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ

 

Γέροντα, στενοχωριέμαι που ήρθε η ημέρα να φύγετε πάλι από κοντά μας.
- Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχη «κοντά» και «μακριά».

Την αγάπη του Χριστού δεν την χωρίζουν αποστάσεις ,γιατί ο Χριστός με την αγάπη Του καταργεί τις αποστάσεις. Επομένως , είτε κοντά είτε μακριά βρίσκεται κανείς, νιώθει πάντα κοντά , όταν είναι κοντά στον Χριστό και συνδέεται με τον άλλον αδελφικά με αγάπη Χριστού.

Δοξολογώ τον Θεό που η αγάπη μου είναι τέτοιου είδους ,πνευματική, αγγελική, οπότε οι αποστάσεις καταργούνται και η επαφή θα υπάρχη μαζί σας και σ’ αυτήν την ζωή από μακριά και στην άλλη που είναι ακόμη πιο μακριά, γιατί και εκείνη η απόσταση θα είναι πολύ κοντινή, αφού μας ενώνει η Αγάπη, ο Χριστός.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου..!!

ΠΗΓΗ : Facebook.com

ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ - ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας:Για την ανατροφή των παιδιών

«Οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον». (Μκ. 10, 29-30).
Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σας βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρό¬ντισε. Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριος μου έδωσε εκατό φορές πε¬ρισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας διότι γνωρίζω
πόσο με α¬γαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας με τη δική μου
θερμή αγάπη. Τόσο πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!...Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία, στην σο¬φία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν το νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πώς να έχουν πάντα την μνήμη του Θεού και την σωστή χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ' όλα θα έχουν πάντα την χριστιανική σοφία, την γνώση του Θεού. Μ' αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας. 

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κα¬κά παραδείγματα πού δίνετε στα παιδιά σας, για τούς καυγάδες πού γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες πού ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό τότε τα παιδιά σας τί μπορούν να μάθουν από σας;

Εξ απαλών ονύχων πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προ¬τροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή όπου κάθε δικός σας λόγος η πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος
α¬γαθός ή αισχρός. «Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει, ένα καινούριο
δοχείο αν θα εκπέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (Αγ. Τύχων του Ζαντόνσκ).

 

Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκεται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από μακρές εξηγήσεις για το τί σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυ¬τό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας.

Δεν υπάρχει για την μητέρα καθήκον μεγαλύτερο και έργο ιερότερο, για το όποιο αύτη φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ' αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ' αρχίσουν τα βάσανα σας και θα ρίχνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας.

 

 
Λοιπόν, «Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων». (Ματ. 18, 10) Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι' αυτούς παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ' όλους εσάς και στα παιδιά σας.
Ο Άγιος Λουκάς επίσκοπος Κριμαίας στο παρόν κείμενο καταθέτει κάποιες απόψεις. Η χάρις του Κυρίου θεωρείται δεδομένη. Οι απόψεις είναι επίκαιρες και πάντα (πρέπει να) προβληματίζουν αλλά και την πολιτεία και κάθε πολίτη που αισθάνεται και είναι υπεύθυνος. Η νιότη είναι το μέλλον κάθε οικογενείας αλλά και του τόπου. Υποχρέωσις ημών των
μεγάλων, από οποιοδήποτε μετερίζι να διαπαιδαγωγούμε σωστά τους νέους.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 ΑΓΓΕΛΜΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

25η Μαρτἰου 1821 άγγελμα Σωτηρίας του ανθρώπινου γένους και Ελευθερίας του Ελληνισμού.
Αγάλλεται και πανηγυρίζει η Ορθοδοξία και σύμπας ο Ελληνισμός.

Ξημερώνει η 25η Μαρτίου. Ημέρα που σηματοδοτεί την Ελευθερία του ανθρώπου. Ελευθερώνεται ο άνθρωπος από τα δεσμά της αμαρτίας και ο Έλληνας αποκτά την Λευτεριά του. Τον ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου και την έναρξη του αγώνα του 21 για την Ελευθερία πανηγυρίζει ο ελληνισμός πανταχού της γης.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ με εντολή του Θεού Πατρός μεταφέρει στην Παναγία μας το χαρμόσυνο μήνυμα: θα γίνει η μητέρα του Θεού, του Χριστού μας, του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Στην άσημη πόλη της Ναζαρέτ στην 15χρονη, τότε, Μαρία έρχεται η στιγμή της εκπλήρωσης της υπόσχεσης του Θεού προς το ανθρώπινο γένος. Τη στιγμή της εξόδου
των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο ο Πλαστουργός μας έδινε ένα μήνυμα λυτρώσεως του πεπτωκότος ανθρώπου (πρωτευαγγέλιο). Απευθυνόμενος προς τον αρχαίκακο διάβολο με την μορφή του όφεως είπε «Και έχθραν θύσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματος σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής, αυτός σού τηρήσει την κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν»(Γέν. Γ΄, 15). Ο μονογενής μου Υιός θα συντρίψει το κράτος της διαβολικής αμαρτίας και του σκότους. Θα γεννηθεί από παρθένο. Θα νικήσει το φως, η Ζωή και η Αλήθεια. Την υπόσχεση αυτή εκπληρώνει ο Θεός μας. Ο Πλάστης μας πάντα εκπληρώνει τις υποσχέσεις του. Ψεύτης ο Θεός, μη γένοιτο!! Ο Αρχάγγελος μεταφέρει
στην ταπεινή δούλη του Θεού τη χαρμόσυνη είδηση ότι θα γίνει η μητέρα του Υιού του Θεού, με θαυματουργικό τρόπο. Η Πάναγνος παρθένος Μαρία αποδέχεται με περισσή ταπεινοφροσύνη την είδηση λέγουσα «Ιδού η Δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Απλά και ταπεινά. Χωρίς εγωισμούς και επάρσεις. Το προαιώνιο θέλημα και σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους τίθεται σε εφαρμογή. Ο Υιός του Θεού λαμβάνει σάρκα και οστά και δια των αγνών αιμάτων της Παναγίας μας γεννιέται ως άνθρωπος στο σπήλαιο των αλόγων και αρχίζει το «έργο της Θείας οικονομίας ». Ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος τέλειος, χωρίς αμαρτία, υιός της αειπαρθένου Παναγίας. Οποία τιμή για το γυναικείο φύλο. Ταυτόχρονα, είναι και Θεός, τέλειος και αληθινός.

 

 
Με το «Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου» του Αρχαγγέλου έρχεται η ευχάριστη είδηση στο ανθρώπινο γένος, ο καλούμενος ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Χαιρετισμός που εξέπληξε την μικρή Μαρία, η οποία δίστασε με την παρουσία του Αρχαγγέλου, φοβούμενη μήπως είναι κάποια διαβολική ενέργεια αυτό που βλέπει, κάποιος πειρασμός που την απομακρύνει από
τον Θεό. Όμως, τα λόγια που ακολούθησαν την καθησύχασαν, παρά το απρόσμενο άγγελμα και την εύλογη απορία που της προκάλεσαν: «και πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω ;». Ο Αρχάγγελος, που δεν μπορούσε κι εκείνος να εξηγήσει το μυστήριο, μόνο της απαντά ότι θα πραγματοποιηθεί το υπέρ νουν άγγελμα με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος:
«Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι».
Όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις.

 

 

Η επιλογή της Παναγιάς δεν ήταν τυχαία. Τέκνο γονέων υπερλίκων που γεννήθηκε κατόπιν πολλών προσευχών και το οποίο το είχαν τάξει οι υπέργηροι γονείς του να το αφιερώσουν στο Θεό. Ήταν η πλέον αγνή, η πλέον ταπεινή και άδολη κόρη. Δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει τέτοια γυναίκα στον κόσμο. Αυτή επέλεξε ο Θεός για να φέρει στον κόσμο τον μονογενή Υιό Του, για να σώσει από την αμαρτία το ανθρώπινο γένος με τον σταυρικό του θάνατο και την τριήμερη Ανάστασή Του. Την ημέρα αυτή, την 25η Μαρτίου, επέλεξαν και οι πρόγονοί μας το 1821 για να στείλουν και αυτοί ένα ευχάριστο μήνυμα στους σκλαβωμένους
λαούς της οικουμένης. Είπαν το ¨Χαίρε, ω χαίρε Λευτεριά¨. Τετρακόσια χρόνια ολόκληρα υποδουλωμένοι και σκλαβωμένοι στον τούρκο δυνάστη. Τετρακόσια χρόνια ο ελληνισμός να έχει στο σβέρκο του τον Οθωμανό. Να υποφέρει τα πάνδεινα. Είναι δούλος, είναι σκλάβος και δεν διαφεντεύει τον τόπο του μήτε την τιμή της οικογενείας του ούτε και τη ζωή του.
Δεν μπορεί να μάθει στοιχειώδη γράμματα, τη γλώσσα του αυτή που δημιούργησε πολιτισμό τεράστιο και απέδωσε έννοιες υψηλές όπως δημοκρατία και ελευθερία ή έστησε Παρθενώνες και κατέκτησε τον κόσμο με τον εκπολιτιστή Μακεδόνα Μέγα Αλέξανδρο. Δεν είναι δυνατό να
λατρεύσει τον ένα και αληθινό Θεό. Δέχεται πιέσεις να αλλαξοπιστήσει, αρνείται να υποκύψει. Έτσι έχουμε ένα μεγάλο αριθμό, ένα σύννεφο επωνύμων και ανωνύμων Αγίων. Τους Νεομάρτυρας όπως τους ονόμασε η Αγία μας Εκκλησία.

 

Καταφεύγει στο κρυφό σχολειό για να μάθει λίγα γράμματα. Να μη λησμονήσει την Ιστορία του, τη Σαλαμίνα, τις Θερμοπύλες, τον Μέγα Αλέξανδρο και πολλά άλλα. Εκεί στο τρεμάμενο φως του καντηλιού, κατά τον ποιητή, μαθαίνει τι είχε, τι έχει, τι έπρεπε να έχει και παραμένει Έλληνας. Ολίγα κολλυβογράμματα σπουδάζει από την οκτώηχο και το ψαλτήρι. Γαλουχείται και στα νάματα της Ορθοδοξίας. Υπάρχουν, δυστυχώς, λίγοι βέβαια αρνητές του κρυφού σχολείου, οι θαυμαστές της θεωρίας ότι οι πόντιοι και οι μικρασιάτες δεν σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, απλά εξ αιτίας του συνωστισμού πέθαναν από ασφυξία. Αυτοί αρνούνται την ύπαρξη του κρυφού σχολείου. Είναι ελάχιστοι, για να μας κάνουν και εμάς αρνητές της ιστορικής αληθείας. Πολλά τα βάσανα και σκληρή η ζωή των υπόδουλων Ελλήνων. Μέσα τους
σιγοκαίει ο πόθος της Ελευθερίας. Η ελπίδα της απελευθέρωσης. Το διεθνές περιβάλλον σφόδρα εχθρικό, ο Μέτερνιχ με την Ιερά Συμμαχία μεγάλο εμπόδιο. Ο Έλληνας γαλουχημένος με την ελπίδα ότι «πάλι δικά μας θάναι» δεν κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα, oοργανώνεται και επαναστατεί. Έχουμε τοπικές εξεγέρσεις που πνίγονται στο αίμα, αλλά τροφοδοτούν με πίστη την ελπίδα για λευτεριά. Πάμπολλες είναι οι απόπειρες αυτές. Τα αίματα και τα σώματα των θυσιασθέντων γίνονται λίπασμα για να θρέψουν τον πόθο για λευτεριά. Οι αρματολοί και οι κλέφτρες, τα δημοτικά τραγούδια και ο θούριος του Ρήγα Φεραίου ¨ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά μονάχοι σαν λιοντάρια στις πέτρες στα βουνά. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή¨ δίνουν κουράγιο και δύναμη στο σκλαβωμένο ελληνικό γένος.

 

 
Η Φιλική εταιρεία βοηθάει την προετοιμασία για τη μεγάλη στιγμή. Οργανώνει, συντονίζει, κατευθύνει. Εργάζεται μεθοδικά και μυστικά. Ο τύραννος καραδοκεί. Δεν θέλει να χάσει την Ελλάδα, την θέλει σκλάβα και υπόδουλη, όπως και άλλους λαούς. Θέλει την κραταιά, όπως πίστευε, οθωμανική αυτοκρατορία ακέραια να διαφυλάξει. Ο σκλαβωμένος Έλληνας
ποθεί την Λευτεριά του και κανείς δεν μπορεί να του τη στερήσει. Είναι αποφασισμένος να χύσει το αίμα του και να προσφέρει, ακόμη, και τη ζωή του για την πατρίδα, την πίστη και την ελευθερία. 

 

 

Η ημέρα η ποθητή, η αγία και ευλογημένη έφθασε. Είναι η 25η Μαρτίου 1821. Στα Καλάβρυτα ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της επανάστασης και το πανηγύρι της παλιγγενεσίας αρχίζει. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και για της Ελλάδος την ελευθερία γίνεται ο αγώνας. Άρχισε ο γενικός ξεσηκωμός με την πίστη στον Χριστό την ημέρα του Ευαγγελισμού. Το «χαίρε Κεχαριτωμένη» συμπλέει με το «χαίρε, ω χαίρε λευτεριά».
Ο μεγάλος αγωνιστής και ήρωας του 21 ο Θεόδωρος Κολοοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά βροντοφωνάζει «Ο θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδας και δεν παίρνει την υπογραφή Του πίσω» . Μη γένοιτο. Ισχυρίζονται κάποιοι ότι ο ξεσηκωμός των Ελλήνων επηρεάστηκε από τη λεγόμενη γαλλική επανάσταση. Αλήθεια, οι φίλοι μας οι γάλλοι ποιόν κατακτητή και
αλλοεθνή και αλλόθρησκο δυνάστη θέλανε να διώξουν και οι επαναστατούντες δήλωσαν ότι αυτό γίνεται για «του Χριστού την πίστη την αγία»; Δεν βρήκα πουθενά κάτι τέτοιο. Απλά η γαλλική επανάσταση χρονικά προηγήθηκε

 

 

Στον αγώνα αυτό όλοι έδωσαν δυνατό και βροντερό παρών. Νέοι, γέροι, πλούσιοι, πτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, γυναίκες και άνδρες. Όλοι τη λευτεριά των ήθελαν. Κληρικοί και λαϊκοί, νησιώτες και στεριανοί συναγωνίζονταν ποίος θα προσφέρει τα πιο πολλά. Τον καλύτερο εαυτό του, το είναι του, το αίμα του και τη ζωή του. Πολλοί κληρικοί, απλοί ιερείς, μητροπολίτες και πατριάρχες ποτίζουν με το αίμα τους το δένδρο της ελευθερίας. Υπάρχουν ήρωες κληρικοί ως ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε, όπως και λαϊκοί, πχ, Πλαπούτας, Κανάρης, Μακρυγιάννης για να αναφέρουμε
ελάχιστους. Δεν είναι δυνατό στα πλαίσια ενός άρθρου να αναφερθούνε όλα τα ονόματα. Η λαϊκή μούσα με τα δημοτικά τραγούδια, η παράδοση και η Ιστορία έχει καταγράψει πάμπολλα, όλα πιστεύω όχι. Όλοι τους επώνυμοι ή ανώνυμοι συμβάλανε να ελευθερωθεί η πατρίδα μας. Βοηθήσανε και πολλοί ξένοι την προσπάθεια αυτή, παρακινούμενοι από αγάπη προς
την Ελλάδα, τον πολιτισμό της και την τεράστια προσφορά της στο παγκόσμιο πνεύμα.

 

 

Μεθυσμένοι μέσα στον νικηφόρο αγώνα των πρώτων χρόνων, ξεχάσανε μάλλον ότι η απελευθέρωση του τόπου δεν πραγματοποιήθηκε και αρχίσανε οι καπεταναίοι να φιλονικούν και να αντιμάχονται μεταξύ τους, να πολεμά ο ένας εναντίον του άλλου. Το αιώνιο σαράκι της φυλής. Ο εγωισμός και η φιλοπρωτία. Ο δυνάστης βρήκε ευκαιρία και ανακατέλαβε πολλά φρούρια. Σελίδα μελανή, προφανώς και πολύ διδακτική. Μπορούμε να προσφέρουμε,
παντού, χωρίς να φαινόμαστε ότι είμαστε πρώτοι. Η ουσία μετράει και όχι ο τύπος, το φαίνεσθαι. Ο Θεός, πράγματι, έβαλε την υπογραφή του, κατά την ρήση Κολοκοτρώνη
και η πατρίδα μας ελευθερώθηκε. Όχι ολόκληρη. Χρειάστηκαν και άλλοι αγώνες και άλλοι πόλεμοι και ήρωες για να δημιουργηθούν τα σημερινά σύνορα της πατρίδας μας.

 

 
Θα ήθελα να κλείσω με τους στίχους του ποιητή «μεθύστε με το αθάνατο κρασί του ‘21» και θα πρόσθετα ο ελάχιστος «και με το αθάνατο κρασί της Ορθοδοξίας».

«Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου».

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιάς και φυλακή».

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΩΣΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΤΟΥ

 

 
Κάποιος βοήθησε κάποιον να μετανοήσει και να έρθει στον Χριστιανισμό και από τότε έγινε εκείνος ένας θερμός πιστός.
Ωστόσο έπεσε ο ίδιος σε ένα μεγάλο θανάσιμο αμάρτημα και όταν πέθανε κολάστηκε.
Μετά από κάποια χρόνια πέθανε και εκείνος που ελεήθηκε, ο οποίος πήγε στον παράδεισο.
Ο ελεημένος αδελφός στον παράδεισο, δεν βρήκε εκείνον που τον έβαλε στον Χριστιανισμό.
Του φάνηκε τόσο παράξενο, αυτός να έχει σωθεί και η “γέφυρα” της σωτηρίας του, να μην έχει σωθεί. Ρώτησε τον Κύριο:
- Κύριε που είναι ο σωτήρας μου; Εσύ είσαι ο πραγματικός μου Σωτήρας, αλλά εκείνος που με έστειλε σε Σένα, που είναι;
Πώς εγώ να βρίσκομαι εδώ και εκείνος εκεί (στην κόλαση); Να πάω και εγώ εκεί!
Και λέγεται, ότι αυτό τόσο συγκίνησε τον Κύριο, που έδωσε εντολή να του χαριστεί το θανάσιμο αμάρτημα που είχε υπεπέσει εκείνος και να τον φέρει και εκείνον στον παράδεισο.
Νικήθηκε η δικαιοσύνη του Θεού σε στιγμή
κριτηρίου. Να γνωρίζετε, ότι αυτούς που έχουμε βοηθήσει και ελεήσει, θα είναι για εμάς μάρτυρες υπερασπίσεως εν ώρα κρίσεως.


~ Δημήτριος Παναγόπουλος