ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ Η ΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΛΑΣΚΑΣ

 Αγία Όλγα της Αλάσκας, η Μαία

 Εορτάζει Κυριακή 8 Νοεμβρίου 

Η Matushka (Μητερούλα) Όλγα, γηγενής στην Αλάσκα από τη φυλή Yupik, γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1916 μ.Χ. Ο σύζυγός της, ο Νικολάι Μιχαήλ, ήταν ο ταχυδρόμος στο χωριό και διευθυντής του γενικού καταστήματος, ο οποίος αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια αρχιερέας. Έχει υπηρετήσει την κοινότητα της ως σύζυγος ιερέα, αλλά και ως μαία. Η Matushka Όλγα γέννησε δικά της δεκατρία παιδιά, πολλές φορές χωρίς τη βοήθεια μαίας ή δικών της ανθρώπων, από τα οποία επέζησαν τα 8.

 

Ήταν γνωστή για τη συμπάθεια και τη φροντίδα της προς όσους είχαν υποστεί κακοποίηση παντός είδους, ιδίως σεξουαλική κακοποίηση. Ενώ η οικογένειά της ήταν φτωχή, έδωσε απλόχερα σε αυτούς που ζούσαν χειρότερα από αυτήν, συχνά έδινε και από τα ρούχα των παιδιών της στους απόρους. Ήταν επίσης γνωστή η ικανότητά της να πει πότε μια γυναίκα ήταν έγκυος, ακόμη και πριν από την ίδια τη γυναίκα που είχε χάσει την περίοδό της.

Η Matushka Όλγα αναπαύτηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1979 μ.Χ. Πολλοί άνθρωποι από τις γύρω περιοχές ήθελαν να έρθουν στην κηδεία της, αλλά επειδή ήταν Νοέμβριος, λόγω κακοκαιρίας, φαινόταν αδύνατον. Αλλά από την ημέρα της κηδείας της, ένας άνεμος από το νότο έφερε ζεστό καιρό, απόψυξε τον πάγο και το χιόνι και έκανε το ταξίδι για το Kwethluk εφικτό. Όταν οι πενθούντες αποχώρησαν από την εκκλησία για να πάρουν το σώμα στο νεκροταφείο, ένα σμήνος πουλιών ακολούθησε. Εκείνοι που έσκαψαν τον τάφο της διαπίστωσαν ότι το έδαφος, επίσης, είχαν αποψυχθεί. Το βράδυ, μετά την κηδεία της, ο κανονικός σκληρός χειμώνας επέστρεψε.

ΠΗΓΗ: Facebook.com/Μητρόπολη Ν. Ιωνίας και Φιλαδελφείας

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ - ΠΟΛΕΜΗΘΗΚΕ / ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως!! Πολεμήθηκε. Δικαιώθηκε

Η επίγεια ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μικρή σε σχέση με την μεταθανάτιο. Ερχόμαστε σε τούτο τον κόσμο για να «δώσουμε εξετάσεις» και ανάλογα να πορευτούμε ή στην αιώνιο Ζωή ή στην αιώνια κόλαση. Στην εφήμερη ζωή μας ο Θεός για να μας ενισχύσει στον αγώνα μας επιτρέπει στον χαιρέκακο δαίμονα να μας «πειράξει». Να δώσουμε αγώνα για ταπείνωση, ελεημοσύνη και να προοδεύσουμε στις αρετές. Υπομονή , πραότητα, πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό απαιτείται. Όσα και αν μας καταμαρτυρούν, όσα και να υποφέρουμε να δοξολογούμε με εμπιστοσύνη τον Κύριο.

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, κατά κόσμον, Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης την 1η Οκτωβρίου 1846 μ. Χ. από φτωχούς και ευσεβείς γονείς‧ τον Δημοσθένη και την Μαρία. Ήταν το 5ο από τα 6 παιδιά της οικογένειας. Η ευσεβής γιαγιά του πολύ μικρό του έμαθε τον 50ό ψαλμό. Όταν ο
μικρός Αναστάσιος έφθανε στο σημείο του Ψαλμού «διδάξω ανόμους τας οδούς Σου» , το επαναλάμβανε πολλές φορές. Από αυτοσχέδιους άμβωνες μιλούσε για τον Χριστό στους συνομηλίκους του. Σε ηλικία 14 ετών, αφού τελείωσε και το σχολαρχείο, επειδή η οικογένεια δεν είχε δυνατότητες οικονομικές και επειδή δεν υπήρχε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον τόπο του, με την ευλογία των
γονέων του αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη.

 

  

Τα πρώτα χρόνια της ζωής στην Κωνσταντινούπολη ήταν δύσκολα και σκληρά. Ο εργοδότης του έμπορος καπνών δεν τον πλήρωνε κανονικά και έτσι ο Αναστάσιος κυκλοφορούσε με τρύπια παπούτσια. Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και έβρισκε γαλήνη στην προσευχή. Σκέφθηκε να γράψει γράμμα στον Χριστό και να του αναφέρει τα προβλήματά του. Έγραψε, λοιπόν, στον Χριστό: «Χριστούλη μου, δεν έχω παπούτσια και ρούχα. Στείλε μου τα Σε παρακαλώ. Ξέρεις πόσο Σε αγαπώ. Αναστάσιος». Έκλεισε την επιστολή και ως παραλήπτη έγραψε στον φάκελο : «Προς Κύριον Ιησού Χριστό στον παράδεισο».
Πηγαίνοντας προς το ταχυδρομείο συνάντησε ένα γείτονά του ο οποίος ανέλαβε να την ταχυδρομήσει. Ο γείτονας άνοιξε το γράμμα, το διάβασε και έστειλε ένα ποσό στον Αναστάσιο, ο οποίος πολύ χάρηκε. Ο εργοδότης του βλέποντάς τον με καινούργια ρούχα και παπούτσια υποψιάστηκε ότι ο Αναστάσιος έκλεψε χρήματα και άρχισε να τον δέρνει. Ο γείτονάς του τον λυπήθηκε και τον προσέλαβε αυτός.
Τα πράγματα αλλάζουν για τον Άγιο. Τώρα είχε χρόνο για εκκλησιασμό, για διάβασμα της Αγίας Γραφής και περισσότερη προσευχή. Επίσης, οι γονείς και τα αδέρφια του έρχονται στην πόλη.

Σε ηλικία 20 ετών αναχώρησε για το Λιθί της Χίου ( τόπο καταγωγής της οικογένειας ) για να εργαστεί ως δάσκαλος. Εκεί γνωρίζεται με τον ευεργέτη του Ιωάννη Χωρέμη, πλούσιο τοπικό άρχοντα, εξ αιτίας ενός απλού περιστατικού. Ο Χωρέμης τον θέτει υπό την προστασία του. Ο Άγιος Νεκτάριος είχε αποφασίσει να αφήσει τον κόσμο. Σε ηλικία 30 ετών και μετά από τριετή δοκιμασία λαμβάνει το αγγελικό σχήμα με το όνομα Λάζαρος στις 7 Νοεμβρίου 1876 μ.Χ. Στις 15 Ιανουαρίου 1877 μ.Χ.

χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου, Γρηγόριο και μετονομάζεται σε Νεκτάριο. Στη Χίο φοιτά στο γυμνάσιο Ο σεισμός του 1881 τον αναγκάζει να φύγει
για Αθήνα, όπου τελειώνοντας το γυμνάσιο αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια για να συναντήσει τον Πατριάρχη Σωφρόνιο. Ο Σωφρόνιος εντυπωσιάστηκε από τον Άγιο και αποφάσισε να τον στείλει στην Αθήνα, πάλι, για να σπουδάσει Θεολογία. Ο Άγιος κατάφερε λαμπρές επιδόσεις και κέρδισε υποτροφία, χρήσιμη για τις σπουδές του, αφού ο ευεργέτης του Χωρέμης κοιμήθηκε. Μόλις έλαβε το πτυχίο (1885 μ.Χ.) αναχώρησε για τηνΑλεξάνδρεια.
Στην Αλεξάνδρεια τα πράγματα πηγαίνουν καλά.Χειροτονείται ιερέας , γραμματέας του Πατριάρχη με το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Στη συνέχεια, λόγω των προσόντων του ανελίχθηκε σε ιεροκήρυκα και έλαβε και θέση Πατριαρχικού επιτρόπου. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 μ.Χ. εκλέγεται επίσκοπος Πενταπόλεως. Με μεγάλη ταπείνωση δέχεται το αξίωμα λέγοντας προς τον Κύριο: «Κύριε διατὶ με ανύψωσες εις τοσούτον μέγα αξίωμα; Εγὼ σού εζήτησα να γίνω μόνον Θεολόγος κι όχι Μητροπολίτης. Εκ νεαράς ηλικίας Σου εζήτησα να γίνω ένας απλὸς εργάτης του Θείου Λόγου Σου, και Συ, Κύριε, τώρα με δοκιμάζεις με τόσα πράγματα. Άλλ υποτάσσομαι, Κύριε, εις το θέλημά Σου, και δέομαι: καλλιέργησε εντός μου την
ταπεινοφροσύνην και τον σπόρον των λοιπών αγίων αρετών, δι᾿ ων τρόπων
γνωρίζεις, και αξίωσόν με να ζήσω πάσας τας επί γης ημέρας μου συμφώνως προς τους λόγους του μακαρίου Παύλου, όστις λέγει: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός».

Η ραγδαία άνοδος του Αγίου δημιούργησε αντιδράσεις. Ο Σωφρόνιοες πλησίαζε τα 90 χρόνια ζωής και η κούρσα διαδοχής άρχισε. Οι εν αναμονή διεκδικητές του θρόνου αισθανόμενοι την επιθυμία του λαού και την εύνοια του Σωφρονίου προς τον Άγιο αποφάσισαν να τον παραμερίσουν. Τον κατηγόρησαν αόριστα για ηθικές παρεκτροπές, και για σχέδιο ανατροπής του Πατριάρχη . Ο Πατριάρχης πείστηκε και αμέσως διατάζει την παύση των καθηκόντων του Αγίου. Του κόβουν και τον μισθό. Σπίλωσαν το όνομά του σε Αθήνα και Κωνσταντινούπολη. Εν συνεχεία αναχώρησε για την Αθήνα. Ο Αρχιεπίσκοπος Γερμανός παρά την συμπάθεια που τρέφει προς τον Άγιο, αδυνατεί να τον εντάξει στον κλήρο της επαρχίας του λόγω πιέσεων
της συνόδου. Ο υπουργός Παιδείας σκοντάφτει στο γεγονός ότι ο Άγιος δεν είχε ελληνική υπηκοότητα. ιεροκήρυκα. Οι καχυποψίες του κόσμου τον συνοδεύουν και αρκετοί τον αποδοκίμαζαν. 

Το 1891 μ.Χ. αποκαλύφθηκε η σκευωρία εναντίον του και αποκαταστάθηκε το όνομά του. Συνεχίζει με μεγαλύτερο ζήλο το έργο του. Η φήμη του εξαπλώνεται παντού. Το Μάρτιο του 1894 μ.Χ. αναλαμβάνει διευθυντής στη Ριζάρειο
Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Εργάζεται με ζήλο Θεού . Αποτελεί ζωντανό
παράδειγμα για τους μαθητές του. Το τεράστιο και πολυσχιδές το έργο του στην σχολή του προσέδωσε κύρος.Στην Αίγινα εγκαταστάθηκε το 1908, όπου εκπληρώνεται ο πόθος του για μοναχικό βίο . Η εμφάνισή του στην Αίγινα συνοδεύτηκε από δυο γεγονότα θαυμαστά. Θεράπευσε δαιμονισμένο και μετά από παράκλησή του άνοιξαν οι ουρανοί μετά από τριετή ανομβρία. Δεν παύει καθημερινά να στηρίζει και να ανακουφίζει τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν ζητώντας τη βοήθειά του.

Το τέλος της επίγειας ζωής του ήταν επίπονο. Κοιμήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1920. και το σκήνωμά του ευωδίαζε και ευώδες μύρον έκβλυζε από το πρόσωπό του. Η κηδεία του ήταν πάνδημος.Έχει αφήσει τεράστιο συγγραφικό έργο, ψυχωφελές και χρήσιμο σε όλους μας. Πολλά τα θαύματα που έκανε εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1953 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του.
Το 1961 έγινε η επίσημος αναγνώριση του Αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία δύο φορές κατ’ έτος: Στις 9 Νοεμβρίου (κοίμηση), και στις 3 Σεπτεμβρίου η (ανακομιδή των λειψάνων)., Επίσης, κατά τη σύναξη των εν Θράκη Αγίων (που συμπίπτει με την Κυριακή των Αγίων Πάντων) και κατά τη σύναξη των εν Αθήναις Αγίων (12 Οκτωβρίου).

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΑΓΙΟΙ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

 

Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη τιμήσωμεν ώσπερ συζυγίαν αρίστην και κλειτὴν.

Στην εποχή μας , αποτελεί κοινό τόπο, η διαπίστωση ότι ο θεσμός της οικογενείας διέρχεται κρίση. Οι χωρισμοί και τα διαζύγια είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι λόγοι και οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές. Η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι απουσιάζει η πραγματική, η αληθινή αγάπη η εν Θεώ αγάπη μεταξύ των συζύγων. Αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι ο όρος σύζυγος αντικαθιστάθηκε από το σύντροφος;; Η εν Χριστώ αγάπη σέβεται την ελευθερία του άλλου και δέχεται με ταπεινό φρόνημα
το ρόλο του μέσα στην οικογένεια όπως τον όρισε ο Θεός. Θα τα παραπάνω θα γίνουν κατανοητά αν μελετήσουμε τον βίο των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης οι οποίοι ήταν σύζυγοι.

Ο Γαλακτίων ήταν υιός του υιός Kλειτοφώντος και Λευκίππης οι οποίοι ήταν ειδωλολάτρες και ήταν άτεκνοι. Αυτό το γεγονός τους στενοχωρούσε πολύ. Η Λευκίππη παρακαλούσε τα είδωλα για να τις χαρίσουν παιδί !! Στην πόλη τους υπήρχε ένας μοναχός με το όνομα Ονούφριος που ζητιάνευε όλη την ημέρα και τα διαμοίραζε στους πτωχούς. Μια μέρα πήγε στο σπίτι της Λευκίππης για να ζητήσει βοήθεια. Την είδε λυπημένη και την ρώτησε τι την απασχολεί. Εκείνη ανέφερε ότι αιτία της λύπης είναι η ατεκνία. Ο Ονούφριος την πληροφόρησε ότι είναι σοφό μέτρο της Θείας Πρόνοιας και ότι ο Θεός μην επιθυμώντας να προσφέρει αυτή το τέκνο της στους δαί­μονες, την εμπόδιζε να γεννήσει όσο θα παρέμενε ασεβής. 

Ο Ονούφριος την μύησε στα μυστήρια και την βάπτισε. Η ίδια οδήγησε και τον σύζυγό της στον Χριστιανισμό και ζούσαν από τότε με ελεημοσύνη και αρετή. Γέννησε ένα αγόρι τον Γαλακτίωνα, όπως τον βαπτίσανε. Ο Γαλακτίων μεγάλωσε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» δηλαδή Χριστιανικά. Σε ηλικία είκοσι χρονών, ορφανός από μητέρα, ο Γαλακτίων υπακούοντας στον πατέρα του παντρεύεται την όμορφη ειδωλολάτρισσα Επιστήμη. 

Φοβούμενος μη μολυνθεί το άγιο βάπτισμά του αρνήθηκε να πλησιάσει την νέα. Την έπεισε πρώτα με τον βίον του και έπειτα με τα λόγια να παραμείνουν παρθένοι . Εν τω μεταξύ η Επιστήμη απαρνήθηκε την ασέβειά της και βαπτίστηκε και αυτή. Οκτώ ημέρες μετά την βάπτιση είδε σε ένα όνειρο την δόξα που απολαμβάνουν στον ουρανό όσοι διαφυλάξουν την παρθενία τους για να αφιερωθούν ακέραιοι στον Θεό .Έτσι αποφάσισαν να παρατείνουν την παρθενία έως το τέλος της ζωής των. Αφού πωλήσανε την περιουσία τους τα χρήματα τα μοίρασαν στους φτωχούς
αναχώρησαν για την έρημο του Σινά για να περάσουν τον υπόλοιπο βιον τους ως μοναχοί. Στο μέρος Πούπλιον βρήκαν δώδεκα μοναχούς, οι οποίοι δέχτηκαν να μείνει μαζί τους ο Γαλακτίων την σε Επιστήμη την έστειλαν σε κοντινό ερημητήριο με τέσσερες μοναχές. Ο Γαλακτίων με τους ασκητικούς του αγώνες, τη νηστεία και την προσευχή έφθασε σε υψηλά μέτρα αρετής.

Πάντα ο χαιρέκακος διάβολος πολεμά τους Χριστιανούς και πολύ περισσότερο τους αγωνιζόμενους και ασκητές. Βάζει στο μυαλό του τυράννου να αρχίσει τον διωγμό των Χριστιανών που καταφεύγουν στην έρημο. Όταν το απόσπασμα των στρατιωτών που αναζητούσε τον Γαλακτίωνα η Επιστήμη είδε σε όραμα την δόξα που επιφυλάσσεται στους μάρτυρες και είδε ότι εκλήθη να την μοιραστεί με τον Γαλακτίωνα .Ως καλή Χριστιανή μοναχή λαμβάνει την ευχή από την ηγουμένη να πάει να τον συναντήσει και να προσφέρει την ζωή της στον Χριστό μαζί με εκείνον που ήταν διδάσκαλός της και συναθλητής στη στενή οδό της ζωής. Μαζί παρουσιάστηκαν ενώπιον του τυράννου Θύρσου. Δεν φοβήθηκαν τις απειλές του τυράννου, ομολόγησαν με θάρρος την πίστη τους στον Σωτήρα Χριστόν. Υποβλήθηκαν σε τρομερά μαρτύρια την Αγία εξέθεσαν γυμνή σε δημόσια θέα, τους έμπηξαν μυτερά καλάμια κάτω από τα νύχια, τους κτύπησαν φοβερά και τους έκοψαν τα χέρια και τα πόδια. Το τελικό μαρτύριο ο αποκεφαλισμός τους.

Ο Άγιος Γαλακτίων ήταν τότε τριάντα ετών και η Αγία Επιστήμη δεκαέξι.
Στη νιότη τους και οι δυο Άγιοι. Η ζωή για τους κοσμικούς είναι μπροστά και τους περιμένει. Αυτοί περιφρόνησαν την εφήμερη ζωή και προτίμησαν την Ζωή την αιώνια με το αμάραντο στεφάνι της δόξας. Δεν ενώθηκαν κατά σάρκα στην εφήμερη τούτη ζωή αλλά ενώθηκαν εν Θεώ στην αιωνιότητα.

Η Αγία Επιστήμη ακολούθησε τον Άγιο Γαλακτίωνα στην θρησκεία, αρνούμενη τα είδωλα, στην παρθενία αρνούμενη τις εφάμαρτες ηδονές, στον μοναχισμό αρνούμενη τον κόσμο και τις προσωρινές χαρές. Τον ακολούθησε και στο μαρτύριο. Πήγε μόνη της. Κανένας δεν την πίεσε και δεν την υποχρέωσε. Τι ήταν εκείνο που την οδήγησε και στο μαρτυρικό θάνατο;; Ήταν η εν Χριστώ αγάπη που ένωνε τους δυο Αγίους. Ήταν ο ο Ορθόδοξος ευλογημένος γάμος. Η εν Χριστώ ένωση δυο ανθρώπων.Η Αγία μας εκκλησία ευλογεί τον γάμο. Ευλογεί και τον μοναχισμό. Ο καθένας έχει να διαλέξει δυο δρόμους. Οδηγούν και οι δυο στην κατά
χάρη θέωση του ανθρώπου. Στον γάμο της Κανά, όπως καλά γνωρίζουμε ο
Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός έκανε το πρώτο Του θαύμα
μετατρέποντας το νερό σε κρασί.Στην περίπτωση των δυο Αγίων, των
συγκεκριμένων, έχουμε αυτό που ονομάζουμε λευκό γάμο.Είναι η Εκκλησία μας υπέρ του λευκού γάμου και εναντίον της τεκνοποιίας ;; Σίγουρα όχι. Η Εκκλησία έχει ειδικές ευχές για τις λεχώνες, την οκταήμερο της ονοματοδοσίας κ α. Αγαπά τα παιδιά και θέλει να τεκνοποιούμε, μας θέλει πολύτεκνους. Η ζωή μας να είναι σύμφωνη με τα διδάγματα του Χριστού. Είτε άγαμοι, είτε έγγαμοι. Είπαμε δυο είναι οι δρόμοι για την σωτηρία και την κατά χάρη θέωση. Απαιτούν αγώνα και προσπάθεια συνεχή.

Την ευλογία να έχουμε των δυο Αγίων που εορτάζουν την 5η Νοεμβρίου,
κατά έτος.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον

Tὴν λαμπρὰν ξυνωρίδα τῶν μαρτύρων τιμήσωμεν ὥσπερ συζυγίαν ἀρίστην

 καὶ κλειτὴν καὶ θεόφρονα· τὸν θεῖον Γαλακτίωνα πιστοί, 

ὁμοῦ σὺν Ἐπιστήμῃ τῇ σεμνῇ. Δι' ἀσκήσεως γὰρ πόνων 

ἀθλητικὴν ἐξήνθησαν φαιδρότητα. 

Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, 

δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι' ὑμῶν

πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον

Μαρτύρων Χριστοῦ, τοῖς δήμοις ἠριθμήθητε, ἀγῶσι στεῤῥοῖς, 

φαιδρῶς ἀγωνισάμενοι, Γαλακτίων ἔνδοξε, σῦν συζύγῳ σεπτῇ καὶ συνάθλῳ σου,
Ἐπιστήμη, τῷ μόνῳ Θεῷ, πρεσβεύοντες ἄμφω ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

𝝩𝝤 𝝡𝝚𝝘𝝖𝝠𝝤 𝝝𝝖𝝪𝝡𝝖 𝝩𝝤𝝪 𝝩𝝖𝝣𝝞𝝖𝝦𝝬𝝜 𝝨𝝩𝝤 𝝢𝝖𝝤 𝝩𝝤𝝪 𝝨𝝩𝝤 𝝡𝝖𝝢𝝩𝝖𝝡𝝖𝝙𝝤, 𝝨𝝩𝝤 𝝚𝝥𝝤𝝨 𝝩𝝤𝝪 𝟭𝟵𝟰𝟬

𝝩𝝤 𝝡𝝚𝝘𝝖𝝠𝝤 𝝝𝝖𝝪𝝡𝝖 𝝩𝝤𝝪 𝝩𝝖𝝣𝝞𝝖𝝦𝝬𝝜 𝝨𝝩𝝤 𝝢𝝖𝝤 𝝩𝝤𝝪 𝝨𝝩𝝤 𝝡𝝖𝝢𝝩𝝖𝝡𝝖𝝙𝝤,

 𝝨𝝩𝝤 𝝚𝝥𝝤𝝨 𝝩𝝤𝝪 𝟭𝟵𝟰𝟬!

Ευτυχισμένο το έθνος που έχει στην ιστορία του ένδοξες σελίδες! Σελίδες που γράφτηκαν με αίμα και ενθουσιασμό και πέρασαν στη σφαίρα της δόξας και του θρύλου.
Μία τέτοια πορεία χαράζει το έπος του 1940. Κάθε 28 Οκτωβρίου ζωντανεύει στη μνήμη και στην ψυχή του Ελληνικού Λαού το πρώτο βαθύ συναίσθημα της αγάπης στην πατρίδα, της πίστης, της θυσίας.
Είναι γεγονός αδιάψευστο πως οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν έχοντας πίστη στο Θεό. Συντρόφευαν τον παγωμένο, πεινασμένο και κουρασμένο φαντάρο η ευχή της μάνας του και οι ολόθερμες προσευχές της.


Ο ελληνικός λαός έχει πολλές θαυμαστές ιστορίες να αφηγηθεί από την εποχή εκείνη που η Παναγία και όλοι οι Άγιοι συντρόφευαν τους ηρωικούς μας φαντάρους, τους ενδυνάμωναν και τους προστάτευαν από τους κινδύνους και τις κακοτοπιές.


Μία έτοια ιστορία-θαύμα, έρχονται να μας φανερώσουν ξετυλίγοντας τις παιδικές τους μνήμες ο κ.Ευάγγελος Κωνσταντέλλης και ο Φώτης Καπουσούζης, Μανταμαδιώτες, που διαμένουν πολλά χρόνια στην Αθήνα.


“ - Πάτερ θα ήθελα να σας πω ένα θαύμα, από τα πολλά που έγιναν τη δύσκολη εποχή του '40'. Πολλά τ`ακούγαμε, μερικά τα ζήσαμε, όπως τούτο που θέλω να σας πω και που είχε κάνει μεγάλη εντύπωση σε όλους μας, όσοι βρεθήκαμε τότε μέσα στο Ναό των Ταξιαρχών και σ`όλη την περιοχή.
Με τον Φώτη Καπουσούζη ήμασταν από μικροί γείτονες, φίλοι, συμμαθητές. Προχθές ανταμώσαμε στην Αθήνα και θυμηθήκαμε με νοσταλγία τα παιδικά μας χρόνια. Κουβέντα στην κουβέντα ήρθε στο νου μας ένα φοβερό θαύμα που ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας, μέσα στον ιερό Ναό των Ταξιαρχών, σε μία ολονύκτιο αγρυπνία.


Την εποχή του “40” οι γυναίκες του Μανταμάδου ξαγρυπνούσαν τις νύχτες μέσα στο Ναό των Ταξιαρχών, παρακαλώντας τους Αρχαγγέλους για τους άντρες τους, τα αδέλφια τους και τα παιδιά τους, που βρίσκοταν στην Αλβανία πολεμώντας για τα ιερά και τα όσια του Γένους μας.
Εμείς τα παιδιά τις ακολουθούσαμε και ξαγρυπνούσαμε μαζί τους προσευχόμενοι για τον πατέρα μας, τους θείους μας και τους άλλους συγγενείς.


Ένα βράδυ σούρουπο κατεβήκαμε με τις μανάδες μας στον Ταξιάρχη. Είχε πάλι ολονύκτια Λειτουργία.
Μία γυναίκα από τη Γέρα ξεχώριζε από τις άλλες. Ήταν ψηλή, αγέρωχη, ολιγομόλητη, σωστή αρχόντισσα. Το βράδυ αυτό βγήκε από το κελλί της νωρίς και κατευθύνθηκε μέσα στο Ναό με τον αγέρωχο βηματισμό της. Μπήκαμε κι εμείς μέσα στην Εκκλησία. Η γυναίκα από τη Γέρα ήτανε γονατιστή μπροστά στην ανάγλυφη εικόνα του Ταξιάρχη και έκανε συνεχώς μετάνοιες. Καθίσαμε ήσυχα και μεις σε μια γωνιά και περιμέναμε να αρχίσει η αγρυπνία.


Σε κάποια στιγμή καθώς σηκωνόταν και έπεφτε στη γη κάνοντας μετάνοιες, στάθηκε σαν άγαλμα με τα χέρια ψηλά με το πρόσωπο σηκωμένο να βλέπει στο πάνω μέρος της εικόνας.
Στην αρχή δεν δώσαμε μεγάλη σημασία, αλλά και οι μανάδες μας το ίδιο. Όταν όμως πέρασε πολύ ώρα και η γυναίκα έμεινε στη στάση αυτή σαν άγαλμα, οι γυναίκες άρχισαν να θορυβούνται και σηκώθηκαν διστακτικά να πάνε κοντά της.
Της μίλησαν μα εκείνη δεν απάντησε. Τότε την πλησίασαν περισσότερο, την κράτησαν από τα δύο χέρια και προσπάθησαν να την βοηθήσουν να συνέλθει.
Τότε εκείνη σα να ξυπνούσε από ένα βαθύ λίθαργο, τις κοίταξε παράξενα και με ένα μορφασμό που θα τον έλεγες και χαμόγελο είπε:


- “...Ευχαριστήστε τον Ταξιάχη! Ευχαριστήστε τον με όλη την ψυχή σας, βρίσκεται πάνω στα βουνά της Αλβανίας μαζί με τους δικούς μας, τους άνδρες μας και πολεμά και κυνηγά τον εχθρό και σώζει τα παληκάρια μας.
Μου έδωσε και έπιασα το σπαθί του!!!...”


Και λέγοντας αυτά άνοιξε τις παλάμες της. Ήταν καταματωμένες! Χωρίς να έχουν καμία πληγή!


Όλοι τότε τρέξαμε και φιλήσαμε τα χέρια της. Εκείνα τα χέρια που είχαν την ευλογία να πιάσουν το ματωμένο σπαθί του Ταξιάρχη!

ΠΗΓΗ: Facebook.com

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

 

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Από τους πλέον λαοφιλείς Αγίους της Εκκλησίας ο μάρτυρας Άγιος Δημήτριος. 

Οι μάρτυρες ξεχωρίζουν στην χορεία των Αγίων γιατί μαρτύρησαν και θυσίασαν την ζωή τους για την πίστη στον Χριστό.

Τέκνο ευσεβών και επιφανών Θεσσαλονικέων, γεννήθηκε περί το 284 μ. Χ. 
Στολισμένος με σωματικά προσόντα και με πνεύμα ανήσυχο και διερευνητικό,
ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του. Αναζητούσε την αλήθεια και την βρήκε στο
πρόσωπο του Χριστού.
Ως νέος εντάχθηκε στον στρατό. Με την αξία του και τα προσόντα του σε ηλικία μόλις 22 χρονών λαμβάνει τον βαθμό του χιλίαρχου. Η φήμη του φθάνει στα 
αυτιά του αυτοκράτορα. Τον καλεί και αφού συζητά μαζί του τον διορίζει μέλος της
συγκλήτου της πόλης, στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αυθέντη όλης
της Ελλάδος . Κυβερνούσε με δικαιοσύνη και αγάπη. Από την παράδοση
πληροφορούμαστε ότι όρισε έναν άνθρωπο από τους πλέον εμπίστους του να τον
ξυπνά τα βράδια , ώστε να «προσκαρτερή τη προσευχή και τη δεήσει» (Πράξ. α΄ 14).

Τα χρόνια εκείνα στην Θεσσαλονίκη βασίλευε η ειδωλολατρία. Είχε δεχθεί τον

σπόρο από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο και καρτερούσε, ίσως, τον κατάλληλο

καταλύτη. Ο νεαρός Δημήτριος δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Δημιούργησε

ομάδα νέων στους οποίους δίδασκε την Αλήθεια του Χριστού. Πραγματικός

ιεραπόστολος με την θεωρία, την διδασκαλία και τον ενάρετο βίο. Εξ αιτίας του

πολλοί ειδωλολάτρες εγκατέλειψαν τα είδωλα και έγιναν μαχητές του Χριστού.

Η δράση του Δημητρίου έγινε γνωστή και ο παρευρισκόμενος στη

Θεσσαλονίκη αυτοκράτορας Μαξιμιανός διέταξε να του φέρουν ενώπιον του . 

Ο αυτοκράτορας θέλει να μάθει αν ο στρατιωτικός Δημήτριος είναι Χριστιανός. 

Ο θαρραλέος Δημήτριος ομολογεί: «Τω Χριστώ μου πιστεύω μόνον» .Στην επιμονή του αυτοκράτορα ο Άγιος του λέγει: “Αύτη η πίστη μου στον αληθινό Θεό μού έχει

χαρίσει και θα μού χαρίσει στο μέλλον αγαθά άφθαρτα, αναλλοίωτα, αιώνια. Τον

Χριστό από μικρό παιδί λατρεύω και δέχομαι ως Προνοητή, Δεσπότη και Θεό μου.

Αυτόν μού προτείνεις τώρα να αρνηθώ και να προτιμήσω τα φαύλα; Διότι τί άλλο

είναι τα χάλκινα και χρυσά κατασκευάσματα, οι θεοί σου; Και αν το κάνω αυτό, ποιος φρόνιμος άνθρωπος δεν θα με θεωρήσει ανόητο και απερίσκεπτο;”. 

Ο Μαξιμιανός οργίζεται και διατάζει την φυλάκισή του. Μέσα στην φυλακή εμφανίζεται ο διάβολος με μορφή σκορπιού να σέρνεται στο δάπεδο και με το κεντρί έτοιμο να τον τσιμπήσει στο πόδι. Ο αθλητής του Χριστού τον σταύρωσε με τον Σταυρό γιατί θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου που είπε μπορείτε να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, αν έχετε πίστη. Ο σκορπιός θανατώθηκε και ακούγεται φωνή αγγέλλου: «ειρήνη σοι, αθλητά του Χριστού, ίσχυε και ανδρίζου». Με τον τρόπο αυτό ο Κύριος παρηγορεί και στηρίζει «τους φοβουμένους αυτόν»

Ο Μαξιμιανός είχε φέρει μαζί του ένα γιγαντόσωμο παλαιστή Λιαίο και

διακήρυσσε ότι οι θεοί των ειδωλολατρών είναι δυνατοί και έχουν κάνει τον Λιαίο

ανίκητο από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στα είδωλα.

Εις την φυλακή μαζί με τον Δημήτριο ήταν ο μαθητής του Νέστωρας, ο οποίος

δεν μπορούσε να αντέξει τα υπερήφανα λόγια του Μαξιμιανού. Αποφάσισε να

μονομαχήσει μαζί του. Πριν πάει στο στάδιο ζητά και λαμβάνει την ευλογία του

Δημητρίου. Μπαίνει στο στάδιο και αναφωνεί «Θεέ του Δημητρίου βοήθει μοι». Δεν

νίκησε απλά τον Λιαίο αλλά τον σκότωσε, όπως έκανε ο Δαυίδ τον Γολιάθ. Ο

αυτοκράτορας δεν μπορεί να το πιστεύσει ότι ο μικρόσωμος Χριστιανός Νέστωρας

κατατρόπωσε τον γιγαντόσωμο ειδωλολάτρη Λιαίο. Το θεωρεί προσβολή και καλεί

ενώπιόν του τον Νέστωρα, ο οποίος ομολογεί την πίστη του στον Χριστό και ότι ο

Δημήτριος τον ευλόγησε. Ο αυτοκράτορας διατάζει αμέσως την θανάτωσή των. Τον

Νέστωρα αποκεφάλισαν αμέσως.

Έπειτα, τρέχουν οι στρατιώτες στη φυλακή για να θανατώσουν δια λογχισμού

τον Άγιο. Μόλις τους βλέπει ανοίγει τα χέρια του για να τον λογχίσουν σε καίρια

σημεία. Σηκώνει ο αθλητής του Κυρίου το δεξί του χέρι και λογχίζεται όπως ο

Χριστός. Δέχεται πολλές πληγές από τα κοντάρια . Το σώμα του γεμίζει πληγές και το στόμα του πληρούται από δοξολογίες . Το αίμα του έρευσε ποτάμι. Πότισε την

Θεσσαλονίκη κάνοντάς της εύφορη για να καρποφορήσει πλουσίως. Παρέδωσε την

αγία του ψυχή στον αγωνοθέτη Κύριο και έλαβε το αμάραντο στεφάνι της αιωνίου

Ζωής. Όλα αυτά έγιναν στις 26 Οκτωβρίου 304 μ.Χ. Πιστοί ευσεβείς Χριστιανοί

θάπτουν το σεμνό σκήνωμα στον τόπο του μαρτυρίου.

Ο υπηρέτης του Αγίου Λούπος βούτηξε το δακτυλίδι του στο αίμα του Αγίου

και με αυτό έκανε θαύματα. Η κατάληξή του ήταν να αποκεφαλιστεί και αυτός.

Από τον τάφο του Αγίου αναβλύζει μύρο θαυματουργό και για τον λόγο αυτό ο

μεγαλομάρτυρας ονομάζεται και «μυροβλύτης».

Ο Άγιος Δημήτριος έχει ταυτιστεί με την ζωή και την πορεία της Θεσσαλονίκης

, ο οποίος την προστατεύει από πλήθος εχθρών: Σλάβους, Αβάρους, Άραβες,

Νορμανδούς, Φράγκους, Τούρκους και άλλους βαρβάρους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο

ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη ανήμερα της εορτής του Αγίου

Δημητρίου (26 Οκτωβρίου 1912), γεγονός που θεωρήθηκε και είναι θαύμα.

Δίκαια ο άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας «ο

μέγας φρουρός της Θεσσαλονίκης, ο ρύστης εν τοις κινδύνοις ο εξαίρετος, πρόμαχος ο κράτιστος» (Κανών δεύτερος). Σ’ έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενή του πατρίδα Θεσσαλονίκη: «…μη φοβού ουν, πατρίς μου, εμέ κατέχουσα, τους εχθρούς σου γαρ πάντας πατάξω εν Χριστώ και φυλάξω σε την τιμώσαν με».

Ο Άγιος Δημήτριος έζησε επί της γης μόνο 24 χρόνια. Πολύ λίγα για εμάς τους

κοινούς ανθρώπους. Όταν εμείς προσπαθούμε να σταθούμε στα πόδια μας ο Άγιος

είχε τεράστια εξουσία και κοσμική δόξα. Τα αγνόησε τα φθαρτά και πρόσκαιρα και

προτίμησε τα αθάνατα και αιώνια. Αθλητής και δούλος Κυρίου.

Ἀπολυτίκιον

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ

ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν

Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,

δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ - ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΡΥΘΡΩΝ

 

ΑΓΙΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ - 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

Ὁ πάντα λαμπρὸς Ἀρτέμιος ἐν βίῳ,

Τμηθεὶς ἀπῆλθεν εἰς ὑπέρτατον κλέος.

Εἰκάδι Ἀρτέμιος πυκινόφρων αὐχένα τμήθη.

Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας.

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίου, γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα και να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο Ναό των Αγίων αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.).

Κατά την διαμονή του στην Πάτρα και με την επίβλεψη του κατασκεύασε υδραγωγείο. Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου ελεούσε και βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων και κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, ήλθαν στα χείλη του τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ προς το Θεό: «Κύριε, πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με» (Ψαλμός Ν' (50), στ. 14). Κύριε, στήριξε με με σκέψεις σταθερές και θέληση ισχυρή, που να κυριαρχεί μέσα μου και να με κατευθύνει στην υπεράσπιση του αγαθού με θάρρος.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια και με παρρησία ήλεγξε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών. Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο, τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε αλύπητα. Έπειτα του έσπασε τα κόκαλα με πέτρες, και τελικά τον αποκεφάλισε. Το Ιερό λείψανο του Αρτεμίου παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.

ΠΗΓΗ

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ Η ΕΝ ΧΙΩ - 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Λιπούσα κόσμον έμπλεων ακοσμίας,

Nύμφη Mατρώνα νυν παρέστη Nυμφίω.

Η Οσία Ματρώνα ονομαζόταν, αρχικά, Μαρία και γεννήθηκε στο χωριό Βολισσός της Χίου από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, τον Λέοντα και την Άννα. Έξι άλλες αδελφές της Μαρίας, μεγαλύτερες της, παντρεύτηκαν η μία μετά την άλλη, περιζήτητες νύφες για την ομορφιά, την ανατροφή και για την καλή προίκα τους. Η μικρότερη αφοσιώθηκε στη μελέτη των θείων και ασχολείτο θερμά με φιλανθρωπικά καθήκοντα. Έτσι θέλησε να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Η τακτική επαφή της με τις καλογριές των γυναικείων μοναστηριών του νησιού, έκανε τη Μαρία να ποθήσει την αγνή μοναχική ζωή. Αλλά η αγάπη προς τους γονείς της, τη συγκρατούσε στο πατρικό της σπίτι. Όταν όμως αυτοί πέθαναν η Μαρία δοκίμασε τη μοναχική ζωή κοντά σε μια ευσεβή χήρα, που ασκήτευε με τις δύο θυγατέρες της. Μετά απ' αυτή τη μοναχική εμπειρία, αποφάσισε να προσχωρήσει στις μοναχικές τάξεις. Χειροτονήθηκε λοιπόν μοναχή και μετονομάσθηκε Ματρώνα. Η διαγωγή της μέσα στη μικρή αδελφότητα ήταν άριστη. Η διάθεση της πάντοτε αγαθή, φιλάδελφη, ταπεινή και εγκάρδια. Μάλιστα, από τα έσοδα της πώλησης της περιουσίας της, κτίστηκε στο μοναστήρι ωραιότατος ναός. Μετά από κάποιο χρόνο, πέθανε η γυναίκα που κοντά της η Ματρώνα γυμνάστηκε στη μοναχική ζωή. Τότε όλες οι μοναχές από κοινού, εξέλεξαν ηγουμένη -παρά τη θέληση της- τη Ματρώνα. Υπό τις οδηγίες της η αδελφότητα ζούσε με πολλή εγκράτεια, υπακοή και ευσέβεια. Το 1462 η Ματρώνα πέθανε, αφού έζησε ζωή πραγματικά αγία. (Άλλες πηγές υπολογίζουν τον χρόνο κοιμήσεως της Αγίας 100 περίπου χρόνια πριν το 1462, διότι η πρώτη βιογραφία της γράφτηκε από τον Μητροπολίτη Ρόδου Νείλο (1357).

Σημείωση: Επειδή στα γυναικεία μοναστήρια συνήθιζαν να λέγουν την ηγουμένη κυρά, επικράτησε μέχρι και σήμερα να καλούμε την Οσία Ματρώνα, Αγία Κυρά και από αυτό προέρχονται και τα ονόματα Κυράτσω και Κερασιά που εορτάζουν σήμερα.

ΠΗΓΗ

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ

 

Ο Άγιος Λουκάς Ευαγγελιστής ο Θεόπνευστος. Ιατρός ψυχών και σωμάτων.

Η δόξα, η φήμη, τα υλικά αγαθά και το επάγγελμα που φέρνει πολλά χρήματα και κοινωνική αναγνώριση δεν γεμίζουν την ψυχή του ανθρώπου.
Μέσα στο σκοτάδι των φθαρτών γήινων αγαθών αναζητά την Αλήθεια και το Φως. Όταν η ψυχή βρει το ζητούμενο εγκαταλείπει τα προσωρινά και προσκολλάται στα ουράνια και αγωνίζεται γι αυτά.

Αναφερόμαστε στον Άγιο Λουκά τον ευαγγελιστή και Απόστολο του Χριστού. Ο Λουκάς ήταν ελληνικής καταγωγής, ειδωλολάτρης και μεγάλης μορφώσεως νέος, ιατρός στο επάγγελμα γνωστός και ξακουστός, άριστος ζωγράφος, πολυταξιδεμένος και μιλούσε τρεις γλώσσες: την ελληνική, την Εβραϊκή και την Συριακή. Το μέλλον του εξασφαλισμένο για ζωή τρυφηλή. Όμως, τα εγκατέλειψε όλα και ακολούθησε τον Απόστολο των εθνών Παύλο στις περιοδείες του και στο κήρυγμα χρήσιμος βοηθός του Παύλου κατά πάντα. Έγινε και αυτός Απόστολος.

 

 

Το αποστολικό του έργο υπήρξε κουραστικό και πολύ καρποφόρο. Πάντα δίπλα στον πρωτοκορυφαίο Απόστολο των Εθνών Παύλο. Ήταν συνεπιβάτης του πλοίου το οποίο ναυάγησε (Πράξ. 28,2) και έφτασε μαζί του στις Συρακούσες και τους Ποτιόλους (Πράξ. 28,12-26).Όπως αναφέρει στις επιστολές ο Παύλος ήταν μαζί του και στη φυλακή στη Ρώμη έως το τέλος της ζωής του Αποστόλου. Το όνομα του Λουκά αναφέρει ο Παύλος στις επιστολές του Προς Κολοσσαείς (4,14) και Προς Φιλήμονα (24). Στη δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεο (Τιμ. δ’, 11) ο Λουκάς αναφέρεται ο ως μόνος παραμείνας συνεργάτης γράφει: "Λουκάς εστί μόνος μετ’ εμού". Δέσμιος ο Παύλος στη φυλακή της Ρώμης, γράφει προς τους Κολασσαείς:
«Ασπάζεται υμάς Λουκάς ο ιατρός ο αγαπητός» (Κολ. δ΄ 14).
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση ο Λουκάς συνέχισε το αποστολικό
του έργο με περιοδείες στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Μακεδονία, Αχαΐα, Βοιωτία κ.α. 

 

Στο πέμπτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, στις Πράξεις των Αποστόλων, ο Άγιος Λουκάς περιγράφει την δράση των Αποστόλων και γεγονότα της αρχαίας Ελλάδας.
Μεγάλη είναι η προσφορά του στην Εκκλησία. Εκτός από το κηρυκτικό έργο, πρόσφερε και δυο γραπτά κείμενα. Το Ιερό Ευαγγέλιο ( κατά Λουκά ) και τις Πράξεις των Αποστόλων. Το ευαγγέλιό του είναι το τρίτο κατά σειρά συγγραφής .Είναι το μόνο Ευαγγέλιο που αναφέρεται σε γεγονότα πριν από την γέννηση του Κυρίου δηλ. την εμφάνιση του Αγγέλου στον Ζαχαρία, στον Ευαγγελισμό, την επίσκεψη της Παναγίας στην Ελισάβετ .Το "μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο..." κι άλλα περιστατικά από την παιδική ηλικία του Ιησού Χριστού, τα γνωρίζομε μόνο από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά. Διακρίνεται στο Ευαγγέλιό του το μεγάλο χάρισμα του Λουκά ως Ιστορικού. Ονομάζεται και «Ευαγγελιστής της Παναγίας», γιατί εκτός των ανωτέρω αναφέρεται και σε άλλες πληροφορίες για την παιδική
ζωή του Χριστού.

 

Σύμφωνα με τον Ωριγένη ο Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιό του για τους «εξ εθνών» Χριστιανούς και το έστειλε στον ηγεμόνα της Αχαΐας «κράτιστο Θεόφιλο», που ήταν εθνικός. Ο Θεόφιλος μετά από αυτό απαρνήθηκε τα είδωλα και έγινε Χριστιανός. Το «πνεύμα» του Ευαγγελίου του Λουκά αντικατοπτρίζεται στον λόγο του Κυρίου: “κηρυχθήναι επί τω ονόματι αυτού μετάνοιαν και άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, αρξάμενον από Ιερουσαλήμ” (κδ΄47).
Το ευαγγέλιο του Λουκά ξεχωρίζει για την συμπερίληψη των γυναικών στην αφήγηση αναφερόμενες ως μαθήτριες του Χριστού. Αξιοσημείωτα παραδείγματα οι αδελφές Μάρθα και η Μαρία και η αμαρτωλή γυναίκα με το μύρο που άλειψε τα πόδια του Χριστού. Αναδεικνύει παραβολές όπως του Καλού Σαμαρείτη (που φανερώνει ότι η εκδήλωση προς τον πλησίον δεν εμποδίζεται από θρησκευτικά ή φυλετικά κριτήρια) και η παραβολή του Λαζάρου για την αντιστροφή των ρόλων στην επίγεια ζωή και στην ουράνια εξ αιτίας της συμπεριφοράς στη γη έναντι των πτωχών και αδυνάτων. Υπήρξε άριστος ζωγράφος και είναι ο πρώτος ο οποίος ζωγράφισε την Παναγία και με τον Χριστό στην αγκαλιά. Ζωγραφίζοντας τρεις εικόνες τις πήγε να τις δει η Παναγία και να του πει αν της αρέσουν. Τις έδειξε λέγοντας : ««Εί αρετόν αυτή εστίν». Η Παναγία του απαντά: «Η χάρις του υπ’ εμού τεχθέντος είη δι’ εμού μετ’ αυτών». Γνωστό το τροπάριο : «άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτή την ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιεροτάτου, την οδηγήτριαν».

 

 

Λειτουργικά κείμενα

Απολυτίκιον

Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον.

Ακέστωρ σοφώτατος, Ἱερομύστα Λουκᾶ, ζωγράφος πανάριστος, τῆς Θεοτόκου  Μητρός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ἔγραψας μάκαρ, λόγους, διὰ πνεύματος θείου,
ἔδωκας ἐννοῆσαι, συγκατάβασιν ἄκραν, Χριστοῦ τῆς παρουσίας, διὸ πρέσβευε σωθήναι ἠμᾶς.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Λουκᾶν τὸν θεηγόρον καὶ τοῦ Παύλου συνέκδημον καὶ Εὐαγγελίου τοῦ τρίτου συγγραφέα θεόπνευστον, ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν, πιστοί, ὡς ἄξιον ἐργάτην τοῦ Χριστοῦ. Τῷ φωτι γὰρ τοῦ Κυρίου καταυγασθεὶς μετέδωκε φῶς τῷ κόσμῳ. Γράψας τὰς θαυμαστὰς παραβολάς, σύστασιν ἐκκλησίας τε τῇ ἐπελεύσει τοῦ πνεύματος ἱστορησάμενος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Τόῦ Σωτῆρος Καλλιτέχνήσας παραβολάς και τά θαύματα, καί τῶν Ἀποστόλων τάς Πράξεις κοσμήσας, τῆς Θεοτόκου τἠν εἰκόνα ἐζωγράφησας. Εἰς πόλιν δέ Θηβαίων κηρύξας τἠν άλἠθειαν͵ ἐν εκείνῃ ὑπὲρ ταύτης ἐμαρτύρησας, καί τήν ψυχήν τῷ Κυρίῳ παραδέδωκας. Διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ ψυχῶν τέ καί σωμάτων ἰατρέ Λουκᾶ Εὐαγγελιστά Θεόπνευστε σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Μαθητὴς γεvόμενος τοῦ Θεοῦ Λόγου, σὺν τῷ Παύλῳ ἅπασαν, ἐφωταγώγησας τὴv γῆν, καὶ τὴν ἀχλὺν ἀπεδίωξας, τὸ θεῖον γράψας, Χριστοῦ Εὐαγγέλιον.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός