ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΕΦΟΔΙΟ

 

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΕΦΟΔΙΟ

Τό ξέρετε ότι υπάρχουν συγγενείς που τσακώνονται για τη Θεία Κοινωνία στα νοσοκομεία ή αν καλέσεις ιερέα ;
Τό είδαμε νά συμβαίνει με έναν τρόπο πού σού ραγίζει τήν καρδιά, πίσω από μια μισόκλειστη κουρτίνα ενός θαλάμου, και ήταν από εκείνες τις σκηνές που σου σφίγγουν το στομάχι περισσότερο και από την ίδια την αρρώστια.
Δεν ήταν ο πόνος του ασθενούς που έκανε την ατμόσφαιρα ασήκωτη εκείνη τη στιγμή· ήταν η ύβρις των ζωντανών που ξέχασαν τον άνθρωπό τους για να υπερασπιστούν τον εγωισμό τους.

Τα δύο του παιδιά είχαν μετατρέψει την ιερή στιγμή της μετάβασης σε πεδίο μάχης.
- «Είναι δικαίωμά του, είναι η πίστη του !» φώναζε η κόρη, τρέμοντας από θυμό, θεωρώντας χρέος της να φέρει τον ιερέα έστω και την τελευταία στιγμή.
- «Είναι μεσαίωνας αυτό που κάνεις! Θα τον τρομάξεις, θα νομίζει ότι τον ξεγράφουμε και πεθαίνει …»
ανταπάντησε ο γιος, οχυρωμένος πίσω από μια άκαμπτη λογική που εκείνη την ώρα έμοιαζε με σκληρότητα.

Ήταν σοκαριστικό να βλέπεις δύο ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπούσαν τον ίδιο άνθρωπο, να ανταλλάσσουν χαρακτηρισμούς όπως «σκοταδίστρια» και «άθεος», την ώρα που ο πατέρας τους χρειαζόταν μόνο γαλήνη …
Κάποια στιγμή, ο ασθενής άνοιξε τα μάτια.
Το βλέμμα του πλανήθηκε από τη μία πλευρά στην άλλη.
Δεν είδε την ειρήνη που αναζητά μια ψυχή που ετοιμάζεται να φύγει.
Είδε τα παιδιά του, τη συνέχεια της ζωής του, να διχάζονται πάνω από το σώμα του.

Ένα δάκρυ κύλησε στην άκρη του ματιού του.
Όχι από τον φόβο του θανάτου, αλλά από τη θλίψη του διχασμού.
Η Θεία Κοινωνία, που για εκείνον ίσως ήταν το ύστατο εφόδιο, είχε γίνει η αφορμή για έναν πόλεμο που θα άφηνε ανεξίτηλες πληγές στην οικογένεια.
Όταν ο ιερέας έφτασε τελικά, η ατμόσφαιρα ήταν δηλητηριασμένη.

Η κόρη ένιωθε ότι «νίκησε» και ο γιος ότι «υπέκυψε».
Και στη μέση, ο ασθενής να κοιτάει με μάτια ανοιχτά.
Όσο για τον ιερέα καθώς πλησίαζε το κρεβάτι, ένιωθε το βάρος των βλεμμάτων να πέφτει πάνω του, όχι ως εκπρόσωπο του Θεού, αλλά ως αντικείμενο διένεξης …

ΠΗΓΗ: Facebook.com