ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΑΡΑ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

Αν ρίξεις μια ματιά γύρω σου, αγαπημένε μου φιλε, πολύ σπάνια θα συναντήσεις ανθρώπους να χαμογελούν. Θα μου πεις, με τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας στην καθημερινότητα του, για γέλια είμαστε; Άλλο γελάω όμως, κι άλλο δεν χαμογελάω καν. Το βλέπω και από τον εαυτό μου, πολλές φορές μέσα στην ημέρα χαμογελώ. Και νομίζω πως όλοι μας είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε για τον εαυτό μας. Σαν ένα μικρό, καθημερινό δώρο απο τον Θεο, που τόσο το έχουμε ανάγκη. Η ζωή έχει τις δυσκολίες της και είναι αδυσώπητη σκληρά απέναντι μας. Το ίδιο και οι άνθρωποι. Δεν ξέρω πόσες φορές είναι εφικτό να χαμογελάμε μέσα στη μέρα, αλλά νομίζω ότι είναι στο χέρι μας. Ακόμη και όταν όλα φαντάζουν δύσκολα. Όταν νιώθεις ότι βουλιάζεις , Ο Χριστος ειναι μαζι μας, μονο γι αυτο πρεπει να χαμογελαμε κ να δοξαζουμε τον Θεο που μας εχει καλα !


Χαμογέλα και ας μην πέτυχες το στόχο σου, κι ας φύγουν άνθρωποι από δίπλα σου.Πολλές φορές νιώθεις να σε πνίγει το άδικο. Ε, σιγά, ας μην φέρνουμε και την καταστροφή. Πες ότι δεν ήταν γραφτό, ότι η ζωή επιφέρει αλλαγές, ότι άνθρωποι που πίστευες ότι ήταν «ζωής», τελικά αποδείχθηκε πως δεν ήταν. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να ξανακερδίσεις ότι έχασες, ούτε πως θα μείνεις μόνος και έρημος. Κάποιοι άλλοι, νέοι θα έρθουν για να σου αποδείξουν ότι κακώς στεναχωριόσουν για τις όποιες σου απώλειες.Ευχαριστω πολυ ολους τους νεους μας φιλου για την αγαπη κ την εμπιστοσυνη που μας δειχνουν!


Εμείς θα τον χτίσουμε και πάλι και αυτή τη φορά θα είναι όπως ακριβώς τον έχουμε ονειρευτεί. Μη σκας όταν καποια πραγματα πηγαίνουν στραβά. Εχει ο Θεος για ολους μας αδελφια μου! Στο χέρι σου είναι να τα ισιώσεις. η προσευχη μςς δινει πολυ κουραγιο εσωτερικη γαληνη κ δυναμη πιστεψτε με.Ας χαμογελάμε κι ας μας περνούν για τρελούς. Αρκεί που θα έχει φωτίσει το μέσα μας ο Χριστός μας και η ψυχή μας θα είναι ήρεμη! Γιατί όταν είσαι ήρεμος, ξαναβρίσκεις την πίστη στον εαυτό σου!Ας βρίσκουμε αφορμές να χαμογελάμε λοιπόν, κι όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε ή θα τα φτιάξουμε. Ας προσευχομαστε να μας δινει η Παναγια μας να εχουμε παντοτε στην ζωη μας και στην ψυχη μας ειρηνη κ αγαπη Χριστού!


Σε όλα να λες: Οπως θέλει ο Θεός, ότι θέλει ο Θεός,πρωτα ο Θεος ! Ευχομαι σε ολους ομορφα χαμογελα και αγαπη στην καθε οικογενεια με οδηγο παντοτε τον Χριστο μας!

ΠΗΓΗ : Facebook.com

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Μείνετε μέσα μου, κι εγώ μέσα σας. Καθώς το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, αν δε μένει μέσα στο αμπέλι, έτσι ούτε εσείς, αν δε μένετε μέσα μου. Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς τα κλήματα. Εκείνος που μένει μέσα μου κι εγώ μέσα του, αυτός φέρει καρπό πολύ, γιατί χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.»
[Πηγή: Αγία Γραφή / Καινή Διαθήκη | Παραπομπή: Ιωάννης 15:4–5]


Η καρδιά δεν καρποφορεί όταν αποκόβεται από την Πηγή της. Όσο μένουμε κοντά στον Χριστό, η προσευχή, η ειρήνη και η αγάπη Του αρχίζουν να ζουν μέσα μας. Δεν ζητά από εμάς μόνο προσπάθεια· ζητά να μείνουμε ενωμένοι μαζί Του.


Σήμερα, μείνε λίγο περισσότερο στην παρουσία Του.

ΠΗΓΗ : Facebook.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ (Ο ΡΩΣΟΣ) - ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.Ο ταπεινός εργάτης του Χριστού.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε από γονείς ενάρετους και ευλαβείς σε χωριό της λεγόμενης Μικράς Ρωσίας ( σημερινή Ουκρανία ) περί το 1690.
Πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο και το 1711 συνελήφθη αιχμάλωτος για
να καταλήξει δούλος σε Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο καταγόμενον από το χωριό Προκόπιον της Μικράς Ασίας. Αρκετοί αιχμάλωτοι χριστιανοί για διάφορους λόγους ιδιοτελείς ασπάστηκαν τον Μουσουλμανισμό. Ο Ιωάννης μεγάλωσε από τους ευσεβείς γονείς του με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Aγαπούσε πάρα πολύ τον Θεό. Ήταν από εκείνους τους νέους που τους κάνει σοφούς ο Θεός για τους οποίους ο σοφός Σολομών γράφει «Ο δίκαιος είναι γνωστικός και στη νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών.
Η φρονιμάδα πιο νέους ανθρώπους είναι σεβάσμια ωσάν να είναι γέροντες
και ο καθαρός βίος τους κάνει ωσάν να είναι γέροντες πολύμαθοι». Ο μακάριος Ιωάννης με την θεόσδοτη σοφία έκανε υπομονή στη δουλεία και στα πειράγματα των άλλων που τον αποκαλούσαν «άπιστο» γιατί πίστευε στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ενώ αυτοί ήταν πιστοί σε ανύπαρκτο θεό ( Αλάχ ). Άπαγε της βλασφημίας… Δήλωνε με χριστιανική παρρησία ότι προτιμούσε τον θάνατο παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Στον αγά είπε με παρρησία: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσω, γνώριζε
ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός
γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω».

Ο Θεός διαπιστώνοντας την πίστη και το γενναίο φρόνημα του Ιωάννη μαλάκωσε την καρδιά του αγά, ο οποίος πρότεινε στον Ιωάννη να μετακομίσει σε ένα δωμάτιο δίπλα από τον στάβλο που κατοικούσε. Ο Ιωάννης αρνήθηκε και συνέχισε να κατοικεί στον στάβλο με τα ζώα. Εκεί σε μια γωνιά ανέπαυε το κουρασμένο σώμα του και ευχαριστούσε τον Θεό που τον αξίωσε να έχει ως κλίνη τη φάτνη των ζώων όπως ο νεογέννητος ενανθρωπήσας Χριστός. Κάθε βράδυ ο στάβλος γέμιζε από τις προσευχές του Ιωάννη και η κακοσμία των ζώων γινόταν οσμή ευωδίας πνευματικής.
Ο χώρος είχε γίνει το ασκητήριο του Ιωάννη. Έτρωγε ελάχιστο και έπινε μόνο ολίγο νερό. Κοιμόταν στα άχυρα και ως σκέπασμα είχε μια παλιά κάπα. Συνέχεια έψαλλε τους λόγους του ιερού ψαλμωδού: «Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ Αὐτόν. Ὅτι Αὐτὸς ρύσεταί με ἐκ παγίδος θηρευτοῦ καὶ ἀπὸ λόγου ταραχώδους. Ἔθεντο με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου. Ἐγὼ δὲ πρὸς τὸν Κύριον ἐκέκραξα ἐν τῷ θλίβεσθαί με καὶ
εἰσήκουσέ μου. Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν μου καὶ τὴν ἔξοδόν μου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου Κύριε, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτιρῆσαι ἡμᾶς». Ψαλμούς σιγόψαλλε και κατά την ώρα που ακολουθούσε πίσω από το άλογο του αφέντη του.

 

 

Η παρουσία του Ιωάννη έφερε ευλογία στο σπίτι του αφεντικού του, ο οποίος πλούτισε κατά κόσμο και έγινε ισχυρός στην περιοχή. Ο Άγιος συνέχιζε τον αγώνα και την προσευχή. Τις νύκτες πήγαινε, κρυφά, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου όπου αγρυπνούσε και κάθε Σάββατο μεταλάμβανε των αχράντων μυστηρίων. Ο Κύριος, « ο ετάζων καρδίας και νεφρούς », έκανε να μη περιπαίζουν και να τον υβρίζουν οι συνδούλοι του και οι άλλοι αλλόθρησκοι τον Ιωάννη. Ο αφέντης του Ιωάννη αφού πλούτισε αποφάσισε να επισκεφθεί την Μέκκα, την ιερά πόλη των Μωαμεθανών. Μια ημέρα όταν η γυναίκα του αφέντη εξέφρασε την άποψη ότι το πιλάφι που είχαν ετοιμάσει για το τραπέζι φίλων και συγγενών αρέσει στον απόντα αφέντη, ο μακάριος Ιωάννης μετά από προσευχή θερμή έστειλε με θαυματουργικό τρόπο το πιάτο με το πιλάφι στο δωμάτιο του αφέντη στη Μέκκα. Όταν άκουσαν αυτό από τον Ιωάννη γέλασαν όλοι οι συνδαιτημόνες. Μετά από λίγες ημέρες επέστρεψε
ο αφέντης έχοντας μαζί του το πιάτο και διηγήθηκε το συμβάν . Το θαύμα αυτό διαδόθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή. Ο αγάς και η σύζυγός επαναλαμβάνουν την πρόταση προς τον Άγιο να μετακομίσει. Ο Άγιος αρνήθηκε και συνέχισε την άσκηση και την προσευχή στον στάβλο. Πλησιάζοντας το τέλος της επίγειας ζωής, ασθενής και ξαπλωμένος στα άχυρα τα αγιασμένα από τις προσευχές και την άσκηση, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Ο ιερέας φοβούμενος τους Τούρκους μετέφερε την Θεία Κοινωνία κρυμμένη σε μήλο. Ο μακάριος Ιωάννης μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου κοιμήθηκε εν Κυρίω.
Ήταν 27 Μαΐου του 1730. Ο Ίππαρχος επέστρεψε να ενταφιαστεί με τα
ορθόδοξα χριστιανικά έθιμα.

 

 

Το 1773 μ.Χ. το ακέραιο και ευωδιάζον λείψανο του Αγίου τοποθετήθηκε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Προκόπι στη συνέχεια στον ιερό ναό του Αγίου Βασιλείου και τέλος στον ναό που ανεγέρθηκε προς τιμή του. Το 1832 ο Οσμάν πασάς εισέρχεται στο Προκόπι το οποίο λεηλατεί και καταστρέφει. Μια ομάδα στρατιωτών του ανοίγει την λάρνακα με το λείψανο του Αγίου, νομίζοντας ότι έχει θησαυρούς. Επειδή δεν βρήκαν τίποτα, αποφάσισαν να κάψουν το λείψανο. Πράγματι, βάζουν φωτιά αλλά αυτό παραμένει ακέραιο. Ένιωσαν ότι ζούσε και τους έδιωχνε. Έντρομοι οι άπιστοι αποχώρησαν και άφησαν στο τόπο τα λάφυρα που είχαν. Οι πιστοί Χριστιανοί την επομένη ημέρα τοποθέτησαν πάλι το σεπτό σκήνωμα στην λάρνακα.

 

 

Τον Οκτώβριο του 1824 το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στην Εύβοια μαζί με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Επιγραμματικά θα αναφερθούμε στα θαύματα του Αγίου Ιωάννου. 

1. Το έτος 1862, ημέρα Σάββατο, γίνεται σεισμός και ο Άγιος κρατάει την στέγη της Ελληνικής Σχολής και σώζονται οι μαθητές της Σχολής.
2. Ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Τσαλίκης ( σήμερα Άγιος ) υποβάλλεται σε
τρείς χειρουργικές επεμβάσεις και τον χειρουργό ιατρό βοηθούν οι Άγιοι
Ιωάννης και Δαυίδ.
3. Το 1985 ο Άγιος θεραπεύει παιδάκι Ελληνίδας μητέρας το οποί πάσχει
από ακρομεγαλία.
4. Ο Άγιος θεραπεύει άλλο παιδί το οποίου τα πόδια και οι ωμοπλάτες
ήταν ενωμένα.
5. Το 1978 η Μαρία Σιάκα από την Κύπρο καμπουριασμένη για 18 χρόνια
θεραπεύεται από τον Άγιο.
6. Το 1965 η μορφή του Αγίου αποτυπώνεται σε τοίχο οικίας.
7. Το 1978 ο Μητροπολίτης Χαλκίδος αναφέρει δυο θαύματα: α) ελληνικό πλοίο στη Βόρεια Θάλασσα θαλασσοδέρνεται. Μετά από προσευχή του καπετάνιου στον Άγιο το πλοίο με θαυμαστό τρόπο βρίσκεται στο λιμάνι προορισμού του. β) Νεαρή κυρία, με το όνομα Φρειδερίκη, από το Αιγάλεω, παράλυτη και με ιατρική γνωμάτευση για το αθεράπευτο της αρρώστιας της μετά από θερμή, εγκάρδια παράκληση προς τον Άγιο, θεραπεύτηκε.
8. Το 2008 ο πατήρ Π Δημητράκος προς τον Μητροπολίτη Χαλκίδος με επιστολή του εξιστορεί την περιπέτεια της υγείας της πρεσβυτέρας του και την ίασή της με την επέμβαση του Αγίου. 

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου τιμάται κάθε έτος στις 27 Μαΐου

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Η ανδρεία του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ

23 Μαϊου εορτάζεται η μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ


"Καλύτερα να πεθάνω παρά να βγάλω τον Σταυρό μου από πάνω μου"
---
Η Ρωσία το 1996 βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Τσετσένους, που είναι ισλαμιστές. Και σε κάποιες από τις μάχες αυτές, πιάστηκε αιχμάλωτος ο νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ, που τότε ήταν μόλις 19 ετών. Οι γονείς του, είχαν χωρίσει και η μάνα του, όταν ο Ευγένιος ήταν 12 ετών, του χάρισε ένα ξύλινο σταυρό.


Ο Άγιος Ευγένιος βασανίστηκε από τους Τσετσένους για αρκετούς μήνες και μια μέρα ενώπιον των Τσετσένων φαντάρων, του ζητήθηκε να αφαιρέσει με τα ίδια του τα χέρια, τον ξύλινο σταυρό που φορούσε και αν δεν το έφτιαχνε, θα τον αποκεφάλιζαν! Ο Άγιος ομολόγησε, δεν έβγαλε το σταυρό του και τους είπε:


Εγώ το Χριστό δεν τον αρνιέμαι ούτε εξωτερικώς, ούτε εσωτερικώς! Τον σταυρό μου, τον φορώ 7 συναπτά χρόνια, δεν τον έχω βγάλει ποτέ και ούτε πρόκειται να τον βγάλω, ό,τι και να με κάνετε!


Το να βγάλει κανείς το σταυρό του μπροστά σε αλλοδόξους, είναι άρνηση του Χριστού και όχι ομολογία Χριστού. Οι Τσετσένοι βλέποντας ότι είναι ανένδοτος, τον αποκεφάλισαν σαν πρόβατο, βιντεσκοπώντας μάλιστα τον αποκεφαλισμό!
Μετά το θάνατό του, ο Άγιος Ευγένιος εμφανίζεται σε μικρά κυρίως παιδιά και κάνει πολλά θαύματα.
Μόλις ο πατέρας του έμαθε, το τι συνέβη με το γιό του, πήγε στον τάφο του παιδιού και έκλαιγε γοερώς για ώρες και εκεί εξέψυξε, από ανακοπή καρδιάς. Τον έλεγχε η συνείδησή του και έλεγε μέσα του:


Εγώ να κάνω τόσα αμαρτήματα (έκανε άσωτη ζωή), να χωρίσω με την μητέρα του και να έχω τέτοιο γιό, που δεν τον αξίζω! Και να πάρει τέτοιο στεφάνι! Αξίζει να ζω;;;
Η τιμή είναι ανωτέρα της ζωής, ασυγκρίτως. Τι να την κάνω τη ζωή, άμα χάσω την τιμή μου;...
Η μητέρα τού πούλησε το σπίτι της για να πάρει το σώμα του και να το θάψει, γιατί ζητούσαν λίτρα οι φονιάδες.


Ο Σταυρός ήταν στον λαιμό του, δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν

πηγη: FACEBOOK.COM

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΕΡΥΘΡΩΝ

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΎ ΤΗΣ ΘΕΟΤΌΚΟΥ ΕΡΥΘΡΏΝ - Εορτασμός Ιερού παρεκκλησίου Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ερυθρών!!

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΚΕΠΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΕΡΥΘΡΩΝ

 Πραγματικη λαοθάλασσα πιστών στις Ερυθρές Αττικής (Κριεκούκι) για να τιμήσουμε την Χάρη του Αγίου Θεράποντα στο Ιερό ΙΔ' παρεκκλήσιο του (Η Σκέπη του Παππού), τόσο στις 13 , όσο και στις 14 Μαίου όπου και εορτάζει.

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΙΕΡΟΥ ΙΔ' ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΕΡΥΘΡΩΝ (Η Σκέπη του Παππού)

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ

 

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΕΦΟΔΙΟ

 

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΕΦΟΔΙΟ

Τό ξέρετε ότι υπάρχουν συγγενείς που τσακώνονται για τη Θεία Κοινωνία στα νοσοκομεία ή αν καλέσεις ιερέα ;
Τό είδαμε νά συμβαίνει με έναν τρόπο πού σού ραγίζει τήν καρδιά, πίσω από μια μισόκλειστη κουρτίνα ενός θαλάμου, και ήταν από εκείνες τις σκηνές που σου σφίγγουν το στομάχι περισσότερο και από την ίδια την αρρώστια.
Δεν ήταν ο πόνος του ασθενούς που έκανε την ατμόσφαιρα ασήκωτη εκείνη τη στιγμή· ήταν η ύβρις των ζωντανών που ξέχασαν τον άνθρωπό τους για να υπερασπιστούν τον εγωισμό τους.

Τα δύο του παιδιά είχαν μετατρέψει την ιερή στιγμή της μετάβασης σε πεδίο μάχης.
- «Είναι δικαίωμά του, είναι η πίστη του !» φώναζε η κόρη, τρέμοντας από θυμό, θεωρώντας χρέος της να φέρει τον ιερέα έστω και την τελευταία στιγμή.
- «Είναι μεσαίωνας αυτό που κάνεις! Θα τον τρομάξεις, θα νομίζει ότι τον ξεγράφουμε και πεθαίνει …»
ανταπάντησε ο γιος, οχυρωμένος πίσω από μια άκαμπτη λογική που εκείνη την ώρα έμοιαζε με σκληρότητα.

Ήταν σοκαριστικό να βλέπεις δύο ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπούσαν τον ίδιο άνθρωπο, να ανταλλάσσουν χαρακτηρισμούς όπως «σκοταδίστρια» και «άθεος», την ώρα που ο πατέρας τους χρειαζόταν μόνο γαλήνη …
Κάποια στιγμή, ο ασθενής άνοιξε τα μάτια.
Το βλέμμα του πλανήθηκε από τη μία πλευρά στην άλλη.
Δεν είδε την ειρήνη που αναζητά μια ψυχή που ετοιμάζεται να φύγει.
Είδε τα παιδιά του, τη συνέχεια της ζωής του, να διχάζονται πάνω από το σώμα του.

Ένα δάκρυ κύλησε στην άκρη του ματιού του.
Όχι από τον φόβο του θανάτου, αλλά από τη θλίψη του διχασμού.
Η Θεία Κοινωνία, που για εκείνον ίσως ήταν το ύστατο εφόδιο, είχε γίνει η αφορμή για έναν πόλεμο που θα άφηνε ανεξίτηλες πληγές στην οικογένεια.
Όταν ο ιερέας έφτασε τελικά, η ατμόσφαιρα ήταν δηλητηριασμένη.

Η κόρη ένιωθε ότι «νίκησε» και ο γιος ότι «υπέκυψε».
Και στη μέση, ο ασθενής να κοιτάει με μάτια ανοιχτά.
Όσο για τον ιερέα καθώς πλησίαζε το κρεβάτι, ένιωθε το βάρος των βλεμμάτων να πέφτει πάνω του, όχι ως εκπρόσωπο του Θεού, αλλά ως αντικείμενο διένεξης …

ΠΗΓΗ: Facebook.com