Στα βάθη της ερήμου της Θηβαΐδας ζούσε ο Γέροντας Αρσένιος. Δεν είχε μαζί του παρά ένα φθαρμένο ράσο, ένα κομποσκοίνι και μια καρδιά που χτυπούσε μόνο για να προφέρει μια ευχή.
Μια νύχτα, ένας νεαρός δόκιμος, ο Παύλος, τον πλησίασε γεμάτος απορία:
— «Γέροντα, γιατί κλεινόμαστε εδώ; Ο κόσμος έξω υποφέρει, πεινάει, ζητάει βοήθεια. Εμείς τι προσφέρουμε σιωπώντας μέσα στις σπηλιές;»
Ο Γέροντας δεν απάντησε αμέσως. Σηκώθηκε, άναψε ένα μικρό λυχνάρι και κάλεσε τον νέο έξω από την καλύβα. Το σκοτάδι της ερήμου ήταν απόλυτο, τρομακτικό.
— «Βλέπεις αυτό το λυχνάρι;» ρώτησε ο Αρσένιος. «Σε αυτή την απέραντη νύχτα, το φως του φαίνεται ασήμαντο. Κι όμως, αν ένας οδοιπόρος χαθεί στην άμμο και δει έστω και αυτή τη μικρή σπίθα από χιλιόμετρα μακριά, θα ξέρει προς τα πού να βαδίσει για να βρει νερό και σωτηρία.»
Έβαλε το χέρι του στον ώμο του Παύλου και συνέχισε:
— «Ο ασκητής, παιδί μου, δεν φεύγει από τον κόσμο επειδή τον μισεί, αλλά επειδή θέλει να γίνει αυτό το λυχνάρι. Δεν προσφέρουμε ψωμί, γιατί δεν έχουμε. Προσφέρουμε όμως την προσευχή μας, που είναι η "ανάσα" του κόσμου. Όταν η ανθρωπότητα πνίγεται στο θόρυβο και στα πάθη, ο ασκητής κρατάει τη σιωπή, για να μπορεί ο Θεός να ακουστεί ξανά.»
Εκείνο το βράδυ, ο Παύλος κατάλαβε πως η άσκηση δεν είναι φυγή, αλλά μια αόρατη γέφυρα. Οι ασκητές είναι οι "φρουροί" που μένουν άγρυπνοι στις επάλξεις, ώστε κανένας άνθρωπος, πουθενά στη γη, να μην νιώθει εντελώς μόνος.
ΠΗΓΗ: Facebook.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου